saai

Regelmatig wensen Sytze en ik elkaar toe dat de komende week toch vooral eens saai zou mogen worden, maar helaas, de afgelopen tijd was er niets saais te bekennen. Gelukkig waren er in die tijd ook heleboel leuke niet-saaie dingen, maar er waren ook een hoop niet leuke. Het was in ieder geval te druk om eens tijd te nemen om te schrijven, behalve dan het goede nieuws dat ik geslaagd was dan.

Op school was het opeens een heksenketel, er waren kampen ontstaan, er werd veel gepest en gescholden en onze Alma was de dupe van dat alles. Ze voelde zich niet meer fijn op school, ze sliep niet lekker en ze voelde zich erg verdrietig. We hebben eindeloos veel moeten praten, met Alma, op school met begeleiders, met andere ouders, en met elkaar en dat kost veel tijd en nachtrust. Even leek het alsof dit 5 + 5 school experiment helemaal aan het mislukken was, in ieder geval voor ons. Maar gelukkig luisterden de begeleiders, willen de andere kinderen ook wel dat het anders gaat en is er een verandering van sfeer en benadering ingezet. Voorlopig gaat Alma weer hoopvol naar school en komen naast de moeilijke momenten, ook weer genoeg fijne momenten voor. Maar wat een enerverende weken zijn het geweest.

Naast deze zaken is het einde van november en het begin van december toch al zo’n enerverende tijd. Alma is jarig, ze werd 10, een kroonjaar.

Er is een feestje gegeven met een brownietaart, daarna lekker in het zwembad en weer thuis frietjes eten. Ze heeft het op school toch ook gevierd, met cadeautjes en zelf cakejes bakken. Grote broer is komen koken (haar lievelingseten: spaghetti carbonara) en heeft met haar op de Wii gespeeld. Er was thuis een echt Sinterklaasfeest waarbij ze als hulp Sinterklaas ook weer van de partij was. Ze had gespaard om voor iedereen veel cadeaus te kunnen kopen en daar heeft ze ook echte gedichten bij geschreven. Pakjesavond zelf is nog altijd het leukste feest van alles, maar oei wat een stuiterende dochter levert dat op! Op school is ook Sinterklaas gevierd, en dat was het begin van een leukere sfeer, met meer saamhorigheid. Druk was het ook.

Tussendoor speelde bij mij dat de ingreep aan mijn teen uit de hand is gelopen, de hele boel is gaan ontsteken, in het weekeinde naar het ziekenhuis en met heel veel antibiotica weer naar huis. Moe word ik daar van. De wond gaat nu wel weer beter, maar ik had het liever niet gehad.

Omdat mijn naaimachine toch klaar stond, een tutu stond op de verlanglijst, heb ik maar een meditatiekussen voor mezelf in elkaar gezet. De komende week hoop ik daar genoeg tijd voor te nemen.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in alma is alma, sarcoïdose, school, ziek. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s