Toen we broodjes bakten vandaag bleef aan het einde een tafel met meel over. Mama mag ik tekeningen maken? vroeg Alma. Natuurlijk. En met een groot donkerbruin glad tekenvel en genoeg meel maakte ze de mooiste dingen.
Zichzelf, terwijl ze de wereld aankan, zo sterk als Pippi Langkous:
Een verdrietige vrouw die uitkijkt over de zee, bij maanlicht:
Een verliefd stel, bij het raam (let op de blozende wangen van het meisje):
Een meisje met een liefdesbrief in de hand:
En een vrouw die bij maanlicht uit het raam kijkt:
Ze was, al neuriënd, er een uurtje zoet mee. Ik mocht elke keer het eindresultaat komen bekijken en fotograferen. Doe er maar een blogje over, mama, dat scheelt je zo 100 bezoekers… Zelfvertrouwen genoeg.
Het deed me denken aan de animatiefilmpjes die we een paar jaar geleden hebben gezien van Kseniya Simonova (wat is internet toch iets moois! ik had ze zo weer gevonden), o.a. deze:
Ze heeft echt talent, hoor, 100 bezoekers, da’s niks voor zo’n grootheid. Laat haar live optreden in het Kröller Möller of zo! ‘t Geld stroomt binnen!!!!
oh wat prachig!!!!!
Het is mijn overtuiging dat in iedere tekening een stukje van haarzelf schuilt.
Dus ik vraag me af op wie Alma verliefd is?
Indrukwekkend!
Wat mooi! Ik heb ‘m gepind!
Wat een prachtige werkjes Alma! Daar genieten wij allemaal van, tevens een heel leuk idee om met meel te werken, dat zal dochterlief hier zeker ook graag uitproberen!
Veel groetjes voor jullie allebei!
Alma heeft zitten genieten van alle complimenten… het enige nadeel is dat ze nu altijd wil tekenen als ik wil bakken!