paardrijden

Tijdens mijn ziek zijn ging het paardrijden van Alma gelukkig meestal door op donderdag en zaterdag, ondanks regen, sneeuw en ijs. Maar maandag werd ik gebeld dat Okke van de ponyclub Maastricht is overleden. Okke is de man waarmee Alma’s paardrijden is begonnen, bij zijn paardjes, de IJslanders in de wei op de Mergelweg. We gingen er al kijken en knuffelen vanaf dat Alma vijf was en vlak na haar zevende verjaardag mocht ze er eindelijk ook beginnen met rijden (en dan nog alleen maar omdat ze zo groot is, normaal moet je acht zijn om te mogen beginnen). Alma geniet er elke keer, met volle teugen van, het rijden door de natuur over de Pietersberg, het beroep op je zelfstandigheid, je moet zelf je paard “vangen”uit de wei, het de teugels omdoen en liefst er zelf opklimmen. Ze rijden zonder zadel en je leert er door middel van praten en contact leggen rijden.

Meestal heeft Alma daar les van Fré, of van één van de andere “grote” meisjes, die daar zelf als mupke zijn begonnen, maar Okke was de baas. Een markante man, duidelijk en direct, met veel gevoel voor humor, voor Alma soms te veel, iemand die begreep dat er behoefte is aan plekken voor kinderen in de natuur waar niet te veel geregeld is, waar ze kunnen aanrommelen.

Alma vindt het heel verdrietig dat Okke is overleden, morgen gaan ze met alle kinderen en ouders en pony’s een tocht over de Pietersberg houden ter nagedachtenis. Maar nog meer dan verdrietig is Alma bang dat de ponyclub verdwijnt. Ze rijdt nu ook bij Fré’s paarden, in haar eentje, maar ze hoopt heel erg dat de ponyclub, met zijn zomerkampen, gewoon blijft bestaan. Ze heeft aangeboden om elke dag te komen helpen met eten geven, of verzorgen, gratis hoor!, in de hoop dat de ponyclub dan kan blijven bestaan.

Gisteren heeft Alma in de stralende zon gelukkig wel bij Fré kunnen rijden en wat geniet ze daar toch elke keer van:

Het lijkt me heerlijk als we onze thuisschooldagen kunnen beginnen met de paarden verzorgen, gelijk een goede oefening voor het geval dat we zelf er eentje aanschaffen.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in buiten, dieren, natuur, paarden, vrienden. Bookmark de permalink .

6 reacties op paardrijden

  1. lieve zegt:

    Wat wou ik dat we vlakbij woonden!…

  2. annemie zegt:

    hallo Josh,

    Weer even bij je op bezoek geweest, weer even geluisterd naar het verolg van je avontuur.
    en genoten.

    Annemie

  3. Paula zegt:

    Ik stel me ook vaak een thuisschool als een combinatie van een boerderij & knutsel-studio voor. Veel leren van de natuur en van dieren & veel creatief bezig zijn.
    Heerlijk zo te kunnen paardrijden. Draaf door!

    • thuisschool zegt:

      Hé Paula, wat leuk om je hier te lezen! Alma vroeg zich laatst eens af hoe het met jullie gaat.

  4. Paula zegt:

    Gaat prima (sprak ze nog verkouden….). Reuze zin in de lente na zo’n grauwe winter. Ik was je bookmark kwijt, vandaar. Beste wensen, Paula

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s