kijken

Gisteren ging ik met Alma naar het Gaia park en toen we terug waren was ik zo moe, zooo moe. Ondanks dat ik overal op bankjes had gezeten, nauwelijks rondgesjouwd had en niet zo lang was gebleven. Ik zie namelijk zoveel.

Eerst dacht ik dat het een ontsnapt gevangene syndroom was, mijn wereldje was een aantal maanden zo klein en zo beperkt door al het ziek zijn dat de grote buitenwereld opeens wel oneindig groot leek. Ook dacht ik dat het te maken had met de intense dankbaarheid dat ik nog kon zien, dat ik überhaupt nog leefde en daarom alle dingen met nieuwe ogen bekeek (ik kon me opeens inleven hoe immens veel indrukken een baby opdoet). Maar het blijft. Alle kleuren zijn intenser, er vallen me heel veel dingen op terwijl ik een wandeling maak, of fiets, of autorijd. Soms zie ik ook dingen die er niet zijn, zo even in een oogwenk. De zeef van indrukken werkt niet. Soms voelt het alsof ik constant aan de dope ben, niet heel zwaar, maar alles net een beetje meer. Het is vermoeiend.

Gisteravond sprak ik mijn nichtje S. die arts is en een tijd met neurologen heeft samengewerkt. Zij vertelde dat als je kleine hersenbeschadigingen hebt opgelopen dit het resultaat kan zijn. Ze vertelde ook dat er weinig aandacht voor is in de medische wereld, maar dat het een grote impact heeft op het leven van mensen die dit hebben. En dat als je je er niet gek door laat maken je er het minste last van hebt.

Ben ik even blij dat ik het leven op dit moment als een groot geschenk zie, inclusief het vreemde kijken. En dat ik de meeste dingen neem zoals ze komen. Op deze manier kunnen mijn hersenen rustig, zonder paniekstofjes, hun nieuwe verbindingen maken. Misschien word ik er wel een hele wijze vrouw van, of een groot kunstenaar, of gewoon Josh met een nieuwe ervaring.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in Lyme, ziek. Bookmark de permalink .

4 reacties op kijken

  1. Paula zegt:

    Of een wijze, artistieke Josh!
    Beterschap Josh.

  2. thuisschool zegt:

    Wow, dat is ook een mooie. Bedankt Paula.

  3. chaja zegt:

    Tijdens een spijbeluur op kantoor waar ik me in jouw blog bijlees zie ik nu pas waar je allemaal doorheen gaat. Nu snap ik ook je reactie op mijn cruiseschip-mail. Ik heb de luxe dat ik in een keer zowel de beginfase van je ziekte lees als ook het herstel. Die wetenschap had jij niet toen je een paar maanden terug zo ziek werd!
    Sterkte meissie, laat je goed verzorgen door je (vast al heel geroutineerde en zelfstandige) gezinsleden, dan kan je straks weer meer zelf als je er echt aan toe bent. En ze doen het vast met en uit liefde. En als er eens iemand boos of geirriteerd raakt: daar kunnen jullie wel tegen, dat is normaal, niet voor niets is Florence Nightingale een legende geworden.
    zal proberen een beetje meer discipline in mijn leesfrequentie te brengen.

    • thuisschool zegt:

      lieve chaja,
      fijn om je hier te vinden! en ze zijn inderdaad allemaal heel lief voor me…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s