overgangen

Buiten is de winter in de lente aan het veranderen, ondanks de tijd van het jaar een abrupte overgang. Ik moet er aan wennen want mijn eigen tempo loopt niet gelijk op met het tempo van veranderingen buiten. In mij is er een overgang van afbraak, van steeds minder, van steeds kleiner naar opbouw, naar meer, naar groei, naar weer meer kunnen. Maar zoals alle groei gaat het in schokjes en kleine stappen en moet ik goed de grote lijn in de gaten houden.

Mijn vorige post, van eergisteren, ging over buiten zijn in de zon, gewoon maar op een stoel zitten, thee drinken en genieten van de kinderen die het werk doen. Maar gisteren was het een down dag, ik was te moe geworden van al die simpele dingen. Want hoe makkelijk is het niet om toch even te bukken voor dat onkruidje, om toch een struikje te snoeien, al is het maar om te laten zien waar je op moet letten (de knoppen). Om toch Alma te helpen met het vullen van een paar gieters en ze bij de achterdeur zetten zodat zij ze naar haar eigen vijver kan dragen. En al die kleine dingen die je in vreugde doet zijn opgeteld dan toch te veel.

Dus heb ik gisteren grote zoon alleen maar uitgelegd wat ik graag wil dat hij doet en ben zelf op de bank gaan liggen, na een ochtend van me voortslepen. Alma had paardrijden en kinderclub, dus die was onder de pannen.

Vandaag begin ik weer met voorzichtig met mijn energie om te gaan, om kleine dingen te doen. Fietsen op de hometrainer, gewoon volgens het schema en niet een beetje meer proberen. Een klein beetje in de tuin werken samen met Alma. Samen de film van Iain Stewart over vuur kijken. Overgooien terwijl we de tafel van 5 en 6 oefenen. Me realiseren dat ik nog niet naar de bieb kan fietsen en dat met de auto misschien ook nog te veel is. Me neerleggen bij het feit dat de TEFAF voorbij gaat zonder dat ik er ben geweest, voor het eerst in 6 jaar. Tevreden zijn met kleine dingen en de grote lijn te zien, namelijk hoeveel ik al ben opgeschoten in twee weken. Proberen om niet bang te zijn voor de MRI van volgende week en de uitslag de week erna. Misschien een paar overhemden strijken en ophouden voor ik moe ben.

Maar wat ik het moeilijkste vind is weten waar mijn grens ligt, wat goed voor me is. Weten wanneer het goed is om mezelf in beweging te zetten en wanneer ik moet stoppen. Mijn twijfel hierin kan me helemaal verlammen en vermoeien voordat ik iets heb gedaan. En dan voel ik me nog schuldig ook.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in ziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s