emotie

Een enerverende dag gisteren voor Alma en mij. Alma ging weer naar Pérola en ik bracht haar, want ik moest in de buurt zijn voor werk. Sneeuwerig weer, lastig autorijden, uittesten hoe goed het rijden nu gaat met anderhalf oog, want ik wil graag naar P. over een paar dagen samen met Alma als vakantie uitje. Bij Pérola aangekomen hadden we een goed gesprek over wat Alma verder wilde leren en hoe ze dat zouden aanpakken. Schrijven is het volgende dyslexie onderdeel dat aan de beurt is en daar zit, naast de dyslexie, ook een hoop emotionele ballast omheen.

Eenmaal een uurtje weer thuis belde Alma op, een kleine stem door de telefoon. Of ik haar kon komen halen en niet Sytze, want Pérola en zij wilden met mij praten over wat er gebeurd was. De nood was duidelijk, zonder veel woorden en ik ging. Inmiddels was er sneeuwstorm voorspeld en mochten de vrachtauto’s niet meer rijden in delen van België (bij ons om de hoek), dus kreeg ik een noodvoorraad pakket mee van Sytze, pakte ik een kussen en een deken mee en ik vertrok. Het viel nog erg mee op de weg en ik was er binnen drie kwartier.

Daar trof ik een bleek, moe meisje aan, met hoofdpijn. Pérola vertelde over de dag, en Alma voelde zich steeds naarder, uiteindelijk moest ze erg overgeven een paar keer. Dezelfde reactie die ze vroeger op school had als het haar teveel was. Er waren ook veel heftige dingen uit gekomen, goede dingen over het schrijven, wat moeilijk is, hoe je het makkelijker kan maken, hoe we het kunnen doen samen, hoe ze kan voorkomen om te blokkeren, maar ook moeilijke dingen. Mijn ziek zijn is een enorm obstakel op Alma’s pad, ik ben toch vaak geneigd om te vergeten hoeveel impact dat op haar heeft, en bij het woordje “niet” was er een enorme hoeveelheid pijn naar boven gekomen.

Dat staat voor alle dingen die niet konden het afgelopen jaar, die niet door gingen. En toen ze praatten over dat niet soms ook iets positiefs kan zeggen kwam Alma met de zin: op mijn verjaardag hoefde mama niet naar het ziekenhuis (wat ook de enige verjaardag was waarop dat zo was dit jaar…) en dat maakte haar zo verdrietig, omdat ze vervolgens aan alle keren moest denken dat ik wel in het ziekenhuis moest zijn. Ze wil dat woord niet schrijven, ze wil het niet kennen.

Het was goed om er te zijn, haar over haar ruggetje te aaien, haar even in het bedje te leggen dat in de ruimte bij Pérola staat, rustig te praten, alle dingen een plek te geven, te kijken naar de andere dingen die ze gemaakt had. Goed om te voelen dat ze bij Pérola dingen kan vertellen en laten zien en dat daar ruimte voor is. Pérola heeft haar ook aangeboden om een uitstapje met haar te maken (één van de dingen die ze mist om met mij te doen, omdat daar de energie niet voor is) naar misschien wel een parfummaker of iets anders. Daarna heb ik een bedje gemaakt op de achterbank en zijn we terug naar huis gereden. Alma viel gelukkig snel in slaap en de sneeuwstorm liet nog even op zich wachten, die kwam pas ’s avonds.

Eenmaal thuis heeft ze weer wat gegeten, hebben we nog even samen op de Wii gespeeld en heb ik haar vroeg in bed gestopt. Ik heb het boek Julia’s reis uitgelezen en ze heeft heerlijk geslapen. Maar ze is nog kwetsbaar en emotioneel en we gaan een rustige dag hebben.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in dieren, dyslexie, knutselen, uitje, ziek. Bookmark de permalink .

7 reacties op emotie

  1. Mirjam zegt:

    Dikke knuffel voor jullie allebei!
    Moeilijk, je kinderen met verdriet!

  2. pauline zegt:

    Ach lieverd, wat moeilijk toch lijkt me het om dit zo te zien bij haar. Maar hou in je andere hand: je kunt echt niet anders, en je kunt er ook niet omheen dat jouw lot zo verbonden is met het hare. Ik hoop zo dat het je lukt om te voorkomen dat het erger wordt dan nodig door er nog iets van schuld bij te laten komen…..

  3. Chaja zegt:

    Lieve Josh en Alma,
    om jullie verdriet kun je niet heen. Gelukkig ook niet om de liefde tussen jullie. Dat blijkt elke keer weer. Je kunt er allebei niets aan doen, niet aan de ziekte, niet aan de dyslexie, niet aan het verdriet – shit happens. Dat jullie band daardoor wel heel erg sterk en bijzonder is, is daar weer de keerzijde van. Maar ja, het blijft natuurlijk toch shit.
    Misschien help een beetje in de sneeuw spelen met zijn allen? En daarna hete soep?
    Liefs,
    Chaja

    • thuisschool zegt:

      Dat laatste hebben we net gedaan, zelfs ik ben twee keer met de slee van de heuvel gegaan! Daarna hete thee, en nu de kerstboom optuigen…

  4. joeke nel zegt:

    fijn voor Alma die gesprekken met klei bij Perola eenmaal uitgesproken is het leed al een stuk geleden .enweet jij ervan ,kan het niet gaan opkroppen .sterkte met jullie proces liefs Joeke Nel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s