nachtmerrie

Een jongen van 15 is doodgereden in onze omgeving. De grootste nachtmerrie voor een ouder, alle slapeloze momenten die we hebben vol met zorgen over onze kinderen waar geworden, een enorm verdriet voor het gezin.

We spraken erover, vijf moeders bij elkaar, over hoe het ons raakt en hoe het ons aan het denken zet of je iets had kunnen doen om het te voorkomen. Nee, zeker niet, het was een noodlottig ongeval, een chauffeur die een fietser niet ziet.

Maar het deed ons ook denken over wat je wel kan voorkomen door nu aanwezig te zijn en niet de dingen op hun beloop te laten of om te denken dat het er nu eenmaal bij hoort.

En opeens werd het voor één van de moeders wel helemaal helder waarom een andere moeder bereid zou zijn om elke dag 80 kilometer ver haar kind naar een school te rijden als dat wel een school is waar haar kind het gevoel heeft dat er op de wereld een plek voor hem is. Al die tijd in de auto telt gewoon niet in vergelijking met de grootsheid van het probleem. Of waarom je thuisonderwijs overweegt of geeft als dat nu de enige oplossing is, ondanks de tijd die het je kost als moeder, de tijd die je niet kan besteden aan je werk of je ‘me-time’. En wat het betekent als je puberzoon zegt dat hij niet zo goed meer over de brug durft te fietsen omdat hij zich afvraagt of hij eraf zal springen en daarom een lange omweg moet maken als hij naar school gaat. Namelijk dat je diep dankbaar bent dat hij het tegen je zegt en hem dan vraagt of hij liever wil dat je meefietst elke keer of dat hij niet meer naar school wil.

Ook werd het ons weer eens duidelijk hoe kostbare geschenken kinderen zijn en hoe kwetsbaar ze zijn en hoe kwetsbaar wij zijn door hen.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen. Bookmark de permalink .

2 reacties op nachtmerrie

  1. Buikgevoel zegt:

    Bedankt om dit bericht uit te schrijven. Het geeft net op een goede moment duw in de goede richting, uit mijn twijfel.

  2. Klijnsma zegt:

    Zo is dat. Met de wanhoop in je schoenen ben je tot veel meer in staat, dan een rustig met de stroom meesjokkend mens. Of net het omgekeerde. En zie je het leven niet meer zitten. Dan mag je blij zijn alq anderen het voor je opnemen. En dat is precies wat deze moeder doet voor haar kinderen…
    Erg ontroerend Josh!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s