weer thuis

Gisteravond kwam er mijn lieve groezelige en moeie meisje weer thuis van een heerlijke logeerpartij van vijf dagen in het boshuis van Stijn en Broer. Ze had het zo goed gehad, tijdens de late avondmaaltijd tuimelden de verhalen over elkaar heen. Over het openluchtmuseum in Arnhem waar S. haar weer opgepikt had, over broodjes op een stok bakken boven een vuur, over het bos en het water, over zwemmen, over met z’n drieën in een klein kamertje slapen en hoe gezellig dat was, over spelen op de Game Boy en de Nintendo, over films kijken en massa’s strips, en over hoe lief de mama van Stijn en Broer toch is. En ook over hoe heerlijk het is om ons weer te zien en heel veel knuffels.

Later in het grote bed was er het laatste hoofdstuk van de Michiel omnibus (van Astrid Lindgren) het hele enge hoofdstuk waarin Michiel een held is omdat hij de doodzieke Alfred door de sneeuwstorm naar de dokter brengt. Heel dicht tegen me aangekropen kon Alma er van genieten, want het komt natuurlijk goed maar er gaat wel eerst heel veel mis. Daarna zegt ze tegen me: Mama, dat zou ik natuurlijk ook voor jou doen, als je dat nodig had. Maar bij ons is het ziekenhuis gelukkig om de hoek. Dat weet ik meisje. Het volgende voorleesboek ligt alweer klaar, Jim Knoop en de wilde 13 van Michael Ende, een oude trouwe van S. nog. We verheugen ons erop.

Ik zelf luisterlees op het moment The Awakening van Kate Chopin uit 1899. Stond al lang op mijn lijstje en is erg mooi. (“The Awakening shocked turn-of-the-century readers with its forthright treatment of sex and suicide. Departing from literary convention, Kate Chopin failed to condemn her heroine’s desire for an affair with the son of a Louisiana resort owner, whom she meets on vacation. The power of sensuality, the delusion of ecstatic love, and the solitude that accompanies the trappings of middle- and upper-class life are the themes of this now-classic novel.” – As Kay Gibbons points out, Chopin “was writing American realism before most Americans could bear to hear that they were living it.”) Met Night en Day van Virginia Woolf ben ik na 11 hoofdstukken opgehouden, het kon me niet echt boeien, hoewel ik veel van haar latere werk houd, was dit een beetje te geconstrueerd, in ieder geval voor nu.

Vanochtend had ze helemaal zin in allerlei werkjes, ze heeft voorgelezen, ze heeft extra spellingsoefeningen gedaan, we hebben een quiz over het menselijk lichaam gedaan (weet je dat er wel 26 botjes in één voet zitten!), ze heeft me weer grandioos ingemaakt met Kolonisten van Katan door in één beurt 5 punten te halen. En ze wilde graag alleen thuis blijven en lekker TV kijken terwijl wij naar het ziekenhuis gingen, want ze was nu lekker thuis en ze wilde niet ergens gaan spelen (midden in het consult bij de longarts gaat de telefoon, aardige longarts, vindt dat geen probleem. De vraag is: mama, ik zie terwijl ik in de kast kijk koekjes die ik nog niet ken, maar ze zien er zo lekker uit, mag ik er ééntje. Ja hoor meisje. Een hele makkelijke ja.)

Het goed nieuws, slecht nieuws maakte zijn gebruikelijke wip-wap beweging, longonderzoeken waren goed, alleen rond de longen ontstekingen, maar nog niet erin. Maar de huid moet verder onderzocht, daar zijn rare groeisels, er moet verder neurologisch onderzoek, en er zijn verkeerde immunologische waarden in het bloed, dus daar moet weer over geconfereerd worden met de volgende specialist. Ik leer het ziekenhuis goed kennen en de komende weken nog beter.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen, boeken, sarcoïdose, voorlezen, ziek. Bookmark de permalink .

3 reacties op weer thuis

  1. Jeanette zegt:

    Sterkte Josh! Fijn dat Alma het zo goed had op het logeeradres en wat heeft ze een mooie lange haren gekregen ineens! Staat haar goed!

    • thuisschool zegt:

      Toen ze thuis kwam wilde ze haar haren toch korter, ze heeft er zo’n 10 cm van af laten halen en nu eindigt haar vlecht niet meer in zo’n pieterig rattenstaartje, maar is mooi dik. Het was vooral vanwege de klitten. En ja, het is heerlijk om haar zo ontspannen te zien thuiskomen omdat ze zichzelf kon zijn bij haar logeerplekje.

  2. Jeanette zegt:

    Da’s ook wel mooier bij een vlecht ja.

    Doeg!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s