moeilijke sommen

Sinds deze vakantie hebben we opnieuw een sommenmonster op de achterbank.

Ongeveer tien jaar geleden, toen grote zoon zeven en een half was, hadden we een tevreden kind op de achterbank van de auto als hij een moeilijke som kon oplossen. Het liefst één met breuken waar hij een tijdje op kon puzzelen. Heel veel sommenplezier hebben we gehad tot hij ons toch echt in rekensnelheid had ingehaald.

Nu is Alma zover dat ze opeens, helemaal uit zichzelf, om moeilijke sommen vraagt. De eerste keer zat ik aan het stuur en begon papa heel voorzichtig met sommen tot twintig, met sommen tot honderd, met sommen tot duizend en het ging goed (meestal). Opeens was de angst voor fouten weg, en was het sommen maken een spelletje. Zelfs het aftrekken, waar ze een hekel aan heeft (omdat je dan getallen weg moet doen, of buitensluit en dat is niet aardig), werd opeens zonder protest in het sommenspel opgenomen. Vermenigvuldigen en delen, alles deed mee in het spel.

En daar zat ik dan als trotse thuisonderwijsmama. Want papa wist niet dat Alma dit allemaal al kon. En nu hebben we weer een sommenmonster op de achterbank. Soms zelfs twee sommenmonsters aan tafel, want toen grote zoon dit hoorde wilde hij ook nog wel weer eens een moeilijke som …

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in rekenen. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s