playful parenting

Bij ons staat de wereld nogal op zijn kop en alle gewone routines zijn zomaar veranderd. Ik ben halve dagen in het ziekenhuis, mijn lijf zit vol met verbandjes en moet met nog meer voorzichtigheid dan normaal behandeld worden (dus geen stevige knuffels mogelijk of wilde spelletjes) en we maken ons zorgen dus er zoemen allerlei emoties rond die door de hele voelsprieten familie worden waargenomen. Het zijn teveel veranderingen opeens en Alma’s reactie is dwars gaan liggen. Elke keer als ik weg moet hangt er een oktopus aan mijn benen die me niet los kan laten en als ik terug kom vind ik een verbijsterde, wanhopige en boze vader en een wanhopig, verdrietig en boos kind. Want elke activiteit die ze beginnen loopt spaak in een emotioneel gedoe.

Een paar dagen geleden ben ik weer eens begonnen in het mooie en nuttige boek Playful Parenting van Lawrence Cohen, en gister ben ik maar eens gaan proberen toe te passen wat ik lees.

Ik kwam thuis van het ziekenhuis en vond een boze vader die het zat was om als kop van Jut te dienen en een boze geschrokken Alma die niet wilde praten en zich alleen maar wilde verstoppen onder de dekens. Mijn eerste neiging was om ook boos te worden, hier zat ik niet echt op te wachten, maar ik dacht opeens aan alle dingen die ik gelezen had en besloot dat ik maar eens een andere aanpak ging proberen. Ik begon aan haar voet te vragen of die me wat kon vertellen over wat er aan de hand was omdat Alma niet wilde praten en er ontstond een vreemd spel. Het was een spel waarbij Alma door delen van haar lichaam te laten praten, terwijl ze me niet aankeek en ik haar ook niet, op allerlei vragen antwoord gaf en op een gegeven moment ook zelf dingen vertelde. Als het te heftig werd wist de knie of het oog of de neus het niet meer, maar ze liet wel altijd een opening door te verwijzen naar een ander lichaamsdeel wat misschien wel meer wist. Het gaf haar genoeg vertrouwen, want ondanks de zeer reële stress genoot ze ook van het spel, omdat zij de macht had om te bepalen hoever ze ging, om langzaam maar zeker uit haar schulp te kruipen en te vertellen waardoor ze zo dwars lag.

Natuurlijk komen er dan dingen boven als angst dat mama dood gaat en boosheid omdat alles zomaar anders is zonder dat iemand haar iets vraagt. Maar ook dingen waarvan ik het bestaan niet vermoedde. Zoals dat het nieuwe hoofdstuk rekenen, waarbij je trukjes aangeleerd krijgt om snel uit het hoofd te rekenen, haar het gevoel geeft dat haar manier van rekenen helemaal fout is. Dus dat ze dat niet wil leren want ze heeft toch altijd zonder dat gedoe ook het goede antwoord, maar dat ze niet weet hoe ze dat aan papa moet uitleggen omdat ze bang is dat ze eigenlijk altijd dus fout heeft gerekend en dat is te eng om zelfs maar over na te denken, dus zegt ze dat papa stom is en kruipt ze onder een deken. (Het verhaal doet me denken aan haar ervaring in groep drie, waarbij ze voorbereidende schrijfoefeningen gaan doen, de juf kringels en lussen op het bord schrijft, alle kinderen braaf gaan zitten schrijven en Alma een half uur verstijfd in haar bank zit en niets doet omdat ze niet kan lezen wat de juf schrijft. Ze denkt dat ze dom is omdat alle kinderen braaf zitten te schrijven en dus wel kunnen lezen wat de juf heeft geschreven. Dit kreeg ik een aantal maanden nadat Alma thuis was onder vreselijk gehuil eindelijk te horen.) Er komt ook nog naar boven dat ze altijd teleurgesteld is in zichzelf, want ze doet de dingen nooit zo goed als ze in haar hoofd bedacht heeft. En ze denkt vervolgens dat wij dus ook altijd in haar teleurgesteld zijn, want ze maakt bijvoorbeeld fouten in haar schrijven en dat we daarom misschien wel eens niet van haar zullen houden. Pff… wat een opluchting om haar knie of haar voet of haar oor dat allemaal te laten vertellen, inmiddels veilig bij mij op schoot, maar nog steeds zonder oogcontact. En aan het einde, als ik begrip heb getoond, haar lichaamsdelen van alles heb laten vertellen, de juiste vragen heb gesteld aan de juiste lichaamsdelen kan ze me opeens aankijken, met zo’n volle intense manier van kijken dat de liefde als een zichtbare stroom van de één naar de ander kan stromen. Hè, hè.

Daarna is er opeens de bereidheid om wel met het nieuwe trukje te rekenen, en zelfs met veel plezier en gelach, om wel een dictee te maken en voor te lezen uit de Asterix en Obelix die ik uit het ziekenhuis had meegenomen. Om lekker naar de bieb te lopen en twee films uit te zoeken en nieuwe boeken om voor te lezen en zelf te lezen. Om blij te zijn met de dingen die er wel zijn en niet alleen bang en boos te zijn door alle dingen die er niet zijn. En om aan het einde van de dag lekker te gaan slapen, zonder nog ettelijke keren uit bed te komen om te kijken of ik nog wel er ben en van haar hou.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in thuisonderwijs. Bookmark de permalink .

2 reacties op playful parenting

  1. Mirjam zegt:

    Wat een verhaal, bijzonder! En wat heb je dat goed opgepakt! Ik heb het boek op m’n verlanglijstje gezet…..

    • thuisschool zegt:

      Het is echt een bijzonder boek, ik heb er erg veel aan. Ook de website is mooi.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s