Vandaag was het de eerste dag dat ik niet hoefde te werken sinds twee weken en dat was fijn. We hadden een hele luie ochtend, namen de tijd om de houtkachel aan te maken en genoten van de rust. ’s Middags kon ik Alma naar paardrijden brengen en het was heerlijk om door de wind te fietsen naar de Pietersberg. Wervelende bladeren gingen omhoog en weer omlaag en soms stroomden ze als een lange sliert door de straten. Het was niet koud en de regen was zo vriendelijk om voor ons een pauze in te lassen.

Ons leven is de laatste tijd ook onderhevig aan de herfstwind. Alles waait op en neer, en soms worden we door de wind meegevoerd.

We denken al een tijdje over verhuizen, maar er zijn veel praktische bezwaren en opeens door de ziekte en het gaan sterven van een vriendin ontstaat er een financiële mogelijkheid, omdat ik een deel van haar werk overneem. Werk waar ik wel even helemaal in moest duiken en dat me alle kanten opduwde, een verdrietige kant: elk mailtje waar ik op moet reageren is aan haar gericht, en een blije kant: doordat het werk is dat maandelijks terugkeert is er opeens een vaste inkomensbron, een groot goed voor een kleine zelfstandige. Ook de mogelijkheid tot verhuizen heeft veel kanten, waarheen, wanneer, gaat grote zoon nog mee in het gezin en als we nu toch aan het nadenken zijn waarom eigenlijk?

We hebben sinds de zomer een ander gezin, een grote zoon die zelfstandig is, niet meer volgens de structuur van de school hoeft te leven, zijn eigen geld verdient en een andere zelfstandigere plaats inneemt. Ook dat gaat soms stormachtig.

En Alma, die meer behoefte heeft aan samenzijn met andere kinderen, maar wel met een bepaald soort kinderen. Liefst ook gevoelige kinderen, vaak ook kinderen die thuisonderwijs krijgen. Dat is een hoop gereis door Nederland en België. Er wordt wat af gelogeerd bij nieuwe en bij al vertrouwde mensen en bij ons thuis.

Vanmiddag hebben we samen zitten tekenen bij de houtkachel, na het paardrijden, na de thee en de zelfgebakken kleine cakejes. Ik heb de kachel getekend, Alma mijn kopje thee. Wat een rust.