cadeaus

Op mijn verjaardag kreeg ik allerlei cadeaus waar ik erg blij mee ben. Een echte Ben Leenen puzzel (omdat ik zo van puzzelen houd), een unicum in zijn oeuvre:

De puzzel zelf is een proefprint van een prent die, als ‘ie af is, bij mij aan de muur komt hangen.

Ik kreeg een ijsmachine, waar we al heerlijk sinaasappelijs en mangoijs mee gemaakt hebben. En het is zo makkelijk, gewoon vers fruit, een beetje basterdsuiker en slagroom erbij en laten draaien. Als je de machine laat beginnen voor je begint te eten is het op tijd klaar voor het toetje:

De foto’s zijn gemaakt met mijn nieuwe camera, cadeau gekregen van Sytze… Een heel klein compact dingetje met veel mogelijkheden (Olympus SZ-20).

Maar het cadeau waar ik op het moment het meeste pret mee heb is mijn iPad. Ik speel erop met Alma (Fruit Ninja is onze favoriet op het moment, een spelletje waarbij je met een zwaard fruit doormidden moet snijden ­čśë ), ik kijk er film op van de iTunes U (op het moment een serie over de psychologie van het geluk), ik speel Wordfeud met een stuk of vijf mensen tegelijk (op het moment nog at random gekozen mensen, wie heeft er zin om zijn Wordfeud gebruikersnaam naar me te sturen, dan kan ik met jullie gaan spelen) en ik gebruik hem voor allerlei dingen die ik normaal op de computer in mijn werkkamer zou doen, maar waarvoor ik nu mijn luie stoel niet uit hoef.

Het laatste cadeau dat ik hier bespreek: een tijdje geleden had ik een video capsule endoscopie, een ietwat surrealistisch onderzoek waarbij ik een lichtflitsuitzendende pil moest inslikken die twee keer per seconde een foto van mijn maag-darmstelsel maakte. De foto’s werden draadloos verzonden naar een harde schijf die ik om mijn middel droeg. Af en toe moest ik (de harde schijf natuurlijk) aangesloten worden op een computer en konden de arts en ik zien waar de pil zich bevond en hoe ik er van binnen uit zag. Cutting edge technology, waar ik als computer ingenieur samen met de arts van kon genieten. De volgende dag lag de camera als een braaf robotje naar me te flitsen vanuit de wc-pot, een vreemd gezicht.

Maar het echte cadeau kreeg ik vrijdag van de internist die mij de uitslag gaf: ik zie er keurig uit van binnen. De hele reeks enge mogelijkheden die bedacht waren om mijn constante ijzergebrek te verklaren, konden van tafel geveegd. Ze durfde ook gewoon te zeggen dat ze het nu niet meer weten waardoor ik zo’n gebrek aan ijzer heb en houd. Geen bloedingen in mijn hoofd, geen bloedingen in mijn maag-darmstelsel. Misschien een combinatie van de ziekte en de pillen? Maar omdat ik leef als iemand die topsport moet leveren (haar uitleg over mijn leven met sarco├»dose) wordt dat extra moeilijk omdat ik dat (door mijn ijzergebrek) moet doen alsof ik op 3000 meter hoogte leef. Ik ga dus doping krijgen, want flessen met Floradix en potten met ijzerpillen halen niets uit. Binnenkort krijg ik een infuus met zoveel ijzer dat ik eindelijk meer dan genoeg zuurstof kan opnemen, en hopelijk niet meer zo verschrikkelijk moe ben…

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in experiment, film, koken, kunst, sarcoïdose, spelen, vrienden, ziek. Bookmark de permalink .

4 reacties op cadeaus

  1. Chaja zegt:

    Wow, dat laatste is goed bericht! Blij!

  2. Anneke zegt:

    He josh wat is je wordfeud naam, ik speel het namelijk ook veel.

  3. Pingback: de maakbare mens | leven met een chronische ziekte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s