verwennen

Als je eenmaal begint met dingen van de andere kant te bekijken houdt dat niet zomaar weer op. Ik heb op het ogenblik verwennen op mijn van de andere kant bekijken lijstje. De opvatting over verwennen waar ik mee opgegroeid ben is: je kan een kind bederven door het te verwennen. Een kind moet al vroeg in het leven leren dat de wereld niet om zichzelf draait want anders wordt het een verwend monster. Zo eentje die nooit tevreden is en altijd meer wil, zo eentje die niet stil is als volwassenen praten, zo eentje die denkt dat ‘ie recht van spreken heeft voordat er toestemming is verleend.

Dus baby’s moet je laten huilen, dan leren ze het wel. Nu was grote zoon een baby die bijna nooit huilde, maar ja hij bleek dan ook doof te zijn en hij  huilde zo weinig dat hij te weinig borstvoeding kreeg. En gelukkig had ik toen een boek gelezen dat anders tegenover verwennen stond. Daarin werd beschreven dat er geen vaste regels waren voor verwennen, behalve deze: je verwent een kind als je het meer geeft dan je zelf wil. Dat vond ik een betere regel, en gelukkig was ik best bereid om heel veel met mijn kinderen te willen.

Inmiddels weet ik eigenlijk niet meer wat verwennen is, en hoe je een kind kunt bederven (zoals groente, slijmerig en vies worden? of krijgt het allemaal rotte, zachte plekken zoals een appel?, of gaat het schimmelen, zoals een boterham?) door verwennen. Veel mensen denken dat ik Alma verwen, door haar niet bloot te stellen aan school en een groep kinderen (die haar wel afleert om niet tegen haar verlies te kunnen, altijd iets anders te willen dan de rest). Of door haar mening serieus te nemen, of door zo min mogelijk nee te zeggen, of door haar geen zelfdiscipline te willen leren doordat ze elke dag werkjes moet doen die misschien wel niet leuk zijn maar waar je heel veel van leert. En vooral door zoveel tijd met haar door te brengen.

Ik doe soms zelfs meer dan ik wil. Maar als ik dan naar mijn niet willen kijk heeft dat vaak te maken met eigen behoeftes die niet vervuld zijn, of zelfs met jaloezie op Alma’s vrijheid en ruimte, of met een oude angst voor bederven. Als ik dat maar kan zien rekt mijn wil zomaar uit of lukt het me om tegelijkertijd mijn en Alma’s noden te vervullen.

En wat merk ik? Alma leert het beste tegen haar verlies kunnen door heel veel te winnen en dat ik een model ben voor gracieus verliezen. Ze laat me de laatste tijd soms zelfs winnen… Ze leert het beste omgaan met geduld hebben en sociaal omgaan in een groep door heel vaak bij mij te zijn, en haar kopje met ‘zeker weten dat ik van haar houd en dat ze goed is zoals ze is’ vaak bij te kunnen laten vullen. Dan lukt het haar om een klein kind op mijn schoot te laten zitten zonder jaloers te worden, of om even te wachten met praten tot er een ruimte in het gesprek komt. Ze kan het beste doorzetten als het iets is wat ze zelf wil, en dan kan ze net zolang oefenen totdat ze 100 keer achter elkaar op haar billen kan landen en weer opstaan op de trampoline (terwijl ze dat een week geleden toch echt noooooit zou kunnen leren, toen ze dat een ander meisje een paar keer zag doen bij ons in de tuin…). De eerste keer heeft ze me nodig, dat ik erbij ben, dat ik vooral laat zien dat het OK is als het niet gelijk lukt, maar naar mate er meer goed gaat kan ze het echt zelf af en wordt er hard gewerkt op die trampoline, tot het zweet eraf loopt. En dit geldt ook voor dingen als schrijven enzo.

Heel veel dingen die je als verwennen kan zien is doen wat Alma nodig heeft om te groeien. ( En zoals ik vroeger al zei toen mensen mij zeiden dat grote zoon nu toch echt te groot was om nog even bij hem te liggen als hij naar bed ging: Het houdt vanzelf op, als hij 15 is wil hij dit echt niet meer! Dat klopt, hij wil het al een hele tijd echt niet meer. Maar een knuffel elke dag minstens één keer, daar is hij nog niet overheen gegroeid, misschien blijft dat wel…)

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in unschooling. Bookmark de permalink .

4 reacties op verwennen

  1. Klijnsma zegt:

    Was dat meisje Mare misschien?
    Ze staat hier trots te wezen, omdat ze anderen iets kan leren.
    Wil nog over jullie schrijven, maar kom er nog niet aan toe…

  2. chaja zegt:

    volgens mij kun je nooit teveel van iemand houden en z e k e r niet van je kinderen. Dat ze moeten leren ook minder plezierige dingen te doen of zich ergens over heen te moeten zetten, tja, dat is nou eenmaal een feit. Wat je ook doet, ze krijgen te maken met een onvolmaakte wereld die soms voor frustraties zorgt en soms voor veel erger. Maar of de Engelse Kostschoolopvoedingsmethode daar een remedie tegen is? Ik denk wel dat onze ouders en grootouders in een economisch zware en ook in een onveilige tijd zijn opgegroeid en dus vanzelf een dosis voorzichtigheid, spaarzaamheid en ook angst meekregen. Misschien is dat geidealiseerd en vertaald naar relativisme, bescheidenheid en verantwoordelijkheid. Ik filosofeer er maar wat op los.
    Wel vind ik mensen die niet alle ruimte voor zichzelf opeisen maar ook anderen de ruimte gunnen ver te verkiezen boven mensen die zichzelf centraal stellen. Maar dat hoort bij het opgroeien en het volwassen worden, dat geldt niet vanaf dag 1. Dat is een geleidelijk proces waar opgroeiende kinderen steeds beter in worden, en zeker als ze het van hun omgeving mogen afkijken. Ik denk dat een voldaan mens ook beter in staat is om voldoening te schenken dan een mens die geleerd heeft zijn bestaansrecht te moeten bewijzen.

    Of zo.
    Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s