Geniet ervan.

Er is ook een e-book van gemaakt: http://www.fastcodesign.com/1664419/an-ex-pixar-designer-creates-astounding-kids-book-on-ipad.

Voor mensen die niet in de regio Maastricht wonen, maar die wel zin hebben in een coachingstraject bij mij, heb ik goed nieuws: ik werk namelijk ook via Skype. Ik heb er zelfs een speciale afstudeeropdracht van gemaakt die zeer enthousiast is ontvangen.

Een kennismakingsgesprek is gratis, dus iedereen die zin heeft om met een ervaren coach te werken aan de vraag “wat wil ik eigenlijk en hoe ga ik dat doen?” kan zich melden bij mij: joshmoll@mixed-media.info.

Zichzelf, terwijl ze de wereld aankan, zo sterk als Pippi Langkous:

Een verdrietige vrouw die uitkijkt over de zee, bij maanlicht:

Een verliefd stel, bij het raam (let op de blozende wangen van het meisje):

Een meisje met een liefdesbrief in de hand:

En een vrouw die bij maanlicht uit het raam kijkt:

Ze was, al neuriënd, er een uurtje zoet mee. Ik mocht elke keer het eindresultaat komen bekijken en fotograferen. Doe er maar een blogje over, mama, dat scheelt je zo 100 bezoekers… Zelfvertrouwen genoeg.

Het deed me denken aan de animatiefilmpjes die we een paar jaar geleden hebben gezien van Kseniya Simonova (wat is internet toch iets moois! ik had ze zo weer gevonden), o.a. deze:

Dus heb ik deze week al een spoed MRI gehad van mijn hoofd om kwart over negen ‘s avonds, krijg ik nog een capsule met een videocamera om in te slikken (die vervolgens een dag lang draadloos foto’s van mijn binnenste gaat doorzenden …) omdat ik nog steeds ijzergebrek heb en ben ik gisteren aan mijn hoofd geopereerd. Er groeide iets op mijn hoofdhuid en dat moest weg. Natuurlijk viel dat niet mee, maar juist weer tegen en duurde het drie keer zo lang als verwacht. Ik ben nu vreselijk chagrijnig, zie er niet uit en heb hoofdpijn van binnen en buiten. En ik mag tien dagen mijn haar niet wassen!

En nu mag ik maar weer afwachten op de uitslagen, hopelijk brengen die alleen maar goeds.

En die florijnen? We hoefden alleen maar het gebaar te maken van twee muntstukken in de handpalm leggen, dat was genoeg.

In Amsterdam kwam het allemaal knalhard binnen. Amsterdam is de stad waar ik gewoond heb, van mijn 17de tot mijn 28ste. De jaren van zelfstandig worden, liefdes krijgen en verliezen en Sytze vinden, kraken, woongroepen, vrouwengroepen, werken, even op reis gaan en weer terugkomen, veel verhuizen, feesten, uitgaan, nergens bang voor zijn, vrienden maken, nachtenlang praten of door de stad wandelen. De stad die ik van haver tot gort ken en waar ik van hou. Maar nu is de stad opeens geen vertrouwde jas meer, ik kon niet eens zelfstandig naar buiten, want eerst moest de scootmobiel een steile trap af. De supermarkt die altijd open is, is aan de overkant, vanuit het raam kan je dag en nacht laden en lossen zien, maar ik kan niet eens voor het ontbijt een croissant halen voor ons allemaal. De croissantjes komen wel op tafel, maar door grote zoon, niet door mij. Als we door de 9 straatjes gaan, ben ik na één straatje al moe van de vele indrukken: het rijden op de scoot, wat ik zie, het gevoel dat ik op Alma moet passen, mijn paniek omdat ik de hele tijd van alles voel en geen tijd heb om te verwerken voor er iets anders binnenkomt. Ik raak de weg kwijt, weet niet meer welke kant “huis” is, word daar boos van, raak nog meer in paniek, verzet me tegen wat ik voel en dan treed er een soort kortsluiting op. Ik zie dan niets meer echt, laat alles langs me glijden en ben alleen nog maar moe. Mijn beeld van wie ik ben en de werkelijkheid van wie ik ben liggen mijlenver uit elkaar.

De eerste avond ging het nog net, we gingen alleen van de Paleisstraat naar de Geldersekade, eten in Nam Kee en op de terugweg leidde Sytze ons door rustige wegen naar huis. De oude Hoogstraat was op de heenweg erg druk geweest, maar ik was nog fris en kon genieten van Alma’s opwinding en me concentreren op het rijden met een scootmobiel door de binnenstad van Amsterdam. Ik was wel trots op mezelf, zie me eens gaan! Het eten was een succes, Alma vond Pekingeend heerlijk en we genoten van het uitje. Moe maar tevreden thuis. De eerste ochtend was ook fijn, door een uitgestorven binnenstad, in het zonnetje, op eerste Kerstdag. Alma maakte een parcours van de bordestrappen en ik reed heel rustig naast haar terwijl Sytze de boel bewaakte. Bij Atheneum zat ik even heel stil in de zon terwijl de andere twee strip- en gewone tijdschriften uitzochten. Maar vanaf dat moment was ik eigenlijk klaar. En toen begon het pas. Twee Kerstdiners, allebei op zich heel fijn, met mensen van wie ik houd, maar meestal na een tijdje in een waas van vermoeidheid. Wel vier nachten in een vreemd bed. Onze grote zoon was een paar dagen van de partij, ook heel fijn, maar daardoor waren alle routines van ons drie anders. Het werd een werveling van dingen die we deden, die er om me heen gebeurden, dingen die we kunnen gaan doen, dingen om over na te denken. In mijn herinnering zijn er gouden puntjes: Alma op de bordestrappen, zitten in de zon, bij Olaf kijken hoe hij Need for Speed speelt, bij het houtvuur zitten bij G.en M., in de lift van het Amsterdammuseum (ik heb het gehaald!), zitten bij de Burgermeester (maar te moe zijn om te eten), het tochtje in de paardenkoets (niets hoeven, alleen maar kijken).

Ik merkte dat ik het niet kon, ‘s avonds op de scoot naar de Burgermeester rijden terwijl iemand tegen me praat, of terwijl Alma en de rest tikkertje doen en ik in mijn idee Alma steeds onder een auto zie verdwijnen. Het is al moeilijk genoeg om mezelf bij elkaar te houden terwijl ik door de stad rijd. De auto’s hebben felle lichten, de fietsers komen van alle kanten, er gebeuren dingen die ik niet gezien heb, ik heb geen overzicht, ik moet de op- en afritten van de stoep vinden. In een minuut of tien ben ik een zweterige dweil en ben ik op.

OK, één ding tegelijk dus. Koken is eerst alles klaarzetten, dan voorbereiden en dan alles stapje voor stapje doen. Tussendoor pauze houden, kleine mini pauzes van een paar minuten waarbij ik alles op een rijtje zet. Douchen, aankleden, boodschappenlijstjes maken. En dan kan ik toch Oud en Nieuw vieren, met B. en I., bij ons thuis, met zelfgebakken oliebollen (samen met Alma) en een lekker diner (samen met Alma en Sytze). En dan is het ook goed.

We gingen rekenen, met het fijne rekenmateriaal van het Centre for Innovation in Mathematics Teaching, het vierde jaar. We doen dat al weer een tijdje, rekenen met dit materiaal en ze vindt het erg fijn. Het zijn ook sommen voor kinderen die wat met rekenen hebben:

(let vooral op de mooie trui, die ik in vier dagen gebreid heb, op tijd voor de kerstvakantie…). Ze schreef, we hebben ons bezig gehouden met geschiedenis, de tijd van de monniken en ridders en we hebben samen een heerlijke film gekeken: Van de kat geen kwaad.

Een tip van Suzanne, die ook zo’n leuk blog heeft over koken met kinderen.

Wij hadden toen de tijd om eens een warme muts voor mij te kopen en lekker samen te gaan eten:

alhoewel hij Alma ook goed staat (een Russische prinses?):

Na mijn bezoek aan het ziekenhuis, eindeloos wolf en schapen spelen met papa en lekker spelen met Elias hebben we verder gerekend en met z’n allen de volgende supertip van Suzanne gekeken: Het geheim van Eleonor.

Het zijn allebei mooie, spannende films. Heel anders dan het Amerikaanse tekenfilm gedoe. Mooie tekeningen, leuke verhalen. Minder glad en simpel dan Disney.

Onze kleine Sara wordt groot en heeft een prima plekje ontdekt om rustig te liggen:

En nu ik toch bezig ben ook nog een paar plaatjes uit onze Amsterdamvakantie, op de scoot op de grachten:

En met de paardenkoets op de Dam:

Na een fijne maar schokkende kleine vakantie in Amsterdam, alle vooruitgang leek afhankelijk te zijn van mijn veilige en vertrouwde huis en routines, heb ik nieuwe voornemens:

doe waar je van houdt
het is niet alles of niets
doe één ding tegelijk
wees niet bang voor babystapjes
pauzeer vaak tijdens wat je doet
vier feest als je 50 wordt

Het is ook dat ik weer thuis ben, maar het leven is veel eenvoudiger en brengt meer vreugde sinds ik deze voornemens uitvoer.

Een goed 2012 voor jullie allemaal.

Op school was het opeens een heksenketel, er waren kampen ontstaan, er werd veel gepest en gescholden en onze Alma was de dupe van dat alles. Ze voelde zich niet meer fijn op school, ze sliep niet lekker en ze voelde zich erg verdrietig. We hebben eindeloos veel moeten praten, met Alma, op school met begeleiders, met andere ouders, en met elkaar en dat kost veel tijd en nachtrust. Even leek het alsof dit 5 + 5 school experiment helemaal aan het mislukken was, in ieder geval voor ons. Maar gelukkig luisterden de begeleiders, willen de andere kinderen ook wel dat het anders gaat en is er een verandering van sfeer en benadering ingezet. Voorlopig gaat Alma weer hoopvol naar school en komen naast de moeilijke momenten, ook weer genoeg fijne momenten voor. Maar wat een enerverende weken zijn het geweest.

Naast deze zaken is het einde van november en het begin van december toch al zo’n enerverende tijd. Alma is jarig, ze werd 10, een kroonjaar.

Er is een feestje gegeven met een brownietaart, daarna lekker in het zwembad en weer thuis frietjes eten. Ze heeft het op school toch ook gevierd, met cadeautjes en zelf cakejes bakken. Grote broer is komen koken (haar lievelingseten: spaghetti carbonara) en heeft met haar op de Wii gespeeld. Er was thuis een echt Sinterklaasfeest waarbij ze als hulp Sinterklaas ook weer van de partij was. Ze had gespaard om voor iedereen veel cadeaus te kunnen kopen en daar heeft ze ook echte gedichten bij geschreven. Pakjesavond zelf is nog altijd het leukste feest van alles, maar oei wat een stuiterende dochter levert dat op! Op school is ook Sinterklaas gevierd, en dat was het begin van een leukere sfeer, met meer saamhorigheid. Druk was het ook.

Tussendoor speelde bij mij dat de ingreep aan mijn teen uit de hand is gelopen, de hele boel is gaan ontsteken, in het weekeinde naar het ziekenhuis en met heel veel antibiotica weer naar huis. Moe word ik daar van. De wond gaat nu wel weer beter, maar ik had het liever niet gehad.

Omdat mijn naaimachine toch klaar stond, een tutu stond op de verlanglijst, heb ik maar een meditatiekussen voor mezelf in elkaar gezet. De komende week hoop ik daar genoeg tijd voor te nemen.