valse acacia

De titel verwijst niet naar een nieuw scheldwoord maar naar een weetje waar Alma mij op trakteerde. Dinsdag toen we door het bos op de Pietersberg banjerden met onze paarden liet Alma me acacia’s zien en ze vertelde me erbij dat het valse acacia’s zijn. Echte acacia’s groeien alleen in Afrika en in andere warme streken. Vervolgens hebben we uitgevonden dat valse acacia’s eigenlijk robinia’s zijn.

de valse acacia, de robinia

de valse acacia, de robinia

Dit gebeurt zo vaak, dat Alma iets weet wat ik haar niet geleerd heb. Het heeft me een tijdje verbaasd, maar inmiddels weet ik dat ze zoveel uit zichzelf leert, uit de encyclopedie, van TV, natuurfilms of van internet. Het geeft me veel vertrouwen in onze thuisschool en in haar vermogen om te leren .

Als je op school zit leer je een goede scholier te zijn, je leert wat je aangeleerd krijgt, in stapjes. Steeds beter weet je hoe het hoort, iets leren. Tenminste als je je er niet tegen verzet. Een vriendin van mij zit in een moeilijk proces van aanvaarden dat school en haar kind niet goed samengaan en dat herinnert mij er weer zo aan hoe dat bij ons is gegaan. En hoe moeilijk het is om te leren vertrouwen op jezelf, als moeder, dat je het echt goed ziet hoe het is bij je kind. En om te vertrouwen op het eigen vermogen van het kind om te weten wat goed voor hem of haarzelf is.

Er zijn veel dingen die Alma heeft geleerd in de afgelopen drie jaar die niet in het basisschoolcurriculum staan, maar die wel heel leuk voor haar waren om te leren, of die misschien wel nuttiger zijn dan het curriculum. En de vraag die ik in het begin zo vaak kreeg: ‘Kan je dat wel, je kind alles leren?’, hebben we hiermee wel beantwoord. Nee, ik niet in mijn eentje, maar samen kunnen we het wel.

En zelfs de dingen waarvan we angstig werden, of ze het wel zou kunnen leren, of we niet toch moeten drillen, lossen zich vanzelf op. Gisteren aan tafel vroeg ze of we een woordspel konden doen, wij moesten een woord zeggen en zij ging het spellen. We begonnen makkelijk, maar zelfs schaakmat werd goed gespeld. Van Pérola geleerd spelenderwijs…

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen, dyslexie, natuur, unschooling. Bookmark de permalink .

2 reacties op valse acacia

  1. Christien D`Hoore zegt:

    Wij (Leo en ik) hebben een zoon van inmiddels 19 jaar ,Oscar. Oscar heeft nog een oudere broer die wel (gewoon!!) naar school is gegaan.
    Toen Oscar 12 jaar was en in groep 7 zat zei hij ons dat hij echt niet meer het laatste jaar op school wilde doen, wij hebben daarnaar geluisterd, hij was er zo helder in. Oscar is 6 jaar thuis geweest, wilde niets met scholing te maken hebben, hij was en is wel heel leergierig en nieuwsgierig. Toen hij van school kwam kon hij geen ondertiteling op t.v. lezen en schreef in blokletters zoals een kind van groep 4. Na een half jaar las hij boeken zoals de bende van de korenwolf (Jacques Vriens) en hij kon ondertiteling lezen. Wij hebben hem een laptop gegeven en hij heeft daar zichzelf goed mee leren schrijven, door spellingscontrole verbeterde hij zich, en hij leerde zichzelf Engels. Hij spreekt leest en schrijft het nu gemakkelijk zonder er ooit scholing in te hebben gehad. Ook tekende hij heel graag. Verder was hij altijd met van alles bezig, en de momenten van verveling gaven aan dat hij weer toe was aan een nieuwe stap. Die hij vervolgens zelf zette. Wij als ouders waren er voor hem, hielpen hem dingen uitzoeken als hij er om vroeg, we zorgden dat het materiaal waar hij om vroeg werd aangeschaft en het belangrijkste, we vertrouwden dat hij zijn eigen weg wilde en kon gaan.
    Dit was natuurlijk niet altijd evident maar in grote lijnen wel. Oscar wist wat hij wilde en nam daar alle consequenties van, ook de negatieve. Een van die negatieve was hoe leeftijdgenoten op hem reageerden ze vonden het raar, terwijl het woord ,,anders,, beter op zijn plaats was.
    Toen hij 16 was heeft hij 4 maanden in een restaurant afgewassen, omdat hij wilde sparen voor een computer met alles erop en eraan, 2400 euro heeft hem dat gekost. Toen hij het bij elkaar gespaard had is hij ook onmiddellijk met afwassen gestopt, het doel was bereikt.
    Toen hij 18 jaar was wilde hij een opleiding doen bij een Roc hij ging voor een intake gesprek, werd aan genomen, hij had geen middelbare schoolopleiding en diploma maar mocht desondanks in het tweede jaar insteken omdat hij goed wist wat hij wilde en een visie had.
    Hij werd op het Roc getest en ze waren verbaasd hoeveel hij wist, en kon.
    Hij heeft dat jaar prima doorlopen en eindigde met 8ten en9ens. In dat jaar deed hij ook rijexamen en slaagde van de eerste keer voor schriftelijk en praktijk. Inmiddels deed hij ook een 2 jarige tekenacademie opleiding van een halve dag per week en ook hier slaagde hij.
    Oscar werkt nu 24 uur per week als helpende verzorging in een bejaardenhuis, de mensen zijn allemaal dol op hem en hij heeft een goed contact met zijn collega`s hij gaat nu eerst een jaar werken om dan de vervolgopleiding verzorgende doen. Zijn droom is om conceptual art tekenaar te worden, naast zijn werk heeft hij voldoende tijd om via de computer allerlei teken opdrachten en stages te doen. Last but not least met de leeftijdgenoten is het ook nog goed gekomen, toen hij 16 was heeft hij zich aangesloten bij een groep natuur en milieu jongeren en trekt er in de weekends en in vakanties op uit.
    Ik wil nog iets zeggen over de buitenschoolse opvang van Alma ik vind dat hier een taak voor de juf van de bso is weg gelegd. Als zij het gewoon vind dat Alma op een andere manier haar scholing vorm geeft dan zend en straalt ze dit uit naar de kinderen. Ze kan dit ook aan de kinderen uitleggen en er heel gewoon over doen, de een doet dit, de ander dat. Wij als volwassenen geven het voorbeeld, de kinderen volgen. Alma en haar moeder kunnen dit moeilijk zelf bewerkstelligen daar is steun van de omgeving voor nodig. Dus juf pak het op, het is een kleine moeite en voor Alma zo belangrijk. Zelf heb ik diep respect voor kinderen als Alma en Oscar, want wat zij doen is niet zo gewoon en ze voelen dat ze die weg moeten volgen. Petje af! En dan nog een pluim voor de moeder van Alma, wat heb jij de counselings dagen met Perola mooi beschreven, ik ben zelf ook Davis counselor in Zeeland en weet dat het hele mooie processen zijn waar de kinderen en ouders doorgaan , ik vind het prachtig beschreven. Groet Christien

    • thuisschool zegt:

      Bedankt Christien voor je uitgebreide verhaal over Oscar. Fijn om te horen dat hij toch zo op z’n plek komt, daar maken we ons soms zorgen over bij onze kinderen (maar welke moeder niet??). Vertrouwen is inderdaad het enig dat helpt om ons pad te blijven bewandelen. Ik ben benieuwd welke natuurclub Oscar bij is, misschien ook wel wat voor Alma.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s