parijs

Opeens besloten we om naar Parijs te gaan. Geen zin in een carnaval in Maastricht (wij zijn, in tegenstelling tot grote zoon geen carnaval vierders, hij is met groot genoegen tijger voor een aantal dagen). Geen zin om thuis te zitten, geen zin in allerlei dingen die moeten, geen zin om verstandig om te gaan met geld en energie. Wel zin in opwinding, plezier en alles anders doen. Er waren nog kaartjes voor de snelle trein, er was nog plaats in een leuk hotel waar ik de naam van diep uit mijn geheugen wist te vissen (Hotel de Nesle) en mijn Frans is toch echt veel beter dan vroeger. En zoals mijn leus inmiddels is: ik kan thuis moe zijn maar ik kan ook in Parijs moe zijn en dat is toch veel leuker…

Zaterdag nog bijkomen van een dag opleiding (weer heel interessant en vermoeiend en inmiddels heb ik het al langer volgehouden dan vorig jaar!) en zondagochtend in de trein naar Parijs gestapt. Voor de lunch waren we al in het hotel en konden we zonovergoten, maar koud Parijs in, op zoek naar een lunch en een museum. De lunch was geen probleem, het hotel staat bijna aan de Seine in het centrum van Parijs, dus restaurants genoeg, maar bij de musea die we op ons lijstje hadden staan stond zo’n enorme rij dat we besloten om tot maandag te wachten. Uiteindelijk moeten de meeste Parijzenaars dan weer werken. Maar even slenteren langs de Seine is ook geen straf.

Alma stuiterde bijna uit haar velletje van opwinding, dat ze nu echt in Parijs was, en dat dat echt de Seine was, en dat je daar de Eiffeltoren boven alles uit zag steken, en dat de metro zo enorm is, een stad onder de stad, en dat iedereen Frans spreekt, en dat alles anders smaakt, en dat het Louvre zo groot is, en dat je daar echt de torens van de Notredame zag. Van alles wilde ze foto’s maken (maar de camera is nu mee naar Pérola, dus de foto’s laten nog even op zich wachten), een sfinx, gouden standbeelden op de Arc de Triomphe (de engel van de vrede en die van de overwinning, uiteindelijk wilde Napoleon natuurlijk pas de vrede eren als de overwinning behaald was), een bloeiende magnoliaboom, de pyramide, de Seine. Ze wilde veel weten en zien, maar werd er ook door overweldigd. Toen ik niet meer vooruitkwam wilde zij ook mee terug naar het hotel om een dutje te doen en kon Sytze alleen naar het Centre Pompidou.

’s Avonds gingen we alweer lekker eten in een restaurant (en smaakte alweer alles anders dan Alma verwacht had, behalve het ijs) en vielen we allemaal redelijk vroeg in slaap voor een wonderbaarlijk lange nacht, ondanks het gehorige hotel. Ontbijten in een restaurant is een feest, croissantjes soppen in chocolademelk of koffie, als echte Parijzenaars, terwijl je ontbijtnieuwstelevisie kijkt. Je verbazen over dat er drie verschillende prijzen zijn voor koffie, aan de bar, aan een tafeltje binnen en aan een tafeltje buiten.

En dan hop, naar het Louvre, voor de afdeling Egyptische kunst (Alma’s keuze). Gelukkig was de rij korter en sneller en was er veel te zien en te fotograferen tijdens het wachten. In het museum was het niet zo druk dat je er last van had, Alma kon naar hartenlust kijken. Wat is het groot, en wat is er veel te zien en wat zijn er veel verschillende dingen om van te leren! We hebben al bedacht dat we wat willen gaan doen met hiërogliefen, met beeldhouwen, met verf maken van natuurlijke materialen, met inkt en penseel, door alle dingen die we daar zagen.

Gelukkig waren er in het museum overal liften, zodat ik niet alle trappen hoefde te lopen en we hebben het erover gehad dat een opklapbare rolstoel misschien toch wel een goed idee is. Want moe werd ik! Na de lunch ben ik buiten in het gras in de zon gaan slapen en is Alma de doolhoven gaan verkennen en wat spelletjes gaan spelen op de camera, Sytze wilde nog even verder kijken maar Alma was er even klaar mee. Daarna zijn Alma en Sytze films gaan maken in het Centre Pompidou, in het filmlab van Michel Gondry, de maker van superfilms zoals Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Be Kind Rewind (echt kijken hoor als je die nog niet gezien hebt). Met Alma’s camera hebben ze films gemaakt waarbij ze gebruik konden maken van de filmsets die daar waren: een deel van een auto met daarachter een filmdoek waar je diverse films kon afspelen zodat het leek alsof je in een rijdende auto zat, een bankje in een bos (voor bijvoorbeeld een verliefd stelletje, zoals wij, op onze 20e trouwdag), een stukje bos met een kampvuur. Het was erg leuk om te doen en te zien (films volgen nog…).

Onze laatste dag zijn we gaan kijken naar de Eiffeltoren (Sytze en Alma hebben hem beklommen terwijl ik eronder heb liggen slapen in het gras) en naar het Musée du Quai Branly, een prachtig en enorm volkenkundig museum waar de indrukwekkende tentoonstelling The making of images was. Ik hou toch zo van een tentoonstelling met een visie, met een verhaal, waarbij de beelden in een context geplaatst worden en je er daardoor meer van kan begrijpen. Alma heeft alleen het begin van de tentoonstelling bekeken, maar kreeg last van het Stendhal-syndroom, zoals ze zelf vertelde: mijn hoofd is nu helemaal vol en ik word er misselijk en duizelig van. Er waren luie ligbanken waar we een goed gesprek hadden over de verschillende visies op de wereld, en bij welke stroming zij zich het meeste thuis voelde, het animisme, het naturalisme, het totemisme of de analogie. Volgens Alma heeft alles wat leeft een ziel, dat zou een animistische levensvisie inhouden, maar ze vond ook het idee van het totemisme heel goed te begrijpen, dat je samen met dieren, planten en landschappen een groep kan vormen die diep van binnen verbonden en hetzelfde is. Bij de katachtigen hoorde ze dan, de leeuwen in de savanne. We hadden ook een mooi gesprek over het amulet dat ze gekocht had van een een Peruaanse man op het plein voor het Centre Pompidou. Als dat geluk brengt, waar zit dat geluk dan in? Zit het in de steen, in het gevlochten koordje, in de aandacht waarmee het gemaakt is, in het ritueel? Uiteindelijk kwam ze tot de conclusie dat het geluk zit in de aandacht waarmee de mooie dingen zijn samengesteld en dat zij het gekozen had uit de hele hoeveelheid van kettingen die er waren. Zij bepaalde mede door haar keuze dat het haar geluk bracht.

Na het museum was bij mij het licht uit en zijn we in een taxi door Parijs gegaan, om onze spullen uit het hotel te halen, een stokbrood te kopen voor onderweg, en naar het station. Een fijne, luxe ervaring, om ons zo te laten vervoeren door het spitsverkeer door een taxichauffeur die allerlei dingen doet die ik in Parijs niet zou durven en niet meer te hoeven lopen. Het was een goede reis (een heel lange thuisschoolreis vond Alma) en een goede ervaring voor ons alledrie, dat we toch nog op reis kunnen en daarvan genieten.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in kunst, uitje. Bookmark de permalink .

4 reacties op parijs

  1. Klijnsma zegt:

    Zo’n uitstap is inderdaad vermoeiend, maar toch erg moedig om het nog aan te durven. Het geeft Alma vast weer even een boost met dat hoofd vol!
    Hier zijn we bezig aan een driedaagse workschop Indonesië in het museum…

    • thuisschool zegt:

      Ook leuk zo’n workshop. Ik heb nog een natuurfilm in drie delen over Indonesië als jullie willen.

  2. Corrie zegt:

    wat heerlijk, Josh!

    • thuisschool zegt:

      JA, echt goed om gedaan te hebben. Hoe is het bij jou met al het bezoek?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s