Bij ons staat er heel veel in het teken van de komende week: eerst haar verjaardagsfeestje (en vanmiddag komt Noa al logeren zodat hij er zondag bij kan zijn), dan de echte verjaardag en dan ook nog Sinterklaas.

Vorig jaar kon ze er zo ongeveer niet meer van slapen, maar dit jaar is ze er gelukkig wat rustiger onder. Het feestje is helemaal bedacht en alle kinderen die ze uitgenodigd heeft kunnen ook komen. En dat is een klein wonder, want ze komen uit diverse hoeken van Nederland (Overijssel, Zuid-Holland en Maastricht) en België. Dank aan alle papa’s en mama’s die bereid zijn om hun weekeindplannen om die van onze dochter te plooien!

Haar verjaardag wordt rustig, we gaan het in kleine kring vieren en ze gaat trakteren op de kinderclub. Een mijlpaal: liever wel naar de kinderclub gaan op haar verjaardag dan thuis blijven. Het is natuurlijk ook leuk om te kunnen trakteren, dat is iets speciaals voor een TO kindje.

Sinterklaas krijgt mooie tekeningen en verlanglijsten in haar schoen en die worden vervangen door chocolademunten en dergelijke. Er wordt met volle overgave gezongen, zelfs door grote broer, de bijna uitelkaarvallende Sinterklaasgezangbundels worden allebei helemaal uitgezongen bij de houtkachel, zelfs de liedjes die in beide bundels staan. Ik geniet ervan, zingen is sowieso fijn en het enthousiasme is zo heerlijk om aan mee te doen.

Maar vanochtend, tijdens de spellingoefeningen kan ze niet stilzitten, met de komst van Noa zometeen gaat het allemaal beginnen!

Gister zijn we naar opa geweest, om twee verjaardagen te vieren. We vertrokken rond de tijd dat er overal schoolkinderen naar school gebracht werden en Alma was zich aan het verkneukelen over een dagje lekker naar opa en oma. “Wat fijn hè, mama, dat wij thuisonderwijs doen en we gewoon naar opa en oma kunnen in plaats van naar school.” Opa was 83 geworden en Alma wordt bijna 8. Alma heeft dagenlang geknutseld om iets moois voor opa te maken. Twee kaarsen zijn versierd met gekleurde bijenwas in een mooi patroon, die oma op een vrijdagavond kan aansteken om de sjabbat mee te beginnen.
En ze heeft naar aanleiding van het al vaker genoemde fabelboek ‘Bovenin een groene linde zat een moddervette haan’ een fabel uitgekozen om uit haar hoofd te leren en een collage bij te maken, net zoals Sieb Posthuma. Het is de fabel van de grote en de kleine vissen geworden. Voor de collage had ze eerst allerlei kleuren papier met verfspatten gemaakt, waar ze vervolgens weer de vissen uitgeknipt heeft.

Het was een groot succes, de werkjes werden dankbaar in ontvangst genomen en naar de fabel werd aandachtig geluisterd. De komende sjabbat zal er vast even extra aan de kleinste kleindochter gedacht worden.

Ze knutselt nog veel meer, eigenlijk elke dag komt de postbode voor me langs met zelfgemaakte enveloppen en brieven. En toen ze laatst een brief van een maand geleden weer zag riep ze verbaasd uit: “Wat een hoop fouten! Wat heb ik veel geleerd in een maand!” Tekeningen komen soms ook mee met de post:

Een lorgnet, gezien in een filmpje van Vroeger & zo, en daarna onderworpen aan verdere studie (zoals gebruikt bij carnaval) was ook een inspiratie voor een ochtend bezig zijn (vooral de onzichtbare verstevigingen aan de achterkant waren een echte puzzel):

Ik ben trouwens zelf ook met plezier aan het werk geweest, als vormgever voor een boek met fabels van Aesopus vertaald in het Limburgs, voor de voorzitter van de Stiechting Limbörgse Academie, in samenwerking met een kunstenaar. Een voorproefje:

En met het dekentje voor de buik van K. die vandaag promoveert en hopelijk over een maand een kind zal krijgen. Van een mooie oude batikstof en een vervilte wollen doek.

Wol voor een winterbaby, om in te wikkelen, om op of onder te leggen, om jezelf mee toe te dekken als je zoogt.

Op één van de maillijsten, die te maken hebben met thuisonderwijs, waar ik lid van ben kwam het onderwerp ‘wat is er te lezen voor beginnende lezers die de standaard AVI boekjes zat zijn?’ langs. En onderwerp dat precies op een goed moment kwam. Want Alma wil wel lezen, maar de boeken die ze wil lezen zijn nog te moeilijk, daar wordt ze ontzettend moe van en om nu de hele Blauwe Maan serie van Tonke Dragt voor de zoveelste keer te gaan lezen, daar had ze ook geen zin in.

Bij de adviezen kwam de serie Bolleboos langs, en ja hoor het boek Zwervertje was een groot succes.

De Roskam serie kwam langs, van Vivian den Hollander en ja hoor dat was een super succes voor zo’n paardenmeisje. Het eerste boekje dat we bij de bieb leenden ging er in één middag in.

Wel nog steeds met mij ernaast, nog steeds leest ze alleen als ik ook op de bank zit. Alhoewel … al het studeren in de encyclopedie en het bladeren in de inmense stapel duckies wordt toch ook steeds meer lezen in plaats van kijken.

Kortom: iedereen bedankt voor de leestips, wij hebben voorlopig nog wat te lezen!

Twee weken geleden ben ik ook weer gaan paardrijden. Bij Fré, de paardrijjuf van Alma. Ondanks mijn lastige gewrichten en zere botjes is het heerlijk. Ik heb vroeger jaren en jaren gereden, maar al heel lang niet meer en bij haar durfde ik het wel aan. Ik rij zonder bit en zonder zadel en de eerste keer duurde het een tijd voor ik me kon ontspannen. Vandaag ging dat veel sneller en ik voel me een koningin op een paard als ik zo door het limburgse land rijd. Ik ben zelfs een paar keer harder dan stapvoets gegaan …

Zo ontspannen als Alma ben ik nog niet, maar haar voorbeeld wil ik graag volgen …

Vandaag eindigde onze rekenles met fantaseren:

We zijn begonnen met de staartdeling, eerst heel simpel, zodat ‘ie altijd uitkomt, en vervolgens wat moeilijker. Aan het einde van de les bleek dat Alma eigenlijk de sommen zo makkelijk vond dat ze niet begreep wat voor zin de staart van de staartdeling nu had. Dus maakten we een wat moeilijker som (zie rechtsboven): 7932 : 3. Daar kwam een lekkere staart aan te hangen en daar begreep ze het nut van. Maar … (een veel gebruikt woord bij Alma) ik had toch gezegd bij vermenigvuldigen dat je juist niet zo’n lange rij onder elkaar moest maken!! Daar had ze gelijk in en er kwam een volgend voorbeeld aan te pas: 2345 x 3456. We losten de vermenigvuldiging op en daarna begonnen we aan de lijst als je getal voor getal zou gaan vermenigvuldigen, en dat werd zo’n lijst dat ze na 5 getallen al zei dat ze het nu wel snapte.

Vervolgens zei ze, terwijl ze naar de uitkomst van de vermenigvuldiging keek: “stel je voor dat we zoveel geld hadden…, nee, twee keer zoveel, nee, drie keer zoveel, wat zouden we dan allemaal kopen?” En toen gingen we los:

• een boerderij met

koeien

paarden

varkens

schapen

poezen

en knechten (zodat je naar de andere huizen kan)

• een huis in Amsterdam
• een huis aan zee
• een nieuwe auto
• een camper
• lekker uit eten
• 500 bruisballen
• eigen computer
• heel groot ijsje
• heel veel ballonnen
• op je eigen paard naar de supermarkt (en toen was er geen plek meer op het bord)
• een open haard in elke kamer
• op reis naar een tropisch eiland, zoals Nim
• een eigen windmolen en zonnepanelen zodat we de natuur beschermen
• een wereldreis op de paarden maken en elke nacht kamperen
• genoeg geld geven aan dingen voor de natuur
• en dan ben ik zo tevreden dat ik niets meer weet …

Wat is fantaseren soms toch heerlijk. Net alsof je even alle dingen hebt en je daarna heel tevreden kan zijn.

Zaterdag was de crematie van ons medekoorlid, een mooie dienst met veel verhalen van vriendinnen en vrienden en veel zingen. Mooi, emotioneel, vermoeiend en verdrietig.

Zondag zijn Alma en ik bij een hele kleine school in het groen gaan kijken, vlak bij ons, in het heuvelland. Ze organiseerden een speurtocht en daarna kon je pizza’s bakken in een houtoven. Het was een fijne sfeer, we kwamen oude vrienden tegen, en ik dacht even: “als Alma hier nu eens part-time heen kon gaan”. ’s Ochtends bij mij en ’s middags hier, met andere kinderen spelen, leren en buiten zijn. Alma liep er zo tevreden rond en we konden samen en elk voor zich de boel rustig bekijken. Aardige leerkrachten, fijne BSO, zonder TV en computer…

Maar toen we terugfietsten zei Alma: “Ik wil er best wel eens heen hoor, het lijkt me er best fijn, maar niet voor elke keer en niet voor altijd. Ik wil niet weg bij de thuisschool. Af en toe een middagje …”.

Daar ging mijn fantasie. Ze is zo duidelijk in wat ze wil.

Vandaag liet ze ook zien dat ze nog helemaal niet opschoot met spellen. Alle dingen die ze vorige week met veel plezier zich eigen had gemaakt deed ze vandaag helemaal fout. Alsof ze me duidelijk wilde maken dat ze nog helemaal niet toe was aan leren op een school, maar alleen kon werken als ik naast haar zat en haar door mijn aanwezigheid de ruimte gaf om te werken.

Ik werd boos van de hele situatie. Ik ben nu al een aantal jaar de rots in de branding in ons gezin, mijn taak is het om op de bank te zitten en er te zijn. En elke keer als ik er maar over denk om van die bank af te gaan krijg ik door dat dat nog niet de bedoeling is.

Gelukkig was daar P. bij wie ik even kon uithuilen terwijl Alma bij Fré en Hrefna was. En ik bedacht bij P. ineens dat ik gewoon zou gaan bellen met de kinderclub, of Alma ook op maandag en dinsdagmiddag kan komen. En dat kan en Alma vindt dat wel fijn. Het is maar kort, drie uurtjes, maar in die tijd kan ik net ongestoord werken en dat is fijn en daar word ik ontspannen van. Ik heb op het moment zoveel werk, door het werk dat ik op me heb genomen, voor N. en werk waar ik daarvoor al ‘ja’ tegen had gezegd. En als ik alles moet afraffelen wordt ik boos en gespannen, drie uurtjes op een dag maken heel veel uit.

Er is gelukkig altijd wel weer een oplossing…

Vanaf deze week wordt er veel op het bord gewerkt, op verzoek van Alma. Grote vermenigvuldigsommen worden op het whiteboard uitgewerkt, met veel plezier en over het algemeen met verbazingwekkend gemak:

Op het schoolbord, aan de andere kant van het whiteboard, verschijnen lange lijsten woorden:

 We bespreken de spellingsregels. Alma wil weten hoe het allemaal moet, ze is het zat om niet te weten hoe het echt moet. Na uitleg spelt ze steeds meer woorden, en maakt steeds minder fouten, terwijl ik ze in mijn mooiste blokletters opschrijf. Sinds vandaag ook woorden waar twee regels tegelijk bij horen: dwaas – dwazen. Ze vindt het leuk, ze is beretrots als ze het zomaar goed spelt, ze wil nog een keer alles wegvegen en nog een nieuwe lijst. Ze legt me uit dat de ‘en’ altijd een medeklinker erbij wil anders voelt ze zich niet veilig, ze zegt dat een klinker aan het eind van een lettergreep ook alleen kan zingen, want er houdt geen medeklinker hem tegen. Ze maakt de regels zo begrijpelijk voor zichzelf. Ik geniet en beweeg mee op ge golven van haar leren.

Het houdt me bij het leven, met beide voeten op de grond. Want ook N. is nu gestorven, in haar slaap vergleden. Zaterdag gaan we weer zingen om een kist van een dierbaar mede-koorlid. Het is een verdrietig jaar met drie vriendinnen die gestorven zijn.

Al een paar weken lees en kijk ik heel veel in ‘An Illustrated Life’ van Danny Gregory. Een prachtig boek met de ondertitel: Drawing Inspiration From The Private Sketchbooks Of Artists, Illustrators And Designers. Het boek maakt de ondertitel helemaal waar.

Ik was al begonnen met meer te tekenen door dit boek, gewoon in mijn agenda of dagboek, maar gisteren heb ik de stoute schoenen aangetrokken en zo’n prachtig Moleskine tekenboek gekocht. Niet eens één, maar gelijk twee! voor tekenen en voor werken met waterverf. (Wie de Moleskine boekjes niet kent, kijk hier maar, het boek dat ook Picasso en Hemingway gebruikten…..)

En het maakt me heel gelukkig.

Van de weeromstuit is Alma natuurlijk ook meer gaan tekenen. Ik ben daar heel blij mee, ik denk vaak dat Alma andere talen of expressiemogelijkheden nodig heeft om haar rijkdom aan beelden te verwerken en te delen.

een mandje pruimen

drinken in een restaurant, wachten op het eten

vrije fantasie van mijn theekopje

Ik ga ook nog de andere boeken van Danny Gregory bestellen (Everyday Matters en The Creative License).

Vandaag was het de eerste dag dat ik niet hoefde te werken sinds twee weken en dat was fijn. We hadden een hele luie ochtend, namen de tijd om de houtkachel aan te maken en genoten van de rust. ’s Middags kon ik Alma naar paardrijden brengen en het was heerlijk om door de wind te fietsen naar de Pietersberg. Wervelende bladeren gingen omhoog en weer omlaag en soms stroomden ze als een lange sliert door de straten. Het was niet koud en de regen was zo vriendelijk om voor ons een pauze in te lassen.

Ons leven is de laatste tijd ook onderhevig aan de herfstwind. Alles waait op en neer, en soms worden we door de wind meegevoerd.

We denken al een tijdje over verhuizen, maar er zijn veel praktische bezwaren en opeens door de ziekte en het gaan sterven van een vriendin ontstaat er een financiële mogelijkheid, omdat ik een deel van haar werk overneem. Werk waar ik wel even helemaal in moest duiken en dat me alle kanten opduwde, een verdrietige kant: elk mailtje waar ik op moet reageren is aan haar gericht, en een blije kant: doordat het werk is dat maandelijks terugkeert is er opeens een vaste inkomensbron, een groot goed voor een kleine zelfstandige. Ook de mogelijkheid tot verhuizen heeft veel kanten, waarheen, wanneer, gaat grote zoon nog mee in het gezin en als we nu toch aan het nadenken zijn waarom eigenlijk?

We hebben sinds de zomer een ander gezin, een grote zoon die zelfstandig is, niet meer volgens de structuur van de school hoeft te leven, zijn eigen geld verdient en een andere zelfstandigere plaats inneemt. Ook dat gaat soms stormachtig.

En Alma, die meer behoefte heeft aan samenzijn met andere kinderen, maar wel met een bepaald soort kinderen. Liefst ook gevoelige kinderen, vaak ook kinderen die thuisonderwijs krijgen. Dat is een hoop gereis door Nederland en België. Er wordt wat af gelogeerd bij nieuwe en bij al vertrouwde mensen en bij ons thuis.

Vanmiddag hebben we samen zitten tekenen bij de houtkachel, na het paardrijden, na de thee en de zelfgebakken kleine cakejes. Ik heb de kachel getekend, Alma mijn kopje thee. Wat een rust.

En toen had ik het even héél druk, geen tijd om te schrijven over leuke uitjes, mooie leerprocessen, logeerpartijtjes en andere dingen. Er moet gewerkt worden als er tijd over is, naast alle thuisschool dingen. We komen terug met verhalen en foto’s als er weer tijd is…