Om de herfst positiever tegemoet te treden hebben we geoogst (de weg tot ons hart gaat door de maag …).

Naast de mais van de herfsttafel hadden we nog vier kolven meegenomen. Eén voor Sijtje, de cavia, en drie voor ons, om maiskoeken van te maken. (We hebben inmiddels bijna 4 delen van de boeken van het kleine huis gelezen, en daar komen héél veel maisbroden, maiskoeken en maiscakes in voor, er wordt sowieso jaloersmakend veel en lekker in gegeten.)

In mijn ouderwetse Amerikaanse kookboek (Cross Creek Cookery van Majorie Kinnan Rawlings) stond een recept voor de meest primitieve vorm van maiskoeken, Hoe bread genoemd. Volgens de beschrijving in het kookboek was dit het soort brood dat slaven vroeger bakten op hun schoffel en soldaten in de burgeroorlog op hun bajonet. Oeps … Maar het was lekker.

Eerst heeft Alma de maiskorrels van de kolf gehaald, vervolgens hebben we de maiskorrels in een oude koffiemolen gemalen en gezeefd.

Wat echt te groot bleef ging naar de vogeltjes. Vervolgens maakte Alma het deeg van één kop maismeel, een halve theelepel zout en één kop kokend water. Het moet een dik net niet meer vloeibaar beslag zijn.

Dan bakken in een ingevette (volgens het recept met een zwoerd, maar dat hadden we niet in huis, dus bij ons was het kokosolie) koekenpan, die zo heet is dat hij net niet rookt. Als de ene kant een korstje heeft, omdraaien en even platdrukken, zodat de andere kant ook een korstje krijgt.

Mooie koeken en ze ruiken lekker!

Nog warm opeten, met stroop of met honing. Ze waren erg lekker!