vrouwen die werken

Door een aantal zaken (een artikel in de opinie-bijlage van het NRC: “Vrouwen die carrière willen maken, moeten hun kinderen uit handen durven geven”, de verkiezingen en uitspraken van Femke Halsema “GroenLinks vindt dat alle vrouwen economisch zelfstandig moeten zijn” of Rutte: “Een kind dat vroeger erg druk werd genoemd heeft nu al snel ADHD.”), ben ik al een paar dagen aan het broeden op mijn mening hierover. Ik ben tenslotte een hoog opgeleide vrouw, feministe, thuisonderwijsmoeder en kostwinnaar.

In de meningen over opvoeden en verzorgen in de krant of in de politiek mis ik altijd zoveel factoren, die juist voor mij zo belangrijk zijn. Bijvoorbeeld in het stuk over het uit handen geven van kinderen wordt er van uit gegaan dat vrouwen die carrière maken een huis hebben dat groot genoeg is om een au-pair in te huisvesten, genoeg geld hebben om veel huishoudelijke taken door anderen te laten doen en genoeg mensen om je heen te kunnen verzamelen voor rust op het thuisfront. In de tijd dat ik projectleider was van een deel van een wereldwijd internationaal project (de invoering van een nieuw computersysteem bij een multinational …), waarvoor ik elke dag veel moest reizen en men mij het liefste ook af en toe naar de andere kant van de wereld wilde hebben, waren dat geld en dat huis en die mensen die ik nodig had er niet. Mijn salaris was niet toereikend. Wij rommelden inderdaad in de marge met kinderopvang, een ongelukkig kind op school (dat zodra ik thuis kwam als een octopus aan mijn benen hing, en ’s nachts ontroostbaar kon huilen als hij besefte dat het morgen nog geen weekend was), papa die het brengen en halen en koken deed naast zijn kunstenaars/filosofen praktijk. We hadden een afwasmachine en een droger, een luxe. In die tijd heb ik regelmatig gedacht dat ik een vrouw nodig had, zoals de meeste van mijn collega’s hadden, die mijn huishouden op rolletjes liet lopen. Maar ik had een man, die aan zijn eigen carrière werkte, wat ik helemaal steunde. Dit liep dus uiteraard uit op een burn-out. Terwijl ik mijn werk heel interessant vond, en het ook absoluut aankon, en het niet eens erg vond om één van de twee vrouwen van een 140 koppig team te zijn.

Bij zo’n uitspraak moet ik dan ook altijd denken aan de vrouwen wiens werk het dan is om het huishouden van de anderen op rolletjes te laten lopen. Ook zij verdienen echt niet goed genoeg om dus weer vrouwen in te kunnen huren om hun huishouden op rolletjes te laten lopen…

Toen ik met mijn burn-out thuis kwam te zitten was grote zoon heel blij omdat ik er weer was. Hij had de rust gemist van een moeder die niet de meeste energie al besteed had.

In Nederland is kinderopvang te slecht geregeld (inclusief school, een vorm van kinderopvang) om daar je kinderen full time aan bloot te stellen. Er zijn kinderen die soepel door het huidige systeem bewegen, maar voor veel kinderen is het een last om de hele tijd in een groep te moeten zijn en je tijd vol gepland te hebben. De groepen zijn te groot, de protocollen zijn te overheersend, er is te weinig kans om je te verbinden als kind met de andere volwassenen, er is te weinig ruimte voor individuele noden van kinderen en de begeleiders in alle lagen van de kinderopvang (dus ook de scholen) zijn te laag opgeleid en te weinig flexibel om die grote groepen aan te kunnen. Een kind wordt een onderdeel van een logistiek proces en dat komt de ontwikkeling van het individuele kind niet ten goede.

De verbazing van politici, zoals Rutte, over de explosieve toename van kinderen met ADHD, deel ik dan ook niet. Allebei mijn kinderen hebben labels opgeplakt gekregen waarvan de kenmerken verdwijnen sinds ze niet meer naar school gaan en dat hoor ik van heel veel thuisonderwijzers. Kinderen hebben in dit strakke ritme geen tijd meer om kind te zijn, ze moeten in groepjes samenwerken in groep drie als ze er nog helemaal niet aan toe zijn (door in de docentenhandleiding van schoolmethoden te kijken leer je dat vaardigheden zoals voorzitter zijn van een discussiegroep dan al aan de orde komen…), het is belangrijk dat ze kunnen stilzitten als hun lijf wil bewegen, ze hebben niet meer de tijd om rustig te poepen (zie de explosieve toename van laxeermiddelen bij kinderen), ze komen heel weinig in de natuur, er zijn geen individuele leermethoden, ze moeten zich concentreren op iets als de juf het wil i.p.v. het kind zelf, ze zijn zo onvrij in hun handelen (een werkgever zou er niet mee wegkomen in Nederland) …

Ik zou er ook helemaal gek en onhandelbaar van worden.

veel woorden op deze woensdag 9 juni 2010

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen, thuisonderwijs. Bookmark de permalink .

5 reacties op vrouwen die werken

  1. DOCKA zegt:

    Op welke partij is je keuze uiteindelijk gevallen? Ik heb er ook veel over nagedacht, gelezen en gehoord. Stemde altijd Groen Links, maar ze zijn op een paar punten ineens -in negatieve zin- veranderd. Dat vind ik erg jammer. Het gaf voor mij de doorslag om (naast een paar andere redenen) deze keer toch tactisch te stemmen voor de pvda.

    • thuisschool zegt:

      Ik heb toch Groen Links gestemd, maar moest wel even goed nadenken. De punten van overkomst waren sterker dan de punten van verschil…

  2. chaja zegt:

    Ik herinner me zelf nog wel het gevoel van benauwdheid, koortsachtigheid of verveling op school. Natuurlijk niet altijd. Ik heb op een geweldige lagere school gezeten. Montessori. Maar op de middelbare school werd spijbelen een manier om ook eens rust te hebben en buiten onder een boom te liggen. Vacantie van school. En ik was zeker geen probleemkind. Kosten/baten gaat altijd ten kostte van kwaliteit. Nix nieuws.

    • thuisschool zegt:

      Ik heb zelf op de middelbare zoveel gespijbeld… en ik denk dat ik dankzij dat spijbelen mijn diploma heb gehaald. Ik vond de boeken namelijk vaak wel interessant om te lezen.

  3. Sonja zegt:

    tja, in de tijd datje er voor je kinderen het meest nodig bent is ook de tijd dt je carriere “moet” maken. Zou mooi zijn als je eerst je kinderen een stevige basis mag geven (al dan niet op school) daarna is er nog genoeg tijd om zgn iets terug te doen voor de maatschappij (alsof gelukkige, stevige kinderen aan de maatschappij leveren niet goed genoeg is).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s