unschooling

Gisteren kwam eindelijk het Sinterklaascadeau dat ik voor Sytze had besteld het n+1 tijdschrift uit Amerika, en het bleek eigenlijk een tijdschrift voor mij te zijn. Een lang artikel over unschooling van Astra Taylor, die ik al kende van deze lezing en twee lange essays over computers (waar ik eigenlijk niet meer zo in geinteresseerd ben en dus niet gelezen heb). Toen ik dit blogje wilde gaan schrijven bleek er al een polemiek te zijn ontstaan over het stuk van Astra Taylor, een reactie van Dana Goldstein bij de Slate website en weer een tegenreactie van Astra Taylor bij n+1 en een online debate bij the best of our knowledge tussen de beide dames.

Toen ik het artikel las deed het me weer pijn dat Alma inmiddels naar school gaat. (Ondanks dat ik er ook blij mee ben en ondanks dat het Alma heel erg goed doet en ze elke dag vrolijk en helder uit school komt. Wees niet bang dat ik haar van school haal, ongeruste lezers…) Ik was zo graag gezond gebleven en had onze goede vrolijke unschooling leertijd met haar doorgezet.

Het komt ook omdat ik net formulieren heb moeten invullen van de unit taal van Adelante om een dyslexieverklaring te krijgen voor haar. Die dyslexieverklaring heeft Alma nodig om extra lessen te krijgen op school zodat ze beter kan leren schrijven en spellen. In die formulieren worden alle moeilijkheden die Alma heeft met taal benaderd als problemen, terwijl ik toch echt het zo niet zie.Voor mij is Alma prima en compleet en zou ze geheel op haar eigen manier mogen leren spellen, zoals ze ook heeft mogen leren lezen.

Het komt ook doordat Alma deze week veel huiswerk mee had gekregen dat ze allemaal braaf heeft gemaakt. Ze krijgt dat mee omdat ze veel tijd nodig heeft om haar schrijfwerk te verbeteren dat wemelt van de fouten en ze daardoor minder tijd heeft voor andere dingen. Het huiswerk was deze keer voornamelijk rekenwerk, dat ze met twee vingers in haar neus kan, maar waar ze toch kennelijk rijtje na rijtje van moet doen. En een stukje grammatica, zinnen vragend maken zodat je de persoonsvorm kan vinden. Alleen is grammatica nu wel haar sterke punt, ze had in alle zinnen de juiste persoonsvorm onderstreept. Dat was niet goed, ze moest de zinnen vragend maken, opschrijven, en dan de persoonsvorm onderstrepen. Dus niet de persoonsvorm was het probleem maar het opschrijven. Alma deed er een uur over, na al een dag school. Ik kijk het aan, zorg dat ze een kop thee heeft en wat gezelligheid met een breiende mama aan de keukentafel.

Ze vat het zelf nogal stoïcijns op: “ik vind het niet leuk, maar verder vind ik school wel leuk en als dit de prijs is die ik moet betalen voor school, vind ik het best.” Ze is sowieso erg wijs in haar uitspraken over school, ze ziet dat ze minder tijd heeft voor de dingen die ze zelf interessant vindt om te leren, maar dat komt nog wel zegt ze. Ze is trots dat ze in een klas kan zitten met andere kinderen zonder overweldigd te worden. Ze is blij met weekeinde en vakantie, want dat hebben schoolkinderen nu eenmaal. Ze heeft vriendinnen om mee te spelen in de pauze en met de rest van de kinderen kan ze prima aan tafel zitten. Ze vindt spreekbeurten leuk om naar te luisteren. En laatst mochten ze zelf weten hoe en waar ze gingen lezen en heeft ze liggend op drie tafeltjes met haar muts als hoofdkussen in haar vertrouwde Fantasia zitten lezen. Ze geniet van naar school gaan en van het weer thuis komen. De juf is lief. Ze geeft me zonder schroom een stevige knuffel als ik haar breng of haal. Ze voelt zich veilig en er wordt niet gepest. Ze mist bij vlagen ons thuisonderwijs heel erg, maar vindt school nu het beste voor zichzelf.

Ik probeer mijn pijn bij mezelf te houden zodat zij gewoon kan genieten van de fijne dingen van het schoolleven.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in alma is alma, dyslexie, school. Bookmark de permalink .

5 reacties op unschooling

  1. Klijnsma zegt:

    Oh Josh, ik kan het me zo goed voorstellen!
    Ik vind het ook zo moeilijk om het huisonderwijs los te laten.
    Onze kids gaan slechts drie halve dagen.
    Maar de oudste vindt al dat zwoegen maar niks.
    En dat vraagt vaak om zwijgen, tanden bijten en doorzetten.
    Want de vrienden en de lesinhouden vindt ie wel leuk.
    Dus dat saaie deel moet er dan ook bij.
    ’t Is niet makkelijk hè…

  2. Klasina zegt:

    Dankjewel. Gewoon dankjewel.

  3. Lieke zegt:

    Ik kan het me zo voorstellen! Maar wat goed om te horen dat ze het fijn heeft, dat kan ook anders lopen en is juist zo belangrijk! sterkte!

    • thuisschool zegt:

      Hé, leuk, om je hier te lezen. Ja het is fijn dat ze het fijn vindt, heel fijn zelfs. Dat helpt mij om het los te laten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s