bang

Na een korte vakantie, met heerlijke momenten (en daar ga ik vast nog over bloggen), ben ik bang en weer zieker thuisgekomen. Ik was niet zo gauw bang, ik durfde juist altijd veel. Alleen op reis, uit het raam klimmen op twee hoog om toch naar dat feestje te gaan dat niet mocht, over de nokbalk lopen, kraken, mijn baan opzeggen, ruzie maken, iets doen dat ik nog niet kan, ergens induiken met veel optimisme, een huis kopen zonder vaste baan, mijn kind van school thuis houden en thuisonderwijs gaan geven, noem maar op… Ik kon het wel aan.

Er waren ook dingen die ik niet deed, als ik iets te eng vond of als ik het echt niet wilde, dan vertrouwde ik op mijn gevoel en deed het toch maar niet. Ik heb geen daken meer gerepareerd sinds ik kinderen heb, opeens was ik daar bang voor, het risico was te groot geworden.

Maar nu ben ik zo verschrikkelijk bang. Alles is zo onzeker dat ik niet meer weet waar ik mijn oordeel op moet baseren. Ik weet niet meer waar ik op in moet zetten. Ik kan niet meer ergens induiken, want ik weet van bijna niks wat ik zou kunnen willen of ik het wel kan volbrengen, wat het me gaat kosten, in energie, in gezondheid, in psychische stress. Ik weet ook niet wat ik moet doen of laten om me beterder te voelen, of er überhaupt wel iets is waar ik invloed op heb. Het enige dat ik zeker weet is dat ik energie in mijn gezin wil steken, ik besteed aandacht aan alles zo gewoon mogelijk door laten gaan, aan aandacht opbrengen voor mijn kinderen, voor mijn partner. Daar geniet ik van en daar krijg ik ook energie van. Dat is wat ik nu nog kan doen met mijn “one wild and precious life“.

Maar mijn hele lijstje van wensen dat ik geformuleerd had in het kader van de revalidatie kan ik in de prullenbak gooien. De dingen die ik weer durfde te willen zijn allemaal te hoog gegrepen. Vandaag heb ik de opdracht gekregen om weer een lijstje te maken van dingen die ik wil, maar dan zulke kleine dingen dat ik ze kan overzien. Ik weet zo 1, 2, 3 niet wat dat zijn.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

2 reacties op bang

  1. Yuri zegt:

    Een dikke kus Josh! En een knuffel van ver weg, maar toch ook dichtbij!
    Yuri

  2. Anneke zegt:

    wat rot voor je Josh. Ik herken dat gevoel overigens wel van de tijd net na mijn auto-ongeval. Het voelde als drie stappen vooruit twee terug en soms zelfs vier of vijf. Moedeloos word je ervan, maar wellicht ook een goed moment om te doen wat je in deze blog doet. Stilstaan…….bij alle dingen in je leven die nog wel de moeite waard zijn. Dat je vroeger nooit bang was en veel deed, dat heb je in ieder geval gehad! Kun je nu niet zeggen dat je te veel niet gedaan hebt. Geniet nu van de slakken in je tuin, die doen gekke dingen samen hoor. Door je wereld zo te verkleinen, kijk je ook weer op een andere manier naar dingen. Het doet verdriet om afscheid te nemen van je oude leven, heel begrijpelijk en dat verdriet mag er zijn. Het heeft ook tijd nodig dat te verwerken. Laat je niets anders wijsmaken, bij afscheid nemen hoort angst en verdriet, neem je tijd. Uit ervaring weet ik dat er uiteindelijk deuren voor je opengaan die je eerst niet eens hebt gezien. een cabaretier zei eens:” tijd heelt alle wonden, maar wonden hebben alle tijd”. Neem JOUW tijd en echte vrienden steunen je echt wel, juist als je niet zo sterk bent.
    Heel veel sterkte, Anneke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s