Het bloed van mijn kinderen, daar kan ik niet zo goed tegen. Ik ben reuze praktisch en handel altijd eerst af wat nodig is, maar daarna heb ik bibber knieën en voel ik me door de mangel gehaald.

Op de stralende tweede kerstdag maakten we een lange wandeling door de heuvels tussen Maastricht en Cadier en Keer, genoten van het stralende vriesweer, hadden twee uitstekende kerstdiners om weg te werken, kortom het leven verliep gladjes. Alleen vlak bij huis struikelde Alma en viel met haar hand in een meidoornhaag. Auw! Ik kreeg de doorn niet uit haar hand met mijn deskundige splinterpincet en na wat extra poeren ook niet. Het leverde alleen maar hartstochtelijk gekrijs op. OK, een soda badje dan maar, met hoop dat de doorn zichzelf eruit zou werken. Nee, dus.

De volgende dag, een onrustige nacht vol nachtmerries later, was de plek omgeven met een nare rode rand en ik kon de doorn nog altijd niet pakken. Toch maar de huisartsenpost gebeld en even later zaten we opeens in het ziekenhuis aan een geïmproviseerde operatietafel. Het slachtoffer bij mama op schoot, met haar hoofd in mijn nek verstopt. Ik had helaas een prachtig uitzicht op de mesjes en pincetten waarmee de strijd met de doorn werd aangegaan. Er moest een steeds diepere snee gemaakt worden en daarna heb ik maar mijn gezicht in Alma’s nek verstopt en ben ‘Suja, suja Prikkeltje’ gaan zingen om het zachte gemopper van de arts te overstemmen. Na een tijdje kwam de boosdoener eruit en kon een indrukwekkend verband aangelegd worden. Gelukkig bestaan er verdovingsprikken.

De patient kon daarna geen pap meer zeggen. We wandelden ietwat wankelend naar huis en hebben daarna op de bank maar de eerste Narnia film (voor de tiende keer?) gezien. Papa zorgde voor frietjes en kroketten, die zijn makkelijk met een hand te eten. Want Alma’s eerste uitroep nadat ze haar hoofd uit mijn nek had gehaald en haar verbonden hand zag was: “Maar hoe moet ik nu met vork en mes eten?” Wij zijn de gedachtenkronkels van onze dochter gewend, maar de dokter was een beetje verbaasd door deze wanhopige kreet.

Heel vroeg naar bed, en heel laat weer opstaan hebben haar weer veranderd in de vrolijk rondrennende actieve apekop die we gewend zijn, met een verbandje om haar hand, en nog steeds etend met haar vingers.

De afgelopen dagen waren vol sneeuwpret met een verschrikkelijk verkouden meisje. Eerst in Amsterdam, toen we aankwamen was er al sneeuw en vervolgens de grote verrassing de volgende ochtend: een heel pak verse sneeuw. Ondanks onze slaperigheid moesten we gelijk naar buiten om te spelen in de sneeuw: sneeuwballen gooien, voetspoorverstoppertje en later nog een sneeuwpop maken met Aja. Warm ingepakt, dat was wel nodig.

Vervolgens ging onze tocht door naar Den Haag, naar Noa en familie. Daar reden de trams niet meer en moesten we lopen door een besneeuwde stad. Mooi, maar ook best wel een zware tocht. De volgende dag was er nog meer sneeuw en gingen we met vier kinderen en drie volwassenen op zoek naar bereikbare heuvels, om van af te sleeën. Alma genoot van het slee trekken en het slee zitten.

In een parkje ontdekten Noa en zij een goede heuvel en gingen ze samen op de slee ervanaf, heleboel keer. Maar de andere kindjes waren kleiner en werden steeds kouder en de tocht duurde veel langer dan de volwassenen hadden gedacht. Dus weer terug, door de sneeuw. En ik was zo stom geweest om mijn stokken te vergeten….

Samen met Noa boodschappen doen, en samen met Noa naar het pleintje, samen met Noa spelen. Het was allemaal fijn. Maar ondertussen was ze ook zo verkouden en moe van alle vreemde huizen dat er vaak dingen een beetje moeilijk waren. Haar papa die twee jongentjes op de slee trekt, waar zij niet meer bij past… Ze voelt zich dan ook nog schuldig dat ze jaloers is op de jongens, want Tycho is nog klein en die had moeie voeten. Het was ook allemaal anders dan Noa bij ons thuis, want dan zijn ze samen en nu zijn er broertjes en zusjes en vrienden en een dubbel stel papa’s en mama’s. Ook gebeuren er zoveel dingen die ze allemaal niet in de hand heeft…

Maar het fijne overheerst in de herinnering en ze wil snel weer een keer gaan logeren…

Met stip nummer 1 in Alma’s favoriete programma’s op schooltv: Professor Doctor Testkees. Testkees vindt zichzelf geniaal, doet allerlei proefjes, vraagt om hulp bij het oplossen van problemen en kan zich zo schattig schamen als er iets misgaat.

We doen regelmatig wat van zijn proefjes en hebben deze keer heel veel pret gehad met het maken van een ballonraket. Het recept was heel simpel: doe een touwtje door een rietje, span het touwtje door de kamer, blaas een ballon op, plak hem vast aan het rietje en laat de opgeblazen ballon los. Hij giert langs het touwtje naar de andere kant van de kamer. Succes verzekerd! Verdere experimenten ermee mislukten want Alma’s kleine knuffelmuis was te zwaar om mee te reizen naar de maan, de ballon kwam niet van zijn plaats en de muis stortte ter aarde.

Een foto-impressie:

hier was de draad niet zo goed gespannen en nam de ballon in zijn vaart de weg naar het plafond.

Het is heel serieus werk om zo'n ballon op te blazen en hem op het juiste moment los te laten.

Yes, hij gaat. Als het touw strak gespannen wordt komt hij veel verder.

De ballon op zijn eenzame reis door de kamer ...

Voor de mensen die nu denken “wat doet dat brilletje op Alma’s neus?” een antwoord. Als Alma leest heeft ze een bril en meestal blijft die nog een hele tijd op haar neus zitten als ze klaar is met lezen. Kennelijk is die wel prettig … Voor ons is het ook wel iets vertrouwds een kind met bril. Grote broer heeft ook tot de middelbare een bril gedragen en hield toen ook erg van zijn bril.

Tante glim is de partner van mijn broer, een hele lieve tante voor Alma. Ze hebben veel pret met elkaar op familiefeesten. Ze heet eigenlijk heel anders, maar tante glim heeft altijd mooie glimmende juwelen om, waar Alma aan mag komen en mee mag spelen, vandaar van ouds her de naam die is gebleven.

Van tante glim kreeg Alma met de post (want ze woont helaas heel ver weg…) een mooi cadeau: het boek ‘Do re mi … Muziek’ van Kididoc.

In het boek worden vragen beantwoord zoals: Kunnen dieren ook muziek maken? Wat is rappen? Hoe knutsel je je eigen muziekinstrumenten? Kan jij muzieknoten lezen? Het is een boek om te lezen met je ogen en je handen. Want draaiende schijfjes, uitklapbare luikjes en verrassende tekeningen zorgen ervoor dat het boek in één ruk uitgelezen moet worden. Eerst dacht ik dat Alma het misschien te kinderachtig zou vinden, maar nee hoor, het was heel leuk en inspirerend. Ze wil meer muziek gaan maken. Misschien verder met de fluit, zangles, vioolles of een drumstel…

Tante glim heeft een mooie tekening terug gekregen, om te bedanken:

Vanochtend waren we in het Gallo Romeins Museum in Tongeren. We hadden met een viertal thuisonderwijsgezinnen een rondleiding over de Kelten, georganiseerd door D. de mamma van het kasteel met de prinsessen (zie hier).

Het eerste half uur kon Alma zich goed concentreren op de gids en wat ze vertelde, daarna werd het zelf zoeken en spelen met vriendinnen interessanter.

Wat me opviel is dat er inmiddels heel wat aanknopingspunten voor nieuwe kennis in dat koppie zitten. Bij een uitleg over de vele goden van de Kelten komt er een vraag of dat dezelfde goden waren als bij de Romeinen. Bij een uitleg over de gedachte over het leven na de dood bij de Kelten komt de observatie dat dat wel een beetje op de Egyptenaren lijkt, alleen die balsemen hun doden en de Kelten cremeren ze. Over een object in een vitrine waarbij staat dat het een drinkhoorn is komen ook vragen, want een hoorn die er zo uit ziet moet wel een hoorn zijn om alarm mee te slaan, of de strijd mee aan te voeren, kijk maar naar de opening daar. De gids moet haar gelijk geven, het is een vergissing dat er bij staat dat het een drinkhoorn is.  Ze vindt de Keltische ornamenten mooi en vertelt dat die tegenwoordig als tattoo weer gebruikt worden (waar haalt ze dat nu weer vandaan?), maar dat ze wel speeltattoos wil maar nooit een echte. Voor de Kelten waren paarden heel belangrijk, net als voor mij hè, mamma?

Kortom ik werd er blij van om haar te zien, genietend van het uitje. En ze ging lekker mee met Hilde om een nachtje te blijven logeren.

Vandaag mocht Alma op Damiro rijden, een groot zwart paard. Omdat de rug minder comfortabel zit als de lekkere sofa rug van een ijslander komt er een zadeldekje overheen, maar verder is het net als bij Hrefna, zonder bit of stijgbeugels.

Ze houdt zo verschrikkelijk veel van paarden en het doet haar zo goed. Ze had hetzelfde vertrouwen op dit grote paard als op de kleinere ijslander, hij was alleen veel moeilijker om op of af te komen. Maar ze vertelde me dat Damiro met zijn neus tegen haar buik had geholpen met er af gaan.

Ik begin er zelfs over na te denken dat we misschien, heel misschien, als ze wat groter is, een ijslander gaan kopen. Wij samen. En dan vragen of die in de kudde mag, bij Okke of bij Fré. Want een paard alleen, dat is ook niks gedaan…

Hè, hè, de drukste tijd van het jaar is weer zo’n beetje achter de rug. Het is allemaal een succes geweest, tevreden kinderen, tevreden papa en mama.

Om de spanning wat te bedwingen hebben we thuisschooltijd besteed aan koken voor de Sint. Koken is trouwens verkapt rekenen, terugrekenen van gallons naar liters, recepten verdriedubbelen, waarom heet een quart een quart (omdat het een kwart gallon is…). We hebben heerlijke borstplaat gemaakt:

We moesten hem wel achter slot en grendel in papa’s werkkamer verstoppen ander was ‘ie toch nog opgeweest voor het heerlijk avondje, ondanks het feit dat we het recept hadden verdriedubbeld!

We hebben ricotta gemaakt volgens het recept van becks & posh, daar kwam al dat gallonrekenwerk vandaan.

Naast de uitdruipende ricotta staat onze pot karnemelk in wording. Al sinds een tijd haal ik twee keer per week bij een biologische boer in St Geertruid rauwe melk. Het is voor mijn botjes dieet dat we rauwe melk zijn gaan drinken en iedereen vindt het inmiddels de lekkerste melk. Alma en ik ondernemen elke keer de tocht en de boer is erg aardig. Als er kalfjes zijn geboren laat hij ze altijd aan Alma zien en hij is bereid om al haar vragen te beantwoorden. Van die rauwe melk maken we karnemelk, en soms yoghurt of boter of cappuchino. Mijn ochtend begint als melkmeisje. Maar nu dus ook ricotta:

Iedereen vindt het lekker! (Met een beetje citroenrasp en ahornsiroop bij gebakken appeltjes met kaneel bijvoorbeeld…)

En toen was het toch echt Sinterklaas avond, de schaal lekkers stond klaar (de enige avond in het jaar waarin ze ongelimiteerd mogen snoepen!), grote broer hield kleine zus rustig door met haar te stoeien en toen kwam de bons op de deur… De zakken stonden naast de achterdeur en het gedichten voorlezen en cadeautjes uitpakken kon beginnen.

Het werd heel laat, want er waren veel cadeaus en met alles moest gespeeld worden. Het spel Qwirkle Cubes was een groot succes, goed nadenken en geluk hebben in een fijne combinatie. En Alma had gewonnen! Ze had ook schmink gekregen zoals je kan zien…

En verder hebben Alma en ik allebei een koekenpan gekregen, om nog heel veel lekkers in klaar te maken. Dank u Sinterklaasje!

Oeps, opeens is Alma een Mega Mindy fan. Voor wie niet weet wie zij is, hier kan je haar site vinden.

Mega Mindy gaat over een Vlaams meisje, Mieke, die bij de politie werkt en dankzij haar opa getransformeerd kan worden tot Mega Mindy. Mega Mindy vangt boeven, is reuze sterk en kan allerlei dingen die gewone sterveling meisjes niet kunnen maar wel zouden willen.

De film van Mega Mindy, Het geheim van Mega Mindy, kwam als eerste het huis binnen en die is heel mooi en spannend en verslavend. En dankzij de bieb worden nu alle afleveringen van de tvserie opgesnord. Het is allemaal veel overzichtelijker en minder eng dan de Winx club, de vorige magische meiden beweging waar Alma erg van onder de indruk was. Ze gaat er alleen nog meer Vlaams van praten dan ze toch al kan doen (dankzij alle Vlaamse vriendinnen!). Ze wil later graag Mega Mindy worden, hoe sneller hoe beter…

Onze dochter, onze jongste, wat wordt ze groot! Op haar achtste verjaardag kreeg ze twee grote wensen, naast alle kleine wensen die ook vervuld werden, een nieuwe, grote fiets en een klappertjespistool. Waar ze het blijste mee was is niet duidelijk geworden, maar dat ze er blij mee was wel:

Nadat grote broer had geholpen om de klappertjes in het pistool te doen kon er geschoten worden. Echte buskruit en echte vonken!

Grote broer is ook bereid geweest om héél vaak zijn handen omhoog te doen, of met een ijselijke kreet op de grond neer te storten.

Tijdens de klapperpret buiten, was ik poffertjes aan het bakken.

Na het ontbijt was het tijd voor een proefrondje op de fiets, wel met schoenen aan in plaats van de pantoffeltjes...

En ja hoor, een prima fiets! Zelfs de brug over de A2 neemt ze nu alsof het niks is.

Het was een heerlijke dag. We hebben cakejes gebakken en versierd voor op de kinderclub en daar kreeg ze ook nog cadeautjes! Grote broer heeft spagetti carbonara gemaakt en na het eten is ze heerlijk in het bad gegaan met goudgespikkeld badschuim (cadeau van grote broer). In het bad heb ik haar heel lang voorgelezen uit Fantasia III, zodat ze weer een beetje tot rust kwam en viel ze (wonder boven wonder) gewoon rustig in slaap. Heel tevreden…

Vandaag zijn we eindelijk weer eens toegekomen aan wat gewone dingen, zoals lezen, schrijven, rekenen, engels en aardrijkskunde … ook wel weer eens lekker vond ze zelf.

Tot nu toe was het allemaal minstens zo fijn als waar ze van gedroomd had. Noa kwam logeren en dat was heerlijk, één aaneenschakeling van lekker spelen, kletsen, duckies lezen, samen gameboyen, sinterklaasliedjes zingen, schoen zetten, paardrijden en af en toe tussendoor eten en drinken.

Het feestje verliep vlekkeloos, ondanks het feit dat iedereen al een lange reis achter de rug had en de meesten niet meer dan één ander kind kenden. Er werden cadeaus verstopt en gevonden, uitgepakt en bewonderd. Er werd taart gegeten en gezongen, tikkertje gedaan, piraten zwaarden en hoeden geknutseld, een schatkaart ontcijferd en een speurtocht gelopen, de schatkist vol chocolade geld werd gevonden en de inhoud opgesmikkeld bij Pippi in Taka Tuka land (8 kinderen op één slaapbank) en als laatste was er echt verjaardagseten: frieten, kroketten, appelmoes en ijs! Moeie kindjes werden opgehaald om weer een lange thuisreis te maken. De laatste die vertrok (Noa), sliep eigenlijk al terwijl hij naar het station liep. En onze Alma ging een beetje huilend van moeheid, met haar nieuwe knuffelleeuw in de armen, naar bed, waar ze in slaap viel terwijl ik zachtjes slaapliedjes zong…