afscheid van thuisonderwijs

Er zijn door mijn ziekte heel veel dingen waar we afscheid van moeten nemen, daar heb ik al regelmatig over geschreven (huizen bouwen, wandelvakanties, paardrijden, in het bos wonen…).

Eén van de dingen waar we afscheid van moeten nemen is thuisonderwijs. Na deze vakantie gaat Alma naar school. Gelukkig heeft de democratische school, waar ik al eerder over geschreven heb, een plek gevonden om te beginnen (bij ons in de straat!!) en genoeg geld om te beginnen (mensen die nog willen bijdragen of lenen worden nog steeds uitgenodigd om mee te doen). Alma verheugt zich op het begin en wij ook.

Probleem opgelost zou je denken, en dat is gedeeltelijk ook zo. Maar waar wij soms van schrikken is de enorme zucht van opluchting die we nu regelmatig horen omdat het thuisonderwijs stopt. Het werd tijd, het is haar tijd om zich in de gewone wereld van school te begeven, het is niet meer natuurlijk voor een meisje van negen om altijd maar thuis te zijn, ze moet meer tussen kinderen leven; dit zijn allemaal opmerkingen die we krijgen. En dat klopt voor een deel. Maar het klopt voornamelijk omdat ik ziek ben geworden en mijn wereld daardoor een te groot verdriet bevat, een te langzaam tempo, te veel ‘nee’, te weinig energie, en teveel tijd in ziekenhuizen. Het gaat echter voorbij aan het enorme plezier dat we hebben gehad toen het nog wel goed genoeg met me ging, aan alle uitstapjes die we maakten met andere thuisonderwijsgezinnen, aan het gevoel van zelfvertrouwen en kracht dat Alma thuis heeft kunnen ontwikkelen (zodat ze nu wel met veel plezier op ponykamp is geweest en niet eens heeft hoeven opbellen tussendoor), aan het feit dat ze nu wel kan lezen, dat ze Engels kan verstaan en spreken, alles weet over dieren, supergoed kan rekenen en nog veel meer van die dingen. Dat ze schildert en tekent op een volstrekt eigen manier, zonder de standaard beïnvloeding die je op een school krijgt. Dat ze ervan overtuigd is dat ze mag willen leren wat ze wil (haar eerste project op school wordt leren toveren, magische trucjes leren) en dat wij dat als nuttig en relevant zien. Het gaat ook voorbij aan dat het niet een keuze is om op te houden met thuisonderwijs, voor geen van ons drieën, maar een noodzaak. En gelukkig is midden in die noodzaak deze school gekomen, die haar gaat vrijwaren van allerlei stempels als ADHD ofzo (stilzitten is niet haar sterkste kant…).

Het thuisonderwijs zal ook wel niet helemaal stoppen, Alma heeft teveel vragen over het leven om die alleen op school te stellen en wij vinden dingen met haar doen en aan haar uitleggen te leuk om daarmee te stoppen, maar op maandag, dinsdag, donderdag en vrijdag zal ze het grootste gedeelte van de dag niet meer thuis zijn. Het zal me opluchten, ik hoef me niet meer groot te houden op die dagen, ik zal tijd hebben voor andere dingen dan mijn dochter, maar ik zal haar ook eindeloos missen, haar vragen, haar kwikzilverachtige energie, haar twijfels en angsten en haar eureka’s. En als ik beter zou zijn hadden we deze keuze, denk ik, nog niet gemaakt.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in alma is alma, thuisonderwijs, unschooling, ziek. Bookmark de permalink .

3 reacties op afscheid van thuisonderwijs

  1. chaja zegt:

    als er een deur dicht gaat, gaat er een raam open.
    wat jullie samen hebben opgebouwd blijft van jullie voor altijd. en je bent al hard bezig met het vervolg op kleinere schaal. je zult zien dat jullie allemaal heel gauw je draai gevonden zullen hebben en dat jullie vast en zeker binnen de kortste keren betrokken bij het reilen en zeilen op school zijn. winst voor de school, Alma en jullie.
    Veel liefs!

  2. Corrie zegt:

    lieve Josh, soms worden dingen gewoon voor ons besloten, en meestal komt dat ook goed. Maar vergeet zeker niet alle leuke en goede dingen die er de afgelopen jaren gebeurd zijn, en alles wat je Alma hebt mee kunnen geven en nog gaat meegeven, al is het op een andere manier. We zijn allemaal reuze trots of jou, en op Alma en zijn heel benieuwd hoe het nu gaat worden. Veel liefs en sterkte, Corrie

  3. Mirjam zegt:

    Dat zal wel even anders zijn :D. Maar wat onwijs goed dat de school zo in de buurt komt!!! Wow, heel bijzonder, veilig idee ook, lijkt me (ook voor Alma).

    Heel veel plezier alvast!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s