met de hoop komt de angst

Sinds een maand gaat het wat beter met me, door de diverse nieuwe medicijnen (bovenop de oude). Ik heb energie om jam te maken samen met Alma, ik maak weer kleine wandelingetjes in een slakkentempo, ik slaap nog wel ’s middags maar geen uren achter elkaar, ik kook wel eens. Ik ben er vreselijk blij mee, maar vreemd genoeg ben ik ook bang en boos.

Bang als ik weer eens een slechte dag heb dat het maar verbeelding was die goede momenten, boos om wat ik allemaal (nog) niet kan, dat de vooruitgang zo ontzettend langzaam gaat, bang dat ik weer terugval, of dat het hier stopt. Opeens heel boos dat de vakantie voorbij is en ik weer voor onderzoeken naar het ziekenhuis moet, ik wil echt niet meer. Bang voor het grote onderzoek van maandag, als Alma haar eerste schooldag heeft.

Mijn hele onthechte gelijkmatige gevoel is weg. Ik had me neergelegd bij ziek zijn, bij ook steeds zieker worden. Maar nu de hoop zijn kop opsteekt heb ik opeens weer zoveel te verliezen en ben ik bang en boos en snauwerig, en heb ik zin om artsen te slaan, en ik wil niet verstandig zijn en mijn grenzen in de gaten houden.

Ik moet denken aan het gedicht van Annie M.G. Schmidt: Ik ben lekker stout. Maar ik ben al groot en het helpt niet meer om op de kanapee (canapé) te springen met vuile schoenen, misschien nog wel tegen de machteloze boosheid, maar niet tegen de angst.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

6 reacties op met de hoop komt de angst

  1. Corrie zegt:

    Lieve Josh, alles mag, weet je! Zullen voor je duimen maandag. Liefs en shabat shalom, Corrie

  2. Chaja zegt:

    Lieve Josh, ik hoop toch zo voor je, dat dat onderzoek -dat op zich waarschijnlijk onaangenaam zal zijn als je er zo tegenop ziet – nieuwe inzichten en mogelijkheden zal opleveren. Dan is het het tenminste waard.
    Sterkte meid, ik denk aan je morgen en natuurlijk ook aan Alma.

  3. joekenel zegt:

    lieve josh sterkte morgen !! dikke kus

  4. Mirjam zegt:

    Hoe was het onderzoek? En hoe was Alma’s eerste schooldag? xx

  5. Lydia zegt:

    Ik vind het zo herkenbaar. Ook al ben ik lang niet zo ziek als jij, denk ik… Stel dat ik opeens genezen zou zijn – ik zou me geen raad weten! Ergens geeft zo’n rotziekte ook houvast, of zo. En telkens weer opnieuw moeten wennen aan nieuwe situaties, daar word je zo moe van en juist voor die vermoeidheid ben ik bang. Gek hè?

    • thuisschool zegt:

      helemaal niet gek, vraag maar aan een gezond iemand hoe hij zich zou voelen als de koffiepot elke dag ergens anders zou staan…en de kopjes ook, en het broodmes…en dan opeens weer een week op dezelfde plek en dan weer niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s