just kids

Toen S. laatst jarig was heb ik hem een aantal boeken gegeven en één daarvan heb ik zelf als eerste gelezen: Just Kids van Patti Smith. Een mooi geschreven autobiografie, over haar tijd met Robert Mapplethorpe, voordat ze allebei beroemd waren. Een liefdevolle beschrijving van een verlangen naar kunstenaar zijn, een weten dat je niet past in de wereld waar je vandaan komt maar nog niet bent waar je toekomst ligt. Een leven als zoektocht naar wie je kan worden.

Ik heb het in twee dagen uitgelezen en kreeg ontzettende zin om haar muziek weer te horen. De muziek die voor mij ontzettend belangrijk is geweest, vroeger, heel lang geleden. En na het luisteren van Horses, Easter en Wave ben ik met mijn koortsige hoofd (ik heb nu longontsteking) weer helemaal terug naar de tijd waarin ik deze muziek voor het eerst hoorde.


Het was het laatste jaar dat ik nog bij mijn ouders woonde, het jaar waarin ik tussen diverse werelden heen zweefde, mijn eindexamenjaar. In de zomer had ik door een elektrische schok mijn adem verloren en kon ik mijn droom om musicus te worden niet meer nastreven. Ik moest een andere toekomst kiezen maar zolang ik er nog mee worstelde kreeg ik fel roze pillen van de dokter waar ik rustig en dromerig van werd. Van mijn lief van toen, H., die allang in Amsterdam woonde en studeerde kreeg ik nieuwe muziek te luisteren en die opende nieuwe vergezichten. Het was totaal andere muziek dan die ik kende, rauwer, met geknepen stem, vol van wilde opwinding, de mogelijkheid om te uiten wat ik voelde en het wekte een verlangen om te bewegen, om te vertrekken.

De eerste jaren in Amsterdam was de muziek van Patti Smith een vaste metgezel, elke nieuwe plaat was er één die grijs gedraaid werd, waar ik de teksten van kende, waarop ik gehuild en gedanst heb, die troost brachten. En nu vind ik het nog steeds mooi, en weer heel leuk om eens te horen.

Vanavond zag ik Alma dansen op haar muziek, wild en uitbundig. Ze speelde net-als-of elektrische gitaar en probeerde even op de akoestische gitaar van S. mee te spelen. Grote zoon, die nog voor S. zijn verjaardag gekookt had, vond het wel coole muziek en moest erg lachen over een moeder die nog jonger was dan hij nu, voor wie deze muziek het einde was geweest.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in boeken, muziek. Bookmark de permalink .

3 reacties op just kids

  1. Corrie zegt:

    wat naar van die longonsteking Josh, veel beterschap. Skypen we nog voor jullie en wij weggaan? liefs, Corrie

  2. Klijnsma zegt:

    Hoe gaat het met de longontsteking?
    Hier weer een opa in het ziekenhuis…
    Dus pendelen we maar weer.
    En over twee weken ga ik zelf onder het mes.
    Tandoperatie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s