de blikken van anderen

De laatste tijd wordt er veel naar ons gekeken als we tijdens schooltijd wandelen of fietsen. Alma is groot geworden en ze hoort op school.

Dinsdag maakten we een wandeling, voor de regenbuien uit, door het Limburgs heuvelland. Ik liep met mijn stokken en Alma droeg de rugzak met proviand en regenjassen. We hadden het heerlijk, speelden de hele weg lang een spel over Julius Caesar en de Romeinen en keken goed naar alles wat groeit en bloeit langs onze weg. Maar oei wat werden we bekeken door andere wandelaars of fietsers, vooral toen we nog door de straten liepen. Ik voelde me bijna schuldig met mijn kleine lastpaardje naast me. Maar niemand vroeg wat aan ons. Vandaag fietsten we naar de bieb voor onze nieuwe voorraad boeken en DVD’s (over planten, dieren en geschiedenis) en alweer werden we zeer kritisch bekeken door allerlei mensen, onderweg en in de bieb zelf. Zozeer dat het ook Alma opviel.

We kregen het erover wat Alma zou zeggen als mensen haar iets zouden vragen, zoals waarom ben jij niet op school? Alma vroeg aan mij of ik haar wilde interviewen alsof ik een nieuwsgierige voorbijganger was. Dat leverde een leuk gesprek op.

Ik stelde vragen zoals en wat doe je dan een hele dag, en mis je geen andere kinderen en wat leer je zoal? En zij gaf hele mooie antwoorden zoals, ik leer veel over dingen die me interesseren, zoals planten, dieren en geschiedenis, maar soms besteden we tijd aan rekenen en wandelen. We kijken ook veel naar documentaires en informatieve programma’s op TV. Nee, ik mis geen andere kinderen want ik logeer regelmatig bij andere thuisonderwijskinderen en ik ga elke middag naar de kinderclub, een soort naschoolse opvang voor kinderen wiens ouders lang moeten werken. Dat is veel leuker dan school want daar kan je gewoon spelen en proberen volwassenen je niet de hele tijd wat te leren.

Ze vond het prettig om zo’n gesprek te oefenen, want het zal wel niet lang meer duren voordat iemand haar echt iets gaat vragen, en ze wil dan niet met haar mond vol tanden staan en van verlegenheid gekke dingen zeggen. Ik vond het wel mooi om te zien hoe serieus ze zelf nadenkt over haar aparte status als thuisonderwijskind.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in thuisonderwijs, unschooling. Bookmark de permalink .

2 reacties op de blikken van anderen

  1. Alles kan! zegt:

    Hallo Josh, wij hebben dit in Amsterdam geregeld. Soms hebben de kinderen zin in uitleg en soms ook helemaal niet. Dan kijken ze me even scheef aan en zeggen ‘onze juf is ziek’. Ik vind het best. Zij hoeven niet aan iedereen maar alles uit te leggen. Laatst kregen we op het station zelfs een heuse leerplicht controle….. .
    groeten,
    Katrin

    • thuisschool zegt:

      Oh wow, een echte leerplicht controle! hoe verliep dat?? Alma wil er absoluut niet over liegen, dus de juf is ziek zou bij ons niet werken, maar ik heb wel eens gezegd dat de school een ATV dag had…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s