grenzen

De afgelopen weken loop ik steeds tegen mijn grenzen aan en soms zelfs met een harde pijnlijke bonk. Ik ben nu 4 maanden gediagnosticeerd met sarcoïdose en ben heel veel beter dan 4 maanden geleden, maar sinds een ruime maand schiet het niet meer verder op. Langzamerhand dringt het tot me door dat dit het misschien is, dat dit het misschien gaat worden de komende jaren. En dan valt het kaartenhuis van optimisme, positief denken en genieten van het moment in elkaar.

Het betekent dat ik longontsteking krijg als de rest van het huis verkouden is. Het betekent dat ik met opluchting mijn elektrische  fiets zie staan aan het einde van een mooie wandeling van een half uur. Het betekent dat een half uur wandelen maximaal dus mijn limiet is, ondanks dat een deel van mij dat echt niet kan geloven. Het betekent dat we niet naar Barcelona kunnen omdat ik dat niet aan kan, omdat ik nog helemaal niet kan overzien wat ik eigenlijk kan. Ik denk nog altijd dat ik veel meer kan dan ik kan. Het betekent dat ik niet logees kan hebben en kan werken tegelijk, dus dat ik dat werk dan in de volgende dagen moet inhalen en dan dus in die dagen ook heel moe ben. Het betekent dat ik misschien wel structureel het huishouden moet overlaten aan de mannen in huis, en dat het niet iets tijdelijks is, als ik tenminste wel het thuisonderwijs van Alma doe. Het betekent dat ik elke dag pijn heb en de normale pijnstillers niet werken. Het betekent dat ik chronisch ziek ben, een moeilijk label om te dragen. Het betekent dat ik zo verschrikkelijk kwetsbaar ben. Het betekent dat ik niet mijn gebruikelijke houding van de afgelopen 40 jaar kan houden, namelijk dat ik een sterk werkpaard ben die altijd nog wel een extra lading erbij kan hebben. Het betekent dat als we denken over wonen in het huisje in het bos dat ik niet de hele verantwoordelijkheid alleen kan dragen, omdat ik helemaal niet weet wat ik aan kan. Het betekent dat het niet heeft geholpen dat ik altijd op de tegels heb gelopen en niet op de randjes. Het betekent dat een vergadering met opdrachtgevers me grijs van vermoeidheid maakt, terwijl het een hele goede en korte vergadering was. Het betekent dat ik altijd medicijnen moet slikken. Het betekent dat ik elke dag moet kiezen wat ik wel doe omdat ik dan dingen niet kan doen. Het betekent dat ik een weg moet vinden in het gevoel dat ik dus tekortschiet, dat ik mijn dierbaren te kort doe omdat ik ziek ben. Het betekent dat ik misschien moet ophouden met werken, of een deel van mijn werk moet doorschuiven naar Sytze.

En al die dingen samen overweldigen me, in ieder geval de laatste dagen. Het helpt natuurlijk ook niet dat ik gisteren de hele dag in het ziekenhuis was om onderzocht te worden, zodat we ontdekken in hoeverre mijn zenuwstelsel beschadigd is en welk herstel nog mogelijk is. Straks haal ik wel weer diep adem, kijk naar de mooie herfstlucht en herfstkleuren en pak mijzelf weer op. Zodat ik het kaartenhuis weer langzaam opbouw en leer om het te verankeren. Want ik weet ook dat ik een gezegend leven heb, met zoveel lieve dierbare mensen om me heen en zoveel wat ik nog wel kan. Maar soms worstel ik met de grenzen van mijn kunnen en de twijfel aan mijn nut.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

11 reacties op grenzen

  1. Miriam zegt:

    Lieve Josh,

    alles wat ik wil schrijven klinkt zo suf, ik heb al een aantal keer geschreven en weer gedelete, dus hou ik het maar bij een virtuele knuffel:

    {{Josh}}

    liefs,
    Miriam

  2. joeke nel zegt:

    lieve possebok, dat staat er allemaal heel heftig, laat staan hoe heftig het moet voelen voor jou .hoop dat je je kaartenhuis ,zoals je het noemt wel weer opgebouwd krijgt .weet dat we van je houden en met je meeleven veel sterkte en liefs ,joeke nel

  3. Corrie zegt:

    lieve Josh, ik sluit me bij Joeke aan en als ik nog eens moet komen strijken (of iets anders naar keuze), roep me maar. liefs en heel veel knuffels van ons hier

    • thuisschool zegt:

      Het was heerlijk dat de strijk helemaal weg was voor een tijdje, en je bent altijd welkom…

  4. Chaja zegt:

    Lieve Josh,
    jij hebt altijd zoveel gegeven aan liefde, hulp, medeleven, vriendschap en raad. Nu heb je dat zelf nodig en volgens mij is, vanwege het bovenstaande, iedereen met veel liefde bereid er voor jou te zijn. Voor jou is het moeilijk om aan de ontvangende kant te zitten? Maar je hebt nog steeds zo ontzettend veel te geven en dat doe je ook. Alleen die blog al…
    Heel veel liefs,
    Kus

    • thuisschool zegt:

      Ja, ik vind het soms moeilijk om te vragen om hulp, ontvangen daar kan ik wel van genieten inmiddels… Het moeilijkst vind ik geloof ik de onberekenbaarheid van mijn energie, van mijn kracht en het me realiseren dat dit het misschien wel is. Maar alle lieve berichten doen me erg goed, dank je wel Chaja.

  5. Mirjam zegt:

    Wat heftig Josh! 😦
    Ik weet ook niet goed wat te zeggen, behalve een dikke knuffel te geven….

    ((()))

  6. Jon zegt:

    Zucht…. ik zou best eens met je willen praten, even samen een bakkie doen en van gedachten wisselen… maar we wonen ver uit elkaar en dat trek ik niet…. maar in gedachte zit ik even op je bank en luister ik naar je verhaal, je pijn en je vechten.
    Zet um op hoor!

    warme groet, Jon.

    • thuisschool zegt:

      dat lijkt me ook heel fijn. afstand is een lastig ding. jij ook sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s