ziek zijn is werk

Ongeveer een maand geleden schreef ik over de medische molen waar ik weer in terecht ben gekomen en ik verwachtte tempo. Maar het is toch weer een slepend proces van heel veel stapjes waarin ik dus heel langzaam vooruit beweeg. En het kost zoveel tijd! Mijn ziekte kost me niet alleen veel tijd omdat ik zelf veel minder kan, langzamer beweeg, niet snel even dit of dat kan, moet rusten overdag, maar ook aan ziekenhuisbezoek, telefoneren, bijhouden of artsen zich aan hun afspraken houden, nog een keer telefoneren, piekeren, me zorgen maken en er met anderen over praten. Het kost me minstens een halve werkweek.

Het ziekenhuis hier liep heel langzaam in het doorsturen van mijn dossiers naar de second opinion arts, dus het lukt niet meer om voor zijn vakantie daarheen te gaan (het voordeel daarvan is dat we toch met vakantie gaan, mijn superlieve peettante heeft ons een vakantie aan de waddenzee cadeau gedaan!). Gelukkig was mijn eigen internist wel nog hier dus ben ik eindelijk van de vreselijke misselijkheid verlost die mij de afgelopen vier weken tot een bijna complete stilstand bracht (zodat we nu weer over een vakantie durven nadenken…). Ik heb weer wat nieuws over mezelf geleerd: liever pijn dan misselijk. En nu gaat de Maastrichtse internist maar vast allerlei vooronderzoek doen waar straks de second opinion arts gebruik van mag maken.

Gister kreeg ik eindelijk het hele pakket informatie van alle artsen in het ziekenhuis, inclusief de foto’s van mijn lichaam in gekleurde of zwart-witte plakjes. Ik heb de boel gekopieerd (een enorm pak papier en een aantal CR-Roms) en S. heeft het aangetekend doorgestuurd. Even heb ik durven kijken naar de plaatjes, maar niet te lang, het blijft zo onnatuurlijk om in jezelf te kijken. Het papieren dossier heb ik vluchtig door gelezen, maar ook dat is niet iets waar ik vrolijk van word.

Er zoemen nu allerlei extra diagnoses rond en ik probeer het zo rustig mogelijk langs me heen te laten glijden, in ieder geval tot er iets echt zeker is. Blijven mediteren is in ieder geval de beste optie voor mij om de komende maanden door te komen. En soms naar een mooie film gaan, zoals ‘Pina’ van Wim Wenders, waar we gisteren heen gingen. Een film die zo over de kracht van het lichaam gaat dat ik me heb voorgenomen om ooit weer gewoon te kunnen lopen.

Het artikel dat S. schreef: Reclame voor ziekte is door het net opgepikt en heeft opeens honderden lezers (ik word nog een beroemde zieke) en krijgt heel positief commentaar, tot in ons eigen ziekenhuis toe. Ik hoop dat het een stap mag zijn in een andere manier van benaderen van zieke mensen.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

3 reacties op ziek zijn is werk

  1. Corrie zegt:

    Geniet maar lekker van de vakantie. Waar gaan jullie naar toe en wanneer? Zijn jullie met S. verjaardag thuis? Liefs, Corrie

  2. Henny zegt:

    Ik heb het artikel van S. gelezen en ben er stil van.
    Dan zit ik te miepen over een ontsteking en vind jij zelfs de kracht om mij beterschap te wensen. Je bent een lieverd. Weet dat wij jou ook beter wensen, maar we weten niet zo goed waar te beginnen…

    Liefs, Henny

    • thuisschool zegt:

      ach meissie, jouw pijn is van jou en de mijne is van mij en het is gelukkig geen wedstrijd. het is goed om met elkaar mee te leven, veel dank voor je beterschapswensen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s