rijles en andere zaken

Gister kreeg ik scootmobiel rijles, op een blauwe scootmobiel. Gelukkig geen rode, want die had mijn schoonmoeder, toen ze nog leefde. Sytze keek me na toen ik wegreed en ik zag er goed uit. Ik had er ook wel op weg willen racen, zo blij was ik ermee. Maar toen moest ik hem weer inleveren, het was maar een proefexemplaar, en moet ik weer wachten totdat hij wordt afgeleverd samen met de rolstoel. Ik heb natuurlijk gelijk heel veel plannen met dat ding, maar weet niet hoeveel er gaan lukken.

Er gebeuren zoveel dingen, de rust wil maar niet komen. Ik ben er moe en verdrietig van.

We hebben een heel verdrietig afscheid in het verschiet, ons landje, het landje van Tat, ons huisje in het bos, waar we zoveel jaren met heel veel geluk zijn geweest, waar we hard aan hebben gewerkt, waar ik duizenden dromen over heb gehad, gaan we afstaan aan Natuurmonumenten. We kunnen het niet meer bolwerken, Tat niet en wij niet. Het huisje vergt teveel onderhoud, het dak moet vernieuwd, de waterbron is verzand, de septic tank moet vergroot, het zwembad verschoond. Het bos overwoekert de boel. En er is voor de zoveelste keer ingebroken door vandalen, de ruiten stuk (zelfs van het speelhuisje), de glazen en kopjes, met de kloofbijl het plafond versplinterd. Alles kost geld, energie, en tijd en daar hebben we niks van over. Het is te ver weg en de realiteit heeft me ingehaald. We zijn er allemaal heel verdrietig van, weer iets dat niet meer kan. Ik word ook soms erg boos op mijn ziekte die zoveel dingen verstoort. Maar het is zo en we kunnen er niet omheen.

We hebben nog wat spullen mee kunnen nemen die nog niet kapot zijn, het logboek van de afgelopen jaren, een vaas, het nootmuskaatmolentje, gelukkig de foto’s in hun lijstje van alle dierbaren die ook zo genoten hebben van het landje en er niet meer zijn. We hebben afscheid genomen van het stukje hei waar de as van mijn schoonouders verstrooid is. We hebben een tijd bij Tat in de zon kunnen zitten en konden er samen verdrietig om zijn.

Keer op keer lukt het me om kop-op te zeggen tegen mezelf, de afgelopen anderhalf jaar, keer op keer verzamel ik moed. Dat is ook goed, maar soms is het allemaal zo zwaar en zo veel en dan heb ik een dag dat ik het allemaal niet zo zie zitten. Gelukkig heeft Sytze net de hangmatstandaard in elkaar gezet en hebben we de hangmat van het landje helemaal heel meegenomen, ik kan in de tuin in de hangmat gaan liggen.

Met Alma ben ik vorige week de thuisschool weer begonnen, we wachten nu niet meer af tot de school begint (alhoewel als de school begint we heel blij zullen zijn), maar trekken weer gewoon ons eigen plan. Dat voelt goed, we kunnen niet zo goed tegen wachten. Alma leert alle landen van Europa te plaatsen en wat hun vlaggen en hoofdsteden zijn (ik had het makkelijker als kind, veel minder landen…), ze maakt moeilijke sommen, verzorgt zelfstandig alle dieren in huis, we lezen boeken en ze maakt hele moeilijke staartdelingen. Komende zondag is er wel een middag voor de leerlingen en begeleiders van de nieuwe school, zodat ze al een beetje kunnen beginnen met een gemeenschap worden.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen, buiten, sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

8 reacties op rijles en andere zaken

  1. pauline zegt:

    Lieve Josh, wat droef! Dat is toch altijd weer zo, dat wat het mooist is (geweest) ook het meeste pijn doen, en dan als mens proberen het allemaal tegelijk in je hart te sluiten zonder eelt te ontwikkelen. Maar ook, wat mooi dat jullie het weggeven…

  2. Corrie zegt:

    Lieve Josh, wat verdrietig! Zoveel mooie herinneringen. Maar toch fijn dat je daar al die jaren kon zijn (en wij ook en onze dochters ook!!!) en dat mee kan nemen, voor altijd. Volgende keer als ik bij jullie ben, wil ik samen met je scheuren op de scootmobiel. liefs en kussen, Corrie

  3. Kelly zegt:

    I’m sorry you have to leave your cottage. I can imagine that is painful. I hope you had a wonderful goodbye. Thank you as always for sharing.

  4. Miriam zegt:

    Wat jammer, Josh! Je schreef altijd zo heerlijk over jullie landje. Wat moet het moeilijk zijn om dat op te geven!

    Wel fijn dat jullie weer zo lekker bezig zijn met TO en dat jullie nog steeds zin in de school hebben.

    liefs,
    Miriam

  5. thuisschool zegt:

    Ja, het is verdrietig, vooral ook omdat ik toch elke keer denk dat ik meer kan dan ik kan en ik dan overvallen wordt door de realiteit. Bedankt voor jullie meeleven!

  6. Chaja zegt:

    Dat is slikken. Dat hakt er zeker in. Ik hoop dat met je nieuwe skoet binnenkort je horizon weer verbreed wordt. Een beetje compensatie voor wat je hebt moeten inleveren.

    • thuisschool zegt:

      Ja. We hebben veel foto’s gekeken van de laatste jaren, ook nog van jou en je gezin op het landje! Weet je nog? Ook die keer, voor dat je naar Israël ging en we er samen waren, heel lang geleden?

  7. joeke nel zegt:

    och lieve Josh ,wat is dat vreselijk naar is er niet een regeling mogelijk met natuurmonumenten dat zij het onderhoud doen en jullie er af en toe toch nog kunnen zijn was je dit weekend daar?hoe lang moet je nog wachten op je scootmobiel ?hopelijk niet al te lang meer dan kan je er wat meer opuit heel veel liefs en sterkte.joeke nel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s