koestering

Ik voel me gekoesterd, door alle mensen om me heen. Mensen die me lieve dingen schrijven, of opbellen. Mensen die mij, of mijn kinderen cadeautjes sturen. Mensen die precies goede opbeurende dingen schrijven of zeggen, of die me aan het lachen maken. Die me complimenten maken en die dingen relativeren. Die me wijzen op mijn sterke kanten en op de mij bekende valkuilen waar ik nu extra voor op moet passen. Mijn opdrachtgevers (moge hun naam in gouden letters in het grote boek van Sinterklaas komen) die me bossen bloemen sturen en aardige woorden terwijl ik zielsdankbaar ben dat we dankzij het werk wat ik zelf mag indelen en in mijn pyjama kan doen financieel boven water blijven. Vrienden en vriendinnen die praktische zaken oplossen (zodat ik voor S. zijn 50e verjaardag maandag geheimpjes kan kopen en we er toch een feestdag van kunnen maken). Mijn grote zoon die midden in de nacht kletspartijtjes met me houdt als ik niet kan slapen en we daarna allebei weer naar bed gaan. Mijn dochter die juichend van geluk op de trampoline gaat springen als ze hoort dat de Lyme uit mijn lijf is en helemaal bereid is om te zeggen: Samen kunnen we alles! als ze begrijpt dat er nog wel een pittige tijd aankomt. Met wie ik heerlijke geheimen maak voor maandag, die heel veel werk en uitdaging van haar vragen en dat ze zonder aarzelen op zich neemt (want je kan het beste iemand iets geven wat hij echt graag wil hebben hè, mama?). Mijn lieve S. die als een rots in de branding naast me staat en voor me zorgt, en met me praat.

Het zorgt ervoor dat ook het gewone leven een plaats blijft houden, dat ik heel erg bevestigd wordt in wie ik ben, dat ik niet hoef te verdwijnen in een soort schim van mezelf, alleen nog maar patiënt.

En er gebeuren ook hele grappige dingen, zoals Alma die opeens van zichzelf vindt dat ze gezonder moet gaan leven (ze is zo gezond als een vis hoor!) en opeens vrijwillig een grote schep gekookte andijvie opeet, terwijl grote zoon gruwelend toekijkt. En dat ze opeens tegen haar verlies kan (nou ja, veel beter in ieder geval) omdat ze het zo gezellig vindt om spelletjes te doen. Ik denk zelf dat veel computerspelletjes spelen en merken dat je van verliezen dingen leert en beter wordt en dan minder verliest ook heeft geholpen. Vooral omdat van de computer verliezen niet als verliezen van een ander mens aanvoelde. Ze gaat ook nog steeds, op eigen stoom en discipline, voort met haar computerspellingsprogramma. Petje af, meisje! Ze heeft geleerd dat ze de dingen echt op moet schrijven en dat ze dan steeds vaker aan het woord kan zien of het goed of fout is. Ze heeft me verbluft doen staan met haar goede inzicht in de toch complexe Harry Potter film ‘De geheime kamer’. Nadat Harry ontdekte dat hij sisseltong kan spreken zegt ze: Kan hij dat niet van Voldemort hebben gekregen, toen hij Harry probeerde te vervloeken? Helemaal stralend van trots hoorde ze dat bevestigd door Perkamentus aan het einde van de film.

Ik was er altijd voorstander van dat kinderen eerst het boek gelezen moeten hebben voor ze de film zagen. Bij grote zoon was dat geen probleem, die las zich toch helemaal klem. Maar voor Alma gaat dit niet op heb ik inmiddels gemerkt, die kan zo goed film kijken, ze weet vaak zo goed alle lagen die in een film liggen te zien en te duiden. Die wil ook complexere films dan boeken, dat loopt helemaal niet gelijk op. Daar leer ik dus ook weer van …

Verder ben ik heel blij met mijn nieuwe gadget dat ik dankzij K. heb durven kopen. Een mp4/video afspeler, groot genoeg dat ik het scherm kan lezen. Geheel tegen mijn zuinige principes, maar zo fijn om te hebben. Ik heb er de lezingen van Pema Chödrön op gezet, die mij helpen om te aanvaarden. Er staat mooie muziek op om naar te luisteren. Ik heb er een grappige film op gezet om naar te kijken, zodat ik in de wachtkamers van het ziekenhuis niet meer aangewezen ben op de beschikbare muziek of bladen waar ik helemaal geen behoefte aan heb. Een soort harnas om mijn eigen wereld mee te kunnen nemen in dat grote, soms overdonderende ziekenhuis.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in film, Lyme, sarcoïdose, thuisonderwijs, TV, vrienden, ziek. Bookmark de permalink .

3 reacties op koestering

  1. Mirjam zegt:

    Sjonge Josh, wat ben je toch goed in het mooie zien van de dingen! Soms fijn om dat op ‘papier’ te hebben staan, om later nog eens terug te lezen…..

    • thuisschool zegt:

      bedankt Mirjam! Ik jank ook wel eens hoor, maar ik wil gewoon in het positieve leven. Ik wil gewoon blijven genieten van alle mooie dingen die er elke dag toch zijn, als ik maar durf te kijken. En ze opschrijven helpt om ze te blijven zien.

  2. happylivingandlearning zegt:

    lieve Josh,

    Ik vind je een geweldig mens!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s