tederheid

Eén van de belangrijkste dingen die ik geleerd heb van mijn kinderen is het belang van tederheid. Tederheid is een vorm van compassie en liefde met elkaar gemengd die de basis van mijn omgang met mijn kinderen is.  Elke keer als tederheid mag opborrelen hebben potentiële ruzies, opvoedingsproblemen en strijdpunten geen kans om zich te manifesteren. (Een woedend stampende grote zoon komt met zijn schoenen in de hand de keuken binnen. Hij moet over een half uur in de trein zitten, op weg naar zijn eerste optreden met de Tuna de Maastricht. Hij heeft nog niet ontbeten. De schoenen zijn nog vies van de confetti-met-bierpulp van het carnaval van maanden geleden. Ik had toen hem aangeraden om ze gelijk schoon te maken, maar dat was er niet van gekomen. Ik kan denken, had je maar moeten luisteren en het moeten doen. Of hier leer je van dat je klusjes niet uit moet stellen. Of ook boos worden van zijn boosheid en de verstoring van onze rust. Maar wat ik zie is zijn paniek en ik word vervuld van tederheid. Ik vraag hem of ik hem even zal helpen. Met een aardappelschilmesje en water lukt het me om de randjes schoon te maken terwijl hij de schoenpoetsdoos uit de kelder ophaalt. De tweede schoen kan hij zelf schoonmaken en ik poets de eerste inmiddels schone schoen. Binnen geen tijd zijn de schoenen netjes zwart, heeft hij een dubbele boterham achter de kiezen en is hij op tijd in de trein. Ik krijg een zoen als dank en voel me tevreden. Hij is opgelucht op pad en het optreden gaat goed. Sindsdien heeft hij op tijd alles op orde voor een optreden.)

Als kind van mijn ouders, net als waarschijnlijk elk kind van mijn leeftijd, ben ik opgevoed met strenge regels en duidelijke consequenties en zijn er pijnlijke plekken ontstaan. Er is een paradigma dat het niet anders kan, dat het zo moet, dat je anders niet tegen de Echte Wereld kan, dat je gevormd en gekneed moet worden om volwassen te worden. Omdat je anders denkt dat de wereld om jou draait of dat je geen teleurstellingen kan verwerken. Je leert dat je weinig in te brengen hebt, omdat je niet weet hoe het hoort, omdat men vindt dat je nog geen vermogen hebt om te oordelen en te kiezen, dat je je moet aanpassen aan de ruimte die er voor je is. Veel van die dingen worden nog steeds toegepast in de opvoeding van de kinderen van nu.

Mijn ervaring van de jaren waarin ik steeds meer vanuit tederheid reageer op mijn kinderen en op de andere mensen mijn omgeving is dat tederheid veel beter werkt dan de bovenstaande paradigma’s.

Vanuit tederheid kost het geen moeite om jaren bereid te zijn om te verliezen met spelletjes, zodat Alma leert om te durven verliezen, ze heeft het me tenslotte jaren zien doen als goed voorbeeld. En in al die jaren doen we dus met veel plezier spelletjes, waar spelletjes tenslotte voor zijn, toch, om plezier met elkaar te hebben? Niet om huilend van naar je kamer te stampen en je ongelukkig van te gaan voelen omdat je nu eenmaal tegen je verlies moet leren kunnen.

Vanuit tederheid naar de behoefte van mijn kinderen kijken en vervolgens proberen in die behoefte te voldoen (een extra lampje bij het slapen gaan, toch een kruikje terwijl ik het warm heb, überhaupt thuisonderwijs geven) zorgt er nu ook voor dat zij bereid zijn om dat voor mij te doen. Grote zoon draagt zonder mopperen wasmanden door het huis omdat ik ze zwaar vind en toen de longarts vorige week zei dat schimmels in huis gevaarlijk zijn voor mijn longontsteking heeft hij de hele avond besteed aan de badkamer met chloor ontsmetten. Alma draagt mijn bril achter me aan door het huis als ik het vraag (trap op trap af), en zegt regelmatig dat ik even lekker moet gaan zitten en brengt me wat te drinken omdat ik er moe uitzie.

Vanuit tederheid naar mijn kinderen kijken is een groot wapen tegen het gevaarlijke vergelijken met andere kinderen. De maatschappij dwingt me zo snel in de richting van denken dat omdat Alma nu 8 is ze nu toch echt zonder lampje aan zou moeten kunnen gaan slapen, of dat grote zoon nu toch echt wat beter zou moeten weten wat hij wil. Terwijl we daar niets mee opschieten. Vinden dat je nu iets zou moeten kunnen helpt weinig in het daadwerkelijk kunnen. Maar als ik vanuit tederheid kijk kan ik zien wat er nog nodig is om iets te kunnen en helpen om een doel te bereiken wat ze zelf willen bereiken.

Kortom, ik kan het ontwikkelen van tederheid als opvoedingsstrategie aan iedereen aanraden.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in unschooling. Bookmark de permalink .

5 reacties op tederheid

  1. Chaja zegt:

    Uit mijn hart gegrepen.

  2. Nelly zegt:

    wat een wijsheid, waarheid. Ik ga hier eens diep over nadenken.

    Nelly.

  3. joeke nel zegt:

    wat een wijze zus heb ik .kus joeke nel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s