losse gedachten

Er zijn me de laatste tijd een aantal dingen opgevallen in de ontwikkeling van Alma. (Goed kijken naar je kind is belangrijk bij unschoolen, de verantwoordelijkheid is namelijk niet gedelegeerd…)

Sinds schrijven geen verplicht onderdeel van de dag is tekent Alma weer veel meer en veel gemakkelijker, vloeiender. Als er iets nodig is in een spel, zoals koopwaar, of een giraffenballon om een zielige giraf te troosten is dat zo gepiept. Stokbrood, croissants, koekjes, slagroomtaart, ijscoupes, fruit en groente of een poes, Alma draait haar hand er niet voor om, het gaat met een vanzelfsprekend zelfvertrouwen, waar ik mijn petje voor afneem.

Ik vraag me af of dit met elkaar te maken heeft, niet moeten schrijven en gelukkig tekenen. Ze heeft altijd graag getekend en geschilderd en het was een belangrijke expressievorm voor haar. Schrijven is daarentegen meestal iets krampachtigs en moeilijks. Ze schrijft de laatste tijd wel af en toe weer wat, een briefje voor moederdag, een bedankje aan S. voor het logeren, wat tekst op een tekening, een boekje voor papa, maar niks verplichts en het stoort haar niet in het tekenen. Misschien gaat ze pas schrijven als het net zo makkelijk wordt als tekenen, als ik er net zo weinig over te zeggen heb als over haar tekeningen. Want in haar tekenen is ze zelfstandig en hoeft ze nooit te vragen hoe het moet.

Verder heeft ze de laatste tijd regelmatig behoefte om te delen wat ze weet. Alma neemt heel veel op, ze laat zich graag voorlezen, kijkt graag naar school tv, kijkt graag naar informatieve DVD’s of tv. Maar afgelopen donderdag zaten er bij de ponyclub drie meisjes van de tweede klas van de middelbare school op een bankje samen biologiehuiswerk te maken. De een las de vragen op, de anderen wisten vaak niet wat het antwoord was. Er moest elke keer druk gebladerd worden in het boek om op te zoeken wat het goede antwoord was. Na een paar vragen ging Alma antwoord geven, zij weet wel wat de kenmerken zijn van een levend organisme, of waar varens groeien, of wat de kruidlaag is. En dankzij de fijne sfeer op de ponyclub werden de antwoorden van de kleine spuit elf in dank aanvaard en opgeschreven.

Ze heeft ook een dierentuin gebouwd van Knex en kussens voor alle katachtigen die ze (als knuffel) bezit. Iedereen in huis kreeg een kaartje voor een lezing en om de beurt mochten we komen luisteren naar een lezing over de dieren. Bij grote broer werden vooral de spannende details benadrukt, bij papa vooral de speciale weetjes (het verschil tussen een luipaard en een cheeta, de een heeft bruine vlekjes in zijn vlekken en de ander gewoon vlekken…) en bij mij de zorgzame aard van de moederdieren. Zonder voorbereiding, zonder gestotter kreeg iedereen een spreekbeurt van toch wel 10 minuten met de mogelijkheid tot vragen stellen achteraf. Alles zit in dat hoofd van haar en kan er mondeling prima uitkomen. Ik moet alleen niet willen dat ze het opschrijft.

Zo ook laatst het exposé over de hersenen, toen we het hadden over gekke gewaarwordingen en boos worden. Het leek wel alsof ze er een moeilijk boek over had gelezen, zo goed kon ze uitleggen dat we drie verschillende hersenen hadden, krokodillenhersenen, zoogdierhersenen en mensenhersenen en dat de krokodillenhersenen soms te snel reageren zodat we niet goed nadenken bij wat we doen. Waar dit nu precies vandaan kwam weet ik niet precies, een combinatie van encyclopedieën en wetenschap tv denk ik.

Misschien leert ze wel nooit goed lezen en schrijven, maar heeft ze zulke flexibele hersenen dat ze wel van alles leert opslaan en verbinden en vervolgens kan vertellen op een manier waar mensen iets aan hebben. En heeft ze alleen later een goede secretaresse nodig. Of misschien gaat ze het lees- en schrijfstuk pas oppakken als het te lastig wordt om het niet te kunnen. Of als haar hersenen er rijp voor zijn.

Het laatste wat me blijft opvallen bij Alma is dat ze alles, maar dan ook echt alles doet vanuit de verbinding met anderen. Zo beziet ze ook de wereld. Het begon al toen ze vroeger TikTak keek en zich afvroeg of het eierdopje zonder ei nu verdrietig was omdat het eitje voor het andere dopje had gekozen, of hoe de andere kleuren zich voelden als de veren van de vogel rood werden, en of de vogel wel echt rood wilde zijn. Ze kon op de crèche zonder veel moeite een eeuwig spel initiëren met de andere kinderen omdat ze goed voeling hield met wat iedereen wilde. Op de kleuterschool was ze de kleine hulpjuf die altijd wist wie er niet goed in zijn of haar vel zat (de juf wist dat dan ook, want daar ging Alma mee spelen).  Maar als de verbinding niet tot stand komt, zal Alma zichzelf net zover uitstulpen (laatst zagen we bij LIFE een zeester zijn maag uitstulpen om iets op te eten en vervolgens vertelde Alma mij een verhaal over een nare schoolervaring, dat ogenschijnlijk niets met wat we zagen te maken had, vandaar dit woord) als maar mogelijk is (en soms nog wat verder) om het maar te laten lukken en als het dan nog niet lukt haakt ze helemaal af en wordt ze er bekaf van. Dit geldt niet alleen voor mensen, dieren en planten, maar ook voor leerstof. Dat is ook één van mijn redenen om eens een tijd haar helemaal niets op te dringen en dus niets aan haar dyslexie te gaan laten doen. Ondanks dat ik daar wel regelmatig over nadenk of praat met anderen. En die anderen dan net vertellen dat ze in Maastricht zo’n goed dyslexie centrum hebben…

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in dieren, dyslexie, hoogbegaafd, lezen, schrijven, tekenen, thuisonderwijs, unschooling. Bookmark de permalink .

3 reacties op losse gedachten

  1. chaja zegt:

    Waar haalt Alma al haar informatie vandaan? Ze leest waarschijnlijk toch heel wat af, of is het allemaal mondelinge informatie?
    Enne… wat is de kruidlaag eigenlijk?

  2. thuisschool zegt:

    Alma wordt heel veel voorgelezen, en encyclopedieën of andere informatieve boeken van de bieb zijn nu al jaren favoriet, verder kijkt ze heel veel informatieve TV, BBC enzo, school tv, maar we zijn inmiddels bij middelbare school tv aangekomen en DVD’s ook veel informatief (ooggetuigen serie, dit is de mens, dit is het leven). Inmiddels leest ze zelf de donald duck, asterix en obelix, suske en wiske en korte stukken uit de encyclopedie. Ze wordt nog steeds hondsmoe van lang lezen.
    De kruidlaag (http://nl.wikipedia.org/wiki/Kruidlaag) is de laag planten in een bos tot ca 135 cm. Daarboven is de struiklaag en daaronder de moslaag…. Mama leert heel wat mee.

  3. Klijnsma zegt:

    Helemaal Alma – zoals ik ze ken!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s