moe

Het was een vermoeiende week, met de verhuizing van onze grote zoon (het helpen met inpakken, beslissingen nemen en de overgang maken, door er  te zijn en te luisteren, het troosten van Alma en het verwerken bij mezelf), het aanpassen van ons huis (Alma helpen met haar kamer veranderen, nadenken over de nieuw ontstane ruimte), veel bezoek en logees (heel gezellig maar wel soms te laat naar bed), een middag bij de tandarts, de derde opleidingsdag (goed maar zoals elke keer intensief), een mogelijke democratische school die hier in de buurt gaat komen (nadenken, praten, nadenken).

En het invullen van alle formulieren van de ergotherapeut waardoor ik de hele week lang met mijn neus op de feiten van mijn ziekte gedrukt wordt, op de belemmeringen, op de dingen die ik niet meer kan, niet meer doe, op de pijn, op de vermoeidheid, op de constante misselijkheid, op het feit dat ik nu al meer dan een jaar niet een roman heb gelezen of een hele krant.

Als ik elke dag op zich neem, elk moment apart zie, dan gaat het best goed, dan is het vaak simpel om de beste keuze te maken. Maar als ik nadenk over de toekomst dan raak ik in paniek, dan word ik overweldigd door verdriet, dan weet ik niet hoe ik dit vol moet houden. Dan vraag ik me af hoe ik dit leven als oude vrouw nog vreugdevol kan verdragen. Dan is het moeilijk om mijn eigen waarde te zien. Dan voel ik me zo opgesloten in een lijf dat niet het mijne is. Dan is elk iets heviger pijntje onverdraagzaam. Dan kan ik bijna niet meer ophouden met huilen.

Daarom kies ik voor het leven in het moment. Maar om hulp te krijgen, financiële hulp en praktische hulp, die we keihard nodig hebben, moet ik mezelf onderwerpen aan al die formulieren waarin ik gemeten en gewogen word. En moet ik kijken naar al die dingen die niet meer kunnen. En dan moet ik benoemen hoe ik ’s ochtends opsta: door stap voor stap de berg op te gaan die elke dag aan het voeteneinde van mijn bed oprijst. Dan moet ik benoemen dat ik moet nadenken of ik energie heb om mijn haar te wassen, want dat betekent dat ik iets anders moet laten.

En als ik kijk naar wie ik was, als ik het verschil moet benoemen, dan heb ik neiging om met mijn vuisten naar de hemel te stoten en mijn woede uit te schreeuwen tegen de wrede god die dit voor mij bedacht heeft. En dan kan ik niet bedenken waar ik ooit de positieve kant van deze les kan vinden. Dan hang ik aan het zijden draadje van mijn liefde voor mijn dierbaren.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

4 reacties op moe

  1. Kelly zegt:

    So many of us take so much for granted. You are living a life where you cannot do so. Thank you so much for sharing your experiences because they help us. I hope they help you too.

  2. pauline zegt:

    O lieverd, ik kan het zo meevoelen. Maar ik hoop dat je bij zijde niet alleen aan heel dun maar ook aan heel sterk denkt…

  3. Miriam zegt:

    Och Josh, wat moeilijk!
    Dikke knuffel,
    Miriam

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s