struikelblokken

Ik las laatst ergens een mooi stuk op een Amerikaans blog over de grootste struikelblokken bij het thuisonderwijs. Ik weet niet meer waar en kan het niet meer vinden, maar het blijft door mijn hoofd spelen. Daarom wil ik vandaag wat schrijven over de grootste struikelblokken voor mij, vrij naar het stuk dat zo’n indruk op me maakte. Ik heb er vandaag de tijd voor, want Alma is lekker een dagje spelen bij Hilde en die kunnen we vanavond, hopelijk modderig en tevreden, weer ophalen.

Onzekerheid: doe ik het wel goed, doet mijn kind het wel goed, is het wel een goede beslissing, moet ik niet meer automatiseren, of juist gewoon maar laten gaan, ben ik wel geschikt, ben ik wel lief genoeg, ben ik wel streng genoeg, ziet ze wel genoeg andere kinderen, moet ik niet meer eisen, trekken, duwen, ben ik wel fit genoeg, ben ik wel leuk genoeg, ben ik niet te oud hiervoor, kan ik wel genoeg bieden, leert ze wel delen, spelen, moet ze niet meer zich leren aanpassen, is ze daar nu niet te groot voor, behandel ik haar wel genoeg als kind??????.

Angst: komt het wel goed, leert ze echt wel een keer schrijven, lezen (ja, dat gelukkig inmiddels wel…), Komt het goed met de leerplichtambtenaar, kan ik deze verantwoordelijkheid wel aan, leert ze in de maatschappij te staan?

Je kind vergelijken met anderen (en dan natuurlijk alleen de negatieve dingen zien….): zij kan wel lezen, zij kan wel schrijven, zij kan wel met mes en vork eten zonder dat de hele vloer vol ligt, zij kan wel ergens logeren zonder haar mama aan de telefoon te willen, zij kan wel zonder licht aan slapen, zij kan wel doen wat haar gezegd wordt, zij luistert braaf, zij kan wel tegen plagen, zij is veel zekerder van zichzelf.

Ik denk dat elke moeder (of vader) wel eens ’s nachts wakker ligt van de zorgen over het kind. Maar misschien hebben thuisonderwijzers het nog een stukkie meer. Zij roeien tegen de stroom op, lopen het minder begaande pad en kunnen minder makkelijk terugvallen op hoe dingen nu eenmaal gaan.

Hoe stel ik mezelf gerust? Allereerst door te erkennen dat ik soms bang ben, soms onzeker en soms teveel Alma (of grote zoon) wil vergelijken met andere kinderen. Dat is gewoon zo en dat erkennen helpt al. Ik hoef tenminste niet te doen alsof het altijd jubel en juich is en bij ons nooit een probleem. Verder zijn er nog een paar dingen die helpen:

  • weten waarom we thuisonderwijs geven, zien wat er beter gaat dan toen ze nog naar school ging, weten hoe fijn we het meestal samen hebben, af en toe met een huivering denken aan hoeveel stress, verdriet en narigheid we hebben gehad met de schoolgang van grote zoon, nog een keer denken aan wat de juf van de natuurschool zei: wat u aan uw kind biedt kunnen wij op school natuurlijk nooit bieden.
  • praten met andere thuisonderwijzers, voelen dat je een onderdeel bent van een gemeenschap, zoiets als op het schoolplein met andere ouders praten. vriendinnen vinden die je net een goede tip geven of gewoon alleen maar luisteren, of juist luisteren naar hun verhalen en de verbinding voelen. blogs van andere thuisonderwijzers lezen, kijken in hun keuken of schoolkamer.
  • in liefde naar mijn kinderen kijken, voelen hoe goed we het hebben. ’s ochtends lekker samen op de bank zitten, een nog slaapwarm lijf op schoot, niet gelijk moeten haasten om naar school te gaan, maar daarvan kunnen genieten. warme ontbijten kunnen eten, want daar is toch tijd voor. een bereknuffel krijgen van grote zoon, hem te zien zwoegen voor zijn mama in de tuin. elke nieuwe stap meemaken.
  • goed voor mezelf zorgen, genoeg slaap, goed eten, genoeg naar buiten en bewegen. mezelf ook ruimte geven door te weten wat ik wil, waar ik zin in heb, dat te doen. het goede voorbeeld geven door hoe ik leef. mezelf toestaan om niet alles te hoeven weten, ook mijn leven is een pad waarvan ik niet altijd weet waar het uitkomt, en wat ik onderweg tegenkom.
  • vertrouwen hebben in mijn eigen normen en waarden: liefde, begrip, erkenning, ruimte geven, respect. weten dat de globale richting die we lopen de goede is.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen, thuisonderwijs. Bookmark de permalink .

10 reacties op struikelblokken

  1. Mirjam zegt:

    Ja, herkenbaar!!

    Ben aan het lezen in The big book of unschooling van Sandra Dodd! Tot nu toe zeker een aanrader!!
    Unschoolen is anders dan ik altijd heb begrepen!!!

    Besteld via Lulu.com, maar dan die vanuit de UK. Bij de Nederlandse lulu zie ik ‘m niet….

    • thuisschool zegt:

      Oh Mirjam, alweer een boek dat je me aanraad. Ik zal het maar kopen, want het vorige boek van the sparkling Martins was ook al zo goed.

  2. Mirjam zegt:

    Ow, deze is veel beter! ;)))

  3. lieve zegt:

    Van wie leert een ontdekkingsreiziger nou het meest: van andermans verhalen, of van zijn eigen ervaringen op zee?… Het pleit voor jou dat je anderen niet wil verpletteren onder 1 ronkend succes-verhaal. Laat niet toe te geloven dat er mensen/kinderen zijn bij wie het alleen maar wit is, en nooit zwart, alleen maar sterk, en nooit zwak… Het leven is, bij iedereen, beide. Waak over je kracht: krijg beter oog voor waar je die verliest!

    • thuisschool zegt:

      bedankt, Lieve, het helpt me soms om over beide kanten te vertellen, om zelf ook weer beide kanten te zien.

  4. Klijnsma zegt:

    Zolang je maar blijft nadenken over ‘alle’ vragen, zit het volgens mij wel snor. Van zodra je alles maar gewoontjes gaat vinden ben je verkeerd bezig…

    • thuisschool zegt:

      ai,ai! hier in huis hebben we meestal wel 200% gedachten te veel. gedachtig grote zoon die mij eens als antwoord gaf op de vraag waarom hij nu nog niet aangekleed was “maar ik heb helemaal geen tijd om me aan te kleden, ik moet nadenken! er is altijd weer een nieuwe gedachte!”

  5. Nelly zegt:

    Hoi,

    Sinds kort lees ik je blog. Ben ook je oudere stukjes aan het lezen en ooooooo wat zou ik graag 16 jaar terug in de tijd willen. Dan zou ik ook voor thuisonderwijs zijn gegaan. We hebben 5 kinderen, 3 daarvan zijn dyslectisch en misschien zelfs wel 4.
    Dus in mijn ogen doe je het goed…..

    Hier telkens weer die strijd met school vanwege de dyslexie. Er is genoeg kennis over dyslexie (aan m’n hoela…) maar het staat of valt met de leerkracht voor de klas.

    En onze dochter heeft dus ook nog dyscalcullie, dus een dubbele “handicap”.

    Ga aub zo door en ik geniet van je blog.

    Groetjes Nelly moeder van 4 zoons van 16, 14, 9 en 6 en een dochter van 11.

    • thuisschool zegt:

      welkom op het blog en fijn dat je meeleest.
      ik heb soms ook vreselijk spijt dat ik grote zoon niet hetzelfde gegeven heb als ik nu aan Alma geef, maar dat is nu eenmaal zo gegaan. Jij kan altijd nog voor thuisonderwijs kiezen, als je echt wil en je kinderen ook. En je kan ook als een leeuwenmoeder naast je kinderen blijven staan terwijl ze naar school gaan.

  6. chaja zegt:

    Lieve Josh,

    een reactie met “delay” (zoals mijn kinderen dat uitdrukken). De aanhef was eigenlijk mijn reactie. Maar omdat het anders zo kaal is – ook nog dit:
    KUS

    Chaja

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s