wensen

Al die coaches die ik om me heen heb bij de revalidatie, dat zijn me toch wijze vrouwen. Ze slaan me om de oren met mijn eigen trucs. Geven me opdrachten die ik zelf aan cliënten geef. Dat is niet eerlijk! Zoals het lijstje met wensen dat ik moet maken, voor vanmiddag. Wat zijn dingen die ik nog wil, die ík nog wil, voor mezelf. Maar dat is moeilijk…

Ik kan allerlei dingen bedenken om te willen, dat kost me weinig moeite, maar of ik het dan echt wil, genoeg wil om er aan te gaan werken, me helemaal op te focussen, er voor te gaan? Dat weet ik dan weer niet. Want wat is mogelijk, word ik dan weer blij met een dode mus, kan ik me niet beter houden bij de kleine dingen van het leven? Is een leven dienstbaar aan de mensen die mij dierbaar zijn niet ook al een groot goed? Moet ik niet gewoon blij zijn dat ik er nog ben, dat ik leef? Maakt het eigenlijk uit hoever ik kan lopen, of dat ik weer kan paardrijden met een speciaal zadel?

Eén ding weet ik zeker, ik wil graag weer coachingsklanten, ik wil graag weer aan het werk. Ik geniet altijd zo van de gesprekken, van het naast iemand mogen lopen op een spannend pad. Ik geniet dan ook van het dienstbaar zijn in het proces van de ander, luisteren, meedenken, koesteren, oplossen. Al zou ik het gratis moeten doen, dan zou ik het nog steeds heerlijk vinden. Ik zie alleen zo op tegen het werven, het zoeken naar klanten, het mezelf aanprijzen. Mijn netwerk ligt op z’n gat, ik ben al zolang voornamelijk ziek, dat het lastig is om weer zichtbaar te zijn als coach. Maar dat komt wel, hoop ik…

Nog iets dat ik graag wil is meer er op uit. Dit jaar wil ik graag weer naar de Documenta. Dat moet te regelen zijn, Alma voor een paar dagen uit logeren, wij samen met de auto en de opklapscoot erheen. Heel veel kijken, een hotelletje een beetje in de buurt zodat ik een middagdutje kan doen. De vorige keren heb ik daar zo van genoten, zoveel gezien om nog lang over na te denken, om me te laten inspireren. En wat las ik op de site:

Upon presentation of a valid ID, the following persons are eligible for reduced admission: students, unemployed and recipients of social benefits, handicapped with ID ( > 70% disability ). Handicapped may take along one companion into the exhibition free of charge.

Kijk, daar hebben wij nu weer eens iets aan. En het maakt de wens een stuk makkelijker, dat scheelt een hoop geld.

En zou er weer werk van William Kentridge zijn?

Ik sta mezelf voorzichtig toe om me te gaan verheugen.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in experiment, film, kunst, paarden, sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

Een reactie op wensen

  1. Pingback: lijstjes | leven met een chronische ziekte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s