omdat ik het zeg

Ik verlang regelmatig naar gehoorzame kinderen. Er is ook een soort consensus lijkt het wel, dat een goed opgevoed kind een gehoorzaam kind is, een kind dat doet wat je zegt, zonder mitsen en maren. Zulke kinderen heb ik niet. Grote zoon was vroeger wel zo, die kon je uitleggen dat dat de knopjes van de CD speler waren en dat je daar niet aan mag komen, maar hij heeft het niet luisteren en niet gehoorzamen tijdens de puberteitsjaren tot een kunst weten te verheffen. (Grote zoon is inmiddels wel een zeer betrouwbare partner, als het zijn dag is om te koken zal hij dat nooit vergeten en staat er altijd een volwaardige maaltijd op tafel tussen 6 en 7.) Alma was van het begin af aan een kind dat zich niet aan een simpel gebod hield, maar altijd wilde weten waarom en waartoe en of het toch ook niet anders kon.

We hebben geleerd dat ‘omdat ik het zeg’ niet werkt, soms eventjes op korte termijn, als er maar genoeg dreiging over het moment hangt dat er een driftbui van de spreker aankomt, maar niet op lange termijn. Het voelt ook niet goed om dat te zeggen, soms wel op het moment zelf, maar niet als ik erop terugkijk. Ik voel me dan te veel iemand die haar macht misbruikt en dat komt ook omdat ik dan de kritische blik van het kind zie, of het super brave, op irritante toon uitgesproken ‘Ja, mama’ hoor (daar klinkt altijd in door dat zeg ik nu wel maar ik vind het helemaal onzin). Het heeft ook altijd het principe bij zich dat ik groot ben en zij klein en daar heb ik vroeger vaak genoeg een hekel aan gehad om daar me niet automatisch goed bij te voelen. (Natuurlijk blijven er situaties waarin je acuut en onverbiddelijk gehoorzaamd wil worden, bij het willen drinken van chloor, het achter een bal aan rennen voor een auto en dergelijke. En zelfs op die momenten heb je er baat bij als het geen gewoonte is om NEE, niet doen te zeggen, ze luisteren er dan veel beter naar. Verrassingseffect…)

Afspraken, waarbij er wederzijds geluisterd wordt werken wel goed. Het kost meer tijd op de korte termijn, dingen lopen niet altijd precies zoals wij in onze grote mensen wijsheid bedenken, maar de bereidwilligheid om mee te werken levert uiteindelijk meer tijdwinst op en soms ontstaan er zomaar oplossingen die ik ook niet van te voren had overzien.

Een voorbeeld: Alma kon al vroeg lopen en wilde ook altijd graag naar buiten om mee te lopen met Hupsel uitlaten. Maar ze wilde nooit lang mijn hand vasthouden, er moest gehold worden en stilgestaan om kleine steentjes te bekijken. Het was soms eng of lastig voor mij als ouder, maar als ik op dat handje vasthouden stond, dan was de wandeling weinig pret voor wie dan ook. Na een hoop overleg kwamen we tot de afspraak: als jij los wil lopen stoppen we bij elke hoek, wie er het eerst is wacht op de ander. Dat werkte perfect in onze kleine veilige wijk. In de vrije natuur hoefde ze geen handje en waren er ook geen hoeken en buiten de wijk heb ik haar eerst met een tuigje en hondenriem vrij laten lopen tot ik zeker wist dat ik haar kon vertrouwen. De buggy hebben we maar weinig gebruikt, ze was geen zitter.

Nu merk ik het met leren in de thuisschool. Een afspraak maken waar we het echt samen over eens zijn honoreert ze altijd, misschien zelfs wel beter dan ik, als ik soms toch eventjes snel ertussendoor wil piepen. Zomaar vinden dat we iets moeten doen omdat ik het wil, of omdat ik in mijn eigenwijsheid vind dat het er nu tijd voor is, werkt niet. Al het loslaten van curriculum, wat me bij tijd en wijle heel veel moeite heeft gekost of nog kost, levert opeens deze afspraak op: Zullen we net als toen ik wilde leren lezen elke dag tien minuten tijd besteden aan spellen? En als het beter gaat 15 minuten? Als ik geen zin heb wil jij me dan zeggen dat we het hebben afgesproken? En wil jij mij daarmee helpen, door naast me te zitten en als alles fout gaat te zeggen dat dat niet erg is? Ja hoor, meisje, afgesproken.

Dus nu zitten we sinds dinsdag elke dag tien minuten te werken aan de website met dyslexie oefeningen. En als we die gedaan hebben wil ze ook nog graag een paar van de spelletjes op die website doen. Het valt haar mee en mij ook. En ik heb weer eens doorgekregen dat luisteren en geduld hebben een schone zaak is.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in dyslexia, dyslexie, lezen, schrijven, thuisonderwijs, unschooling. Bookmark de permalink .

4 reacties op omdat ik het zeg

  1. Nelly zegt:

    Wat een leuke site!!! Heb net een paar oefeningen gedaan met de jongste die ziek thuis is. Blijft lastig die dyslexie….;-)

    Nelly.

  2. Danny zegt:

    Kwam viavia op deze site, wat leuk dat je dit allemaal deelt. De kleine man van ons is 20 maanden en we zijn ook zeer zeker aan het overwegen of thuisonderwijs mogelijk is. Dank je wel en ik kom hier nog wel vaker lezen!
    Groetjes,
    Danny

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s