zonder voorwaarden

De afgelopen week heb ik twee boeken gelezen: Unconditional Parenting – Moving from Rewards and Punishments to Love and Reason – van Alfie Kohn en The “I” of the Beholder – A guided Journey to the Essence of a Child – van Annemarie Roeper. Allebei de boeken waren een verdieping en verklaring van een proces in mezelf, een proces van echt luisteren naar mijn kinderen en bereid zijn om ze helemaal serieus te nemen.

Als je eenmaal luistert naar kinderen, echt luistert, dan ga je over een grens waarvan ik niet wist dat die er was. Je gaat dan ook luisteren naar jezelf, naar het kind in jezelf. Als je de verlangens van kinderen serieus neemt, en ze niet afdoet als verwend zijn, of als kinderlijk, dan ga je ook je eigen verlangens, je niet “realistische” verlangens, serieus nemen. En dan sta je opeens in een heel andere wereld. Ik heb vaak het gevoel dat ik opeens een vrijbuiter ben geworden, een piraat, die zomaar ruimte om te zijn steelt van de echte wereld. Het heeft ook effect op de andere leden van ons gezin, iedereen krijgt meer ruimte voor eigen wensen, eigen verlangens, voor “niet serieuze” bezigheden.

Te vaak wordt van buiten af naar kinderen gekeken, naar hun prestaties, naar hun gedrag, naar wat allemaal moet. Maar wat een breder en kleurrijker beeld ontstaat er als je van binnenuit mag kijken, naar gedachten, verlangens, ideeën en verwondering. Het is zoveel fijner om te kijken met liefde en begrip voor het kindzijn (zelfs al is het een eeuwig verlangen naar nog een ijsje) dan met wantrouwen en irritatie (als je ze één vinger geeft dan willen ze de hele hand).

Alfie Kohn noemt het liefhebben zonder voorwaarden, het kind moet weten en voelen dat je het liefhebt, niet omdat het zich gedraagt, of omdat het goede cijfers krijgt, of omdat het altijd lief is, of omdat het luistert naar wat je zegt, maar gewoon om zichzelf. En dat houdt in dat je het kind ruimte geeft om te zijn wie het is. Het is niet een manier om het kind alles te laten doen wat het maar wil, je niets aantrekken van wat een kind kan veroorzaken voor anderen en zichzelf.

Hij heeft een mooi lijstje gemaakt van principes:

  1. kijk naar je eigen gedrag, vind je jezelf een aardig mens als je dit doet?
  2. vraag jezelf af of je verwachtingen van je kind terecht zijn
  3. houd je lange termijn doel in de gaten (als je wil dat je kind zelfstandig wordt, dan moet hij dat kunnen oefenen)
  4. de relatie met je kind staat altijd voorop
  5. verander in jezelf hoe je naar de dingen kijkt
  6. heb respect voor je kind
  7. gedraag je authentiek
  8. vertel minder en stel meer vragen
  9. wees je bewust van hun leeftijd
  10. ga uit van het best mogelijke motief dat nog overeenkomt met de feiten
  11. zeg niet onnodig “nee”
  12. wees niet onbuigzaam
  13. heb geen haast

Wat ik zelf ook heel verhelderend vond was het lijstje redenen waarom we het moeilijk vinden om zonder voorwaarden van onze kinderen te houden en ze zo serieus te nemen als ze nodig hebben. In dit lijstje komen dingen voor die te maken hebben met de “echte” wereld, de mensen om je heen die vaak zomaar een oordeel hebben. Het gaat om de angst om gezien worden als een slechte ouder, die zijn kinderen niet onder controle heeft, en om machteloosheid, om angst om beoordeeld te worden, om de angst dat je je kind gaat verwennen, dat je een “helicopter ouder” wordt.

Annemarie Roeper is een vrouw (van 91) die zich al haar hele leven bezig houdt met de begeleiding van hoogbegaafde kinderen. Het boek is een verslag van haar proces in die begeleiding, het proces van van buitenaf kijken naar kijken vanuit de behoeften en noden van die kinderen.

“We have failed to understand that all living things are defined by what they feel themselves to be and not by what they do. We are motivated to fulfill the needs of the “I” of our innermost being. This drive is conscious and unconscious motivation for all our actions. Only when we archieve inner satisfaction can we truly understand the miracle of interdependence, for it is also the miracle of our interconnectedness to each other.”

Mooie boeken, inspirerend om te lezen.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in boeken, hoogbegaafd. Bookmark de permalink .

2 reacties op zonder voorwaarden

  1. Corrie zegt:

    Lieve Josh, ik geniet ervan jouw blog te lezen, het lijkt of ik even bij jullie kom kijken elke keer als ik lees wat jullie gedaan hebben enzo.
    Veel liefs en kom toch weer eens gauw bij ons op ontdekkingsreis.
    Corrie

    • thuisschool zegt:

      Oh, dat lijkt me heerlijk om weer eens bij jullie te zijn, maar zo’n verre reis… Misschien maar even wachten tot het weer herfst is en bij jullie nog lekker warm…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s