ziekenboeg

De afgelopen tien dagen was Alma ziek, te ziek om naar school te gaan, te moe, te wit en te slap. De dokter vond het ook maar niks en gaf eerst neusspray en hoestdrank, maar na een paar dagen moesten we toch overstappen op de antibiotica (voor het eerst sinds heel veel jaren), want ze werd alleen maar zieker. Ze is nu aan de beterende hand, heeft weer zin in dingen , maar is nog steeds snel moe. Zeheeft weer wel het uithoudingsvermogen om te gaan paardrijden, daarna kan ze ook lekker uitrusten. Toen het zo’n heerlijk weer was kon ze vijf minuten ballen en stortte dan met een wit snoetje in, voor de t.v. of met een duckie.

Vanochtend vertelde ze me dat ze ook zo gespannen is, ze kan moeilijk slapen, denkt aan honderd dingen tegelijk, en kan zich nergens op concentreren. Wij merken dat ook goed, ze is erg vluchtig in haar aandacht en haar vingers staan geen seconde stil. Ze is aan het veranderen, schrikt van haar plotselinge buien van verdriet en woede en wilde daar graag over praten.

Nu is het iets dat ik van mijn beide kinderen ken, dat ze bij tijden kunnen verdrinken in hun gedachtestromen en dat ze dan een zenuwachtig lijf hebben, het is iets dat bij hun hoogbegaafdheid hoort en waar ze mee om moeten leren gaan. Ik ken het ook van mezelf hoe dat voelde toen ik een kind was en ik heb er de laatste tijd veel over geleerd bij de psycholoog en de ergotherapeut. Ik kan nu ook mijn eigen denktempo en wilskracht tempo niet bijbenen.

Alma durfde er over te praten omdat we gisteren de film “Achtste groepers huilen niet” hadden gezien. Een film die bij ons allebei insloeg als een verdrietige bom, waarbij we allebei verschrikkelijk hebben zitten huilen in een lege bioscoopzaal. Heel veel angstige spanning van Alma over mijn ziek zijn kwam eruit, en bij mij waren er soms te veel herkenbare rotdingen (de scanner, de chemo, de infusen, de angst, het onvermogen om te beseffen dat er beperkingen zijn). Verder is het een hele goede film, voorstelbaar, we konden ons goed inleven in de levensechte personages. Maar ook Akkie, de hoofdpersoon van de film is soms zomaar boos op haar beste vriendin en zegt rotdingen tegen mensen van wie ze houdt, ook zij weet soms niet goed wat ze voelt en hoe ze zich voelt. Dat hielp Alma om er wat over te vertellen.

Gewoon erover praten hielp, en knuffelen daarna ook en voor het eerst sinds dagen kon ze haar lijfje helemaal ontspannen en hoefden de vingers hun zenuwachtige getel niet meer te vervolgen. Ze wist ook wat ze wilde, “Een kleine geschiedenis van de wereld” voorgelezen krijgen en dan tekenen. Dat hebben we gedaan, de eerste paar hoofdstukken heb ik vanochtend al gelezen, ze heeft een mooie tekening gemaakt van Osiris en zijn draagstoel en we hebben gezocht naar filmpjes over de Egyptenaren. Ze kon weer even rusten in haar concentratie.

Toen ik haar net naar het paardrijden bracht verwees ze naar het boek dat ik afgelopen week met haar heb gelezen (Juniper van Monica Furlong). In dit boek wil een meisje leren om “doran” (een soort goede heks) te worden en daarvoor moet ze ook over zichzelf en haar drijfveren nadenken. Alma had het gevoel dat een jaar en een dag zo’n zelfde training meemaken wel goed voor haar zou zijn. Niet omdat ze een doran wilde worden, maar om zichzelf beter te leren kennen en zichzelf meer te leren focussen op wat ze belangrijk vindt. Maar omdat het nu eenmaal een boek is en niet de werkelijkheid van nu, wil ze dat ik haar leer mediteren, en meer weten over de micropauzes, die ik van mijn ergotherapeut heb geleerd.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in alma is alma, boeken, film, geschiedenis, hoogbegaafd, lezen, ziek. Bookmark de permalink .

4 reacties op ziekenboeg

  1. Tess zegt:

    Jupiter is leuk he? Wij hebben ook het vervolg willen julllie die lenen! (en wat mij betreft zelfs hebben, maar da’s niet aan mij denk ik :)) Mooi dat Alma aan de beterende hand is en eindelijk weer rust voelt..

    • thuisschool zegt:

      Ha Tess, leuk dat je reageert! En als je het cadeau wilt doen, houden we ons heel erg aanbevolen… Jupiter hebben we ook maar van de bieb…

  2. Anneke zegt:

    Dat was een heftige periode zeg! Sterkte nu!

  3. Kelly zegt:

    I’ve been thinking about Alma lately… Remembering the little girl I sewed for who is growing into such a lovely young lady. It is so wonderful she is able to talk to you about these scary feelings. I wasn’t in my family… or rather when I did, I remember my mom scrambling to “fix” my feelings, instead of giving me space to have them. Your family is in my thoughts.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s