steun zoeken

Dit is wat Alma vandaag mocht doen, genieten van de troost en steun van het grote paardenlijf van Damiro.

Dat wil ik eigenlijk ook.

Vandaag bij de neuroloog te horen gekregen dat er geen ingekapselde bacteriën meer te zien waren op de MRI. Goed nieuws dus. Maar ook kregen we te horen dat er allerlei grijze/witte vlekjes te zien waren in de hersenen, die een restverschijnsel zijn van de ontstekingen in de hersenen. Dat betekent dat de besmetting met Lyme toch veel verder om zich heen heeft gegrepen dan we wisten, en dat de revalidatie ook veel langer gaat duren dan ik hoopte.

Ik heb de beelden gezien van mijn eigen hersenen en dat is toch iets schokkends, iets dat je eigenlijk helemaal niet hoort te zien. Ze horen mooi verstopt te liggen in het veilige bed van je schedel in plaats van als plakjes beeld in de computer. Waar een arts dan van kan zeggen: op deze foto kan je goed zijn waar de beschadigingen zitten.

Het kost me weer even moeite om de moed erin te houden, ik ben er ook helemaal moe van. Morgen is er weer een nieuwe dag.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in Lyme, paarden, ziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s