onbegrijpelijke lessen van het leven

Onze grote zoon, Alma’s grote broer is al een tijdje als muzikant mee op een internationale jongerentheaterreis in Griekenland, waar het gelukkig (weten we dankzij één éénregelig mailtje) goed met hem gaat. Voor Alma was het al heel naar om afscheid van hem te nemen (ze had het liefst zichzelf in zijn tas of in de bus verstopt), ze mist hem vreselijk en telt de dagen tot zijn terugkeer. Maar toen wij een paar dagen geleden, niet goed voorbereid, samen het nieuws gingen kijken en verschrikkelijk schrokken van het verschrikkelijke nieuws uit Noorwegen kwam er voor Alma een extra laagje bij. Want ook haar broer is met allemaal jongeren op een eiland, en als zoiets in Noorwegen kan gebeuren kan dat dan ook in Griekenland? Wie geeft de garantie dat hij terugkomt? Waar is de zekerheid van het leven, dat de mensen waar je van houdt niet zomaar sterven? Waarom hebben wij hem toestemming gegeven om te vertrekken, hem uit onze omgeving weg te laten gaan?

Ze snapt niet dat mensen dit elkaar aan kunnen doen, net als alle anderen die ik erover spreek. Ze wil iets doen voor de huilende mensen die ze op T.V. ziet, de krant hebben we even uit haar blikveld weggehouden. Ze wil dat de man nooit meer vrijkomt, ze wil weten dat hij straf krijgt. Ze wil graag een garantie dat dit nooit meer gebeurt en wordt boos op mij als ik die niet kan geven.

Ik snap haar wel. Want heel egocentrisch was ook mijn eerste gedachte aan mijn zoon, zo ver weg. En ook ik zou zo graag willen dat mensen dit elkaar niet aandoen en zo soms ook wat garanties van het leven willen. Ik ben alleen ouder, en heb daardoor iets vergelijkbaars al vaker op het nieuws gezien en weet dat de garanties niet bestaan.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in alma is alma, geschiedenis, TV. Bookmark de permalink .

3 reacties op onbegrijpelijke lessen van het leven

  1. Leah zegt:

    Ja, eng idee, he? Onze oudste gaat eind augustus verplicht op kamp. Introductieweek van de kunstacademie… En op een eiland. Dan bezorgt Oslo je echt wel even de koude rillingen…

  2. Corrie zegt:

    Het leven is hard en onbegrijpelijk, konden we dat maar verbergen voor onze kinderen. Alma’s reactie doet me denken aan Chamoetal die toen ongeveer net zo oud was als Alma nu, toen we net terug waren in Israel met al die zelfmoordaanslagen in bussen. We mochten van haar niet met de bus, moesten zo ver mogelijk ervan lopen zodat de kans dat ons iets zou overkomen zo klein mogelijk was. Ook wij voelden ons oplichters dat we ons eigen kind geen zekerheid konden bieden dat slechte dingen niet kunnen worden vermeden in de wereld. Maar dan blijft ook altijd de hoop dat deze keer de laatste keer zal zijn… (zonder hoop is het leven nog harder). Liefs, Corrie

  3. Chaja zegt:

    Het kost de niet aflatende inspanningen van iedereen samen om de wereld een beetje prettig te houden terwijl de actie van een persoon al die inspanningen te niet kan doen.
    De macht van de enkeling. Helaas wordt die veel te vaak gebruikt om te vernietigen en niet om op te bouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s