de mus

Deze week is een ramp. We zaten helemaal klaar maandag om weer te beginnen, en zijn ook weer begonnen met de gewone dingen van rekenen en schrijven en engels en wat al niet, maar toen viel Alma ’s middags op de kinderclub erg ongelukkig. Naar de huisartsenpost in het ziekenhuis moesten we, met als verdenking een gebroken been. Uren hebben we daar gezten, we waren namelijk niet de enige… Alma’s been was niet gebroken hoorde we om 22:30 uur, maar ondertussen hadden we wel allerlei enge dingen voorbij zien komen. Gelukkig was er een natuurfilm te zien op een groot beeldscherm en kon Alma daar een aantal uur haar ogen op gericht houden.

Dinsdag hadden een een hangerig, moe meisje met een pijnlijk been. Ze wilde helemaal niets, behalve pepermuntstokken uit de kerstboom en films kijken. Gelukkig trok de pijn met de zwelling langzamerhand weg en besloot ze dat ze toch naar de kinderclub wilde. Het is natuurlijk ook wel erg cool om met een been in het verband in gezelschap op de bank te mogen liggen. Beter dan thuis, vooral als de pijn veel minder is…

Woensdag moest ik ’s ochtends vroeg in het ziekenhuis zijn, om even mijn ogen te laten controleren, ik zie een grijze vlek linksonder in het beeld. Dat bleek allemaal niet onschuldig te zijn, maar ze weten ook niet wat het is en waardoor het veroorzaakt wordt. Een zwelling rond de oogzenuw, oedeem, bloedvaten die niet netjes lopen. Ik kwam drie uur, een groot aantal artsen en ettelijke afspraken voor onderzoeken voor de komende 10 dagen later thuis. Gelukkig begreep S. mijn stemming opperbest en ging hij meteen met Alma taartjes halen, met veel vet en zoet, om het leed wat te verzachten. Die hele dag voelde ik me niet erg positief en Alma heeft ’s middags zichzelf hard aan het werk gezet, terwijl ze van mij alleen bewondering van de zijlijn verwachtte. Dat was heerlijk.

Vandaag liep alles OK. Lekker met Alma aan het werk, redactiesommen en biologie en dictee. En vooral ook Herders en Schapen spelen en Alma won. Met heel veel plezier rondom de mus gewerkt, kijk maar:

Verder ging Alma paardrijden in de sneeuw en zeer tevreden naar de kinderclub om drie uur.

Maar morgen wordt weer niks, dat weet ik nu al. Er moeten vijf moedervlekken weg, vanwege verdacht gedrag. Het is al de zoveelste keer, ik ben nu eenmaal in de hagelslag gevallen, en het was nooit kwaadaardig, maar toch, leuk is anders. Gelukkig heeft Alma een lange middag bij de kinderclub, met fijne kinderen en een fijne juffie, dus hoef ik me daar geen zorgen over te maken.

Duimen jullie voor me?

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen, thuisonderwijs. Bookmark de permalink .

3 reacties op de mus

  1. Mirjam zegt:

    O Josh, wat een narigheid! Ik zal voor je duimen!!

    ((()))

  2. Corrie zegt:

    lieve Josh, sterkte met alles en dikke zoenen, Corrie

  3. Miriam zegt:

    Tjee Josh, natuurlijk duimen we voor je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s