pek

Onze poes is ons in de schoot geworpen. Bijna een jaar geleden droomde ik, in ons huisje in het bos, een hele nacht over huilende baby’s. Om zes uur was ik wakker genoeg om me te realiseren dat er echt iets huilde, buiten. Het was geen baby, maar wel een klein, ziek, scharminkelig katertje, dat dolblij snorrend zich op liet pakken. Bij ons over het hek gezet, vol wormen en vlooien, een pondje kater. Hij wist nog niet hoe hij van een schoteltje moest eten en drinken, maar leerde heel snel. Hij ging van hand tot hand en van schoot tot schoot, en als er geen mens voorradig was, lag hij op een kruikje in een kartonnen doos.

Inmiddels is Pek (hij is namelijk helemaal zwart) een grote en gezonde kater, vol kattekwaad en lief gesnor. We houden allemaal heel veel van hem en hij is Alma’s grote vriend. Vanochtend wilde hij wel poseren:

pict0086

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in dieren, tekenen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s