something old, something new

Toen ik in 1993 mijn examen expositie had bij de kunstacademie was dat het rijmpje wat vaak door mijn hoofd ging. Het hoort eigenlijk bij een huwelijk (something old, something new, something borrowed, something blue and a sixpence in her shoe) en ik vroeg me af of ik met de kunst trouwde op die dag. Grote zoon was toen net één jaar (ik had eigenlijk een jaar eerder af zullen studeren, maar de datum waarop ik was uitgerekend om van hem te bevallen, viel gelijk met mijn afstuderen…) en een belangrijke aanwezigheid in het werk dat op de expositie hing..

Ik studeerde af met beeldend werk dat gebruik maakte van gemengde technieken, hele oude technieken zoals gomdruk (zoals het bovenstaande werk ‘moeder en kind’ een gomdruk van 130 bij 155 cm.) en kruissteekjes borduren (zoals het onderstaande werk ‘onschuld’ ca. 35.000 kruisteekjes…) en digitale fotobewerking (we hadden Photoshop 1.5 op de computer, ik was één van de weinige studenten die ermee werkte en kreeg na mijn afstuderen binnen een half jaar een baan aan de Academie om erin les te gaan geven).

Ik vond die combinatie van technieken fascinerend en het hielp mij om de nodige distantie te ontwikkelen om af te kunnen studeren op het verwerken van mijn nieuwe identiteit, moeder zijn.

Ik werd ook niet zomaar moeder, ik werd moeder van een doof kind dat in het eerste jaar van zijn leven héél veel ziek was (gelukkig inmiddels geheel horend door een operatie toen hij 1,5 jaar was) en ik was de enige student die tegelijkertijd moeder was. Ik ben zelden in mijn leven productiever geweest dan in het eerste levensjaar van grote zoon, en zelden gerichter aan het werk geweest. In het begin sjeesde ik heen en weer tussen de crèche en mijn atelier, als de crèche belde dat hij honger had gaf de conciërge van het gebouw een noodkreet door de gangen (pré-mobiele telefoontijdperk…) en sprong ik op mijn fiets om mijn hongerige zoon te kunnen voeden. Later toen hij steeds vaker ziek was en we wisten dat hij doof was, bleef ik vaak met hem thuis en toen ben ik ook gaan borduren. Ik wilde iets doen dat ik zo vaak kon oppakken en weer neerleggen als nodig. Tijdens het borduren realiseerde ik me dat ik me opgenomen voelde in een eeuwenlange reeks van vrouwen die kunst maakten door te borduren. Ik vond het een heerlijke, meditatieve bezigheid.

Op dezelfde manier voelde ik me opgenomen in de reeks van kunstenaars als ik hetzelfde rode pigment dat al eeuwen lang gebruikt wordt in mijn vijzel aan het verpulveren was, om het te vermengen met de Arabische gom en de kaliumdichromaat (dat je nog gewoon kon kopen bij een ouderwetse drogist) zodat ik mijn eigen lichtgevoelige papier kan maken. De ambachtelijkheid ervan maakte me blij.

En nog steeds houd ik er verschrikkelijk van om allerlei dingen zelf te doen, dingen die ooit zo vanzelfsprekend waren, maar nu niet. Ik heb laatst met Alma vloeibare handzeep gemaakt, omdat het me leuk leek om te doen, ik de geur dan lekker vind en ik er gestoord van werd om telkens nieuwe plastic potjes te moeten kopen. Ik brei en geniet van de activiteit, de productiviteit (verder ben ik dat niet zo) en het resultaat, en volgens de fysiotherapeut is het ook nog heel goed voor de tactiele ontwikkeling… Ik geniet ervan dat het weer nu zo is dat ik een half uurtje buiten kan zitten en een deel van de aardbeienplantjes kan verpotten. Ik houd ervan om te bedenken dat mijn moeder dit soort dingen deed, mijn grootmoeder, en alle andere vrouwen ervoor (behalve als ze er personeel voor hadden, dan deden die vrouwen dat soort werk…). Het is ook leuk om dat met Alma te doen, zij kan dan ook weer een onderdeel worden in deze keten.

Ik houd ervan om te zorgen, te maken, te creëren en ik vind het zo fijn dat ik nog zoveel van dit soort dingen kan blijven doen met de beperkingen die ik nu heb.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in breien, buiten, handwerken, kunst, sarcoïdose. Bookmark de permalink .

2 reacties op something old, something new

  1. baasbraal zegt:

    Prachtig stukje! Ik denk ook vaak na over de keten van vrouwen die met elkaar verbonden zijn door werk en liefde en afstamming. Heerlijk om te weten dat je daar onderdeel van bent en dat je dat ook weer doorgeeft………..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s