mis

In tegenstelling tot gisteren, toen we een hele actieve dag hadden, vol vanzelfsprekende prettige samenwerking liep er vandaag van alles mis. Ik had niet goed geslapen, ik had een plan in mijn hoofd en Alma een heel ander plan, het duurde te lang voor we dat van elkaar door hadden.

Ik wilde beginnen met TypeTopia, Alma had namelijk gisteravond gezegd dat we dat morgen ’s ochtends moesten doen want gisteravond was ze een beetje te moe om zich goed te concentreren. Dat had ik een heel verstandige opmerking gevonden.

Maar Alma wilde een tent bouwen in de kamer en daar samen met mij in spelen. Daar had ik helemaal geen zin in.

Goed, dan maar een tent bouwen zelf, zonder mij. Alleen toen mislukte elke tent en kwamen er steeds bozere geluiden uit de kamer. Ik ging een tijdje helpen, maar het werd niet wat ze in haar hoofd allemaal had bedacht en ze wilde geen hulp, ze wilde alles zelf doen.

Een tent van zolder gehaald. Alma vertrok ermee naar beneden terwijl ik nog even wat zocht op zolder en in die paar minuten kwam het tot een ontploffing beneden. Verkeerde tent, moest naar buiten, daar regende het, ze wist niet hoe het moest, alles was fout en mis, niemand mocht meer helpen, heel boos en heel driftig.

Ons kruidje-roer-me-niet had in haar hoofd al zoveel mooie plannen dat elke tegenslag op weg naar de realisatie van die plannen een kleine kortsluiting veroorzaakte totdat het er zoveel waren dat er een totale melt down ontstond. Pas na veel praten en knuffelen en wat eten was er weer genoeg rust om naar de tent te kijken samen. Om te kijken hoe je hem op kon zetten, waar die paste in huis (niet dus want hij had echt haringen nodig voor de stevigheid), hem weer op te ruimen samen en te bedenken dat als de lente echt komt ze een nachtje in de tent kan gaan slapen in de tuin.

Gelukkig hadden we ook oude, maar hele goede, skates van grote broer gevonden op zolder. En konden we toen naar buiten. Alma op skates en ik ernaast. Eng hoor, van die skates die echt goed rollen, maar de zinnen waren na dit uitje wel weer grondig verzet.

Eenmaal thuis heeft ze nog TypeTopia gedaan en Engels met Rosetta Stone. Maar van de ontploffing was ze nog helemaal broos en het kostte haar veel moeite om zich te concentreren en zich niet uit het veld te laten slaan door foutjes. Ze was blij om op schoot te zitten tijdens het werk. Als ontspanning ook nog naar een aantal afleveringen van Nieuws uit de Natuur gekeken en weer eens meegedaan met de prijsvraag.

Soms is het zo moeilijk voor ons allemaal om met onze intensieve dochter de juiste koers te varen, maar er is altijd weer een nieuwe dag.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in engels, typen, unschooling. Bookmark de permalink .

4 reacties op mis

  1. annemie zegt:

    hallo Josj, ik moet erg lachen om jullie avontuur. dat is geen leedvermaak, maar omdat ik het zo goed herken.
    Vanochtend had ik een flippende dochter op skype. ze is 22, en ze doet het allemaal heel goed. Je weet ik heb met haar ook drie jaar homescholing gedaan. Ze zit nu op een opleiding die ze heel fijn vindt. het eigen creatieve proces en de leerstof sluiten goed op elkaar aan. Haar inspiraties klikken met die van de docenten. maar een mens moet zoveel om ook te overleven, en een begaafd mens wil zoveel te veel vaak.
    een berg obstakels, en meltdown is een mooi woord. Jij verwoordt het allemaal zo fijn.
    Ze kan het leven ook alleen bijna geheel aan. Maar soms, als de frustraties te hoog oplopen dan moet ze toch eerst eens veilig tegen een levende klaagmuur kunnen slaan voordat ze weer overzicht krijgt.
    de belangrijkste scholing die ik haar meegegeven heb is haar eigen initiatieven geduldig te blijven volgen, obstakels verzamelen en van elk obstakel een tussendoel maken. dat zijn dan de mijlpalen op weg naar haar doel. We maakten dat ook visueel. dat gaf dan rust en een volgorde in de dingen.
    dat doet ze nog steeds en het maakt het leven veilig.

    verder: ik vertelde in het café na het koor aan anneke, maud, Jan, Marly en nog enkele anderen over jouw weblog. ze vroegen me vroegen me toen om een link naar jouw weblog te sturen.
    vind je dat goed?
    ze vroegen allemaal hoe het met je ging, en wilden graag lezen wat je schrijft.
    ik had ze verteld dat je bijzonder inspirerend bent.
    dat is nou eenmaal zo:))

    groetjes,
    Annemie

  2. mirjam zegt:

    Ben ik soms ook blij mee, met nieuwe dagen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s