Alma leert opnieuw schrijven.

Ze kan prima schrijven, keurig aan elkaar, met letters geleerd door de methode “Schrift”. Maar ze kan niet lezen wat ze zelf schrijft, altans heel moeilijk. Zo moeilijk dat schrijven echt iets is dat als verlammend vervelend wordt ervaren omdat ze nooit weet of ze het goed heeft geschreven. Na veel lezen en praten met deskundigen heb ik geleerd dat dit verschijnsel bij de dyslexie hoort.

Nu leert ze, sinds twee dagen, met blokletters schrijven, door de methode “Schrijven leer je zo”. Ik had me helemaal voorbereid op tegenzin en tegenwerking, maar niets daarvan. Ze roetst door de letters heen, ze vindt het het leukste werkje van allemaal en verheugt zich op het moment dat ze alle letters kent. Ze heeft zelfs helemaal vrijwillig een bread-and-butter letter naar de prinsessen van het klasje gestuurd, om te bedanken voor het logeren (eerst mij gedicteerd, ik het in mijn mooiste blokletters opgeschreven, zij het weer overgeschreven). En leest vervolgens het briefje aan mij voor. We staan versteld.