woede

En daar zit je dan opeens met een moeder die zo weinig kan, en die zo ziek is dat je er bang van wordt. Je vindt het fijn om er even uit te gaan, maar je wilt ook het liefste bij haar zijn. Je wilt de moeder terug die wel mee naar buiten kan, die wel kan hollen en paardrijden en je weet dat je er niets aan kan doen om die terug te krijgen. Je bent boos maar het levert niets op om boos te zijn, je voelt je zelfs schuldig want mama heeft het al zwaar genoeg. Je kan er niet van slapen en je vindt het vreselijk om jouw mama spierwit en slap op de bank te zien liggen nadat ze thuiskomt van het ziekenhuis. Je weet niet wat er eigenlijk allemaal gebeurt in het ziekenhuis en je weet niet of je al die dokters wel kan vertrouwen, ze hadden het tot nu toe nog niet opgelost en weten ze wel dat jouw mama de belangrijkste mens van de hele wereld is. Je maakt je zorgen over de toekomst en wordt boos als volwassenen zeggen dat dat niet helpt, want dat helpt ook niet tegen de zorgen. Het is allemaal zo moeilijk. Er wordt van je verwacht dat je om kan gaan met dingen die te groot zijn zelfs voor een volwassen mens en tegelijkertijd ben je nog maar acht. En daar wordt je heel erg boos van soms en heel erg verdrietig. En er zit niets anders op dan maar elke dag er het beste van proberen te maken. Je bent mijn dappere dochter en ik wou dat ik het makkelijker voor je kan maken.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in ziek. Bookmark de permalink .

8 reacties op woede

  1. Corrie zegt:

    lieve Josh, konden we maar wat doen om jouw pijn en jullie zorgen wat te ontlasten. De wereld is soms zo oneerlijk.
    Is het pakje van Chamoetal al aangekomen? Hopelijk zal dat een zonnestraaltje aan jullie donkere hemel zijn.
    We denken veel aan jullie allen, een dikke knuffel en een kus, en natuurlijk veel liefs, Corrie en de rest

    • thuisschool zegt:

      Alma heeft heel erg genoten van het pakje van Chamoetal, en grote broer ook… Dank voor de knuffels.

  2. Mirjam zegt:

    😦 Arme Alma 😦
    En wat naar voor jou ook, omdat je er niks aan kan doen 😦

    ((()))

    • thuisschool zegt:

      Nadat ze er heel erg om gehuild heeft hadden we gisteren een fijne dag samen, met weer ruimte voor giechelen. Het hielp erg dat we allebei onze tranen eens rijkelijk hebben kunnen laten vloeien, soms vergeet ik dat wel eens in mijn dapper doorgaan.

  3. baasbraal zegt:

    Veel sterkte allebei en liefs. Schuldgevoel is negatieve energie, probeer er vrij van te blijven, allebei……. Soms zijn dingen inderdaad te groot om te dragen…tijdelijk1

  4. Iris zegt:

    Lieve Josh, krijg er gewoon tranen van in mijn ogen… Een hele dikke cyber hug voor jullie allemaal en heel veel sterkte toegewenst!!

  5. O Josh, wat een ellendige dingen. (Maar wat een fijne dingen ook af en toe voor Alma, met logeerpartijen en poesjeskraamvisites).

    Uit een van je vorige posts: het heeft inderdaad helemaal geen zin om je af te vragen waarom het je overkomt. Soms lijkt het alsof alles in het leven maakbaar is of op z’n minst aan jezelf te danken, maar dat is Echt. Niet. Waar. Nou ja, een filosofenechtgenoot zal dat vast veel beter kunnen uitleggen. 🙂

    Honderd jaar geleden hadden ze het allemaal wat beter begrepen; dingen gebeuren; dingen overkomen je en dan heb je gewoon andere mensen nodig die je helpen. Mensen die je kind meenemen op poesjeskraamvisites en Katanmarathonsessies, grote zonen die kleine zusjes naar club brengen. Daar wordt je beter van, al is het misschien niet in de fysieke betekenis.

    Zet hem op, onwijs veel sterkte en een dikke pakkerd xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s