werk en thuis

Voor mijn studie (om gecertificeerd coach te worden in plaats van coach die via allerlei kronkelpaden tot het beroep is gekomen) moet ik veel lezen (nog steeds reuze lastig met die ogen van mij, maar als ik het maar heel gedisciplineerd aanpak elke dag een poosje en gelijk een samenvatting maak lukt het wel) en in de boeken kom ik regelmatig dingen tegen waar ik vrolijk van word. Soms word ik vrolijk omdat ik bevestigd word in iets wat ik al doe, waar ik dan opeens een wetenschappelijk verantwoord verhaal bij krijg, soms omdat ik opeens een nieuw inzicht of methode aangereikt krijg waar ik onmiddellijk de toepassing ervan bij diverse klanten voor kan stellen en soms omdat ik opnieuw snap waarom ik Alma thuisonderwijs geef.

Vandaag las ik in het (een beetje te simplistische, maar toch wel leuke) boek van John Whitmore: Succesvol coachen het volgende (in een hoofdstuk over feedback en beoordeling):

Ons primaire doel moet zijn dat we begrijpen wat de ander nodig heeft om zijn taak goed te vervullen en dat we al het nodige vragen, zeggen en doen om de ander te helpen in die behoefte te voorzien. Ons eigen verlangen om de touwtjes in handen te houden of onze superieure kennis te etaleren of gewoon onze luiheid om geen oude gewoonten te willen opgeven en te veranderen zijn dingen die we van ons af moeten zetten als we willen dat de ander goed presteert.

En dat is precies waarom Alma thuisonderwijs krijgt. Om te leren wat zij nodig heeft (en niet wat ik bedenk dat zij nodig heeft, of wat de scholen bedacht hebben wat een kind van negen moet weten) heeft ze een volwassene nodig die bereid is om haar proces te ondersteunen. Door vragen te stellen, door dingen te benoemen, door dingen met haar te doen, door materialen in huis te halen zodat zij geholpen wordt.

Wie had gedacht dat door veel te kleien Alma minder bang voor letters zou worden? Ik niet. Toch is dat zo. Door heel veel te kleien en te tekenen komen er steeds meer briefjes en vragen over hoe je iets precies spelt. Haar creativiteit stroomt, elke dag tekent ze minstens 5 tot 10 tekeningen en ze maakt de mooiste dingen van klei, met een jaloersmakende vanzelfsprekendheid. Door het ontwikkelen van haar beeldtaal ontwikkelt zich ook de schrijftaal merken we (de gesproken taal was al nooit een probleem, mijn oren worden al van mijn hoofd gekletst vanaf dat ze begon met praten voor haar eerste verjaardag). En ik realiseer me langzaam dat misschien de beeldtaal wel veel belangrijker is voor Alma en dat haar doel dus veel meer de ontwikkeling van die beeldtaal is, en niet alleen maar een opstapje tot haar schrijven. Het lukt me gelukkig om er van af te blijven met al mijn weten (ik heb tenslotte jaren op de kunstacademie gezeten en er jaren les gegeven), om haar alleen maar te voorzien van eindeloos veel materiaal van voldoende kwaliteit, om haar de ruimte te geven om rotzooi te maken in alle ruimtes van ons huis, om het samen met haar te doen om de vreugde van het samen doen en om haar te helpen als ze er om vraagt en niet eerder.

Kijk maar:

een haai (en ze weet nu ook heel goed hoe je dat woord schrijft).

Een hippogrief (we zijn namelijk inmiddels in deel drie van Harry Potter en ze wil graag een hippogrief berijden).

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in boeken, dyslexie, knutselen, lezen, sarcoïdose, schrijven, ziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s