les intouchables

Gisteren zijn Sytze en ik voor moederdag naar Les Intouchables geweest. Grote zoon kwam mee-eten en op Alma passen, en wij gingen naar de film. Een beetje ingewikkeld, want we moesten met de auto naar de binnenstad (mijn scoot heeft een lekke band) en daar is het kermis, moeilijk parkeren, maar uiteindelijk lukte het.

We waren een beetje bang voor de film, ik ben niet van de nek af verlamd (gelukkig), maar wel invalide. En wij hebben wel wat issues samen over afhankelijk versus onafhankelijk, verzorgen versus zelfstandig, wat is de echte beperking, en meer van dit soort dingen. Toch wilden we er ook heen, ook vanwege het mooie voorfilmpje dat ik had gezien:

We hebben heel erg moeten lachen, herkenden regelmatig situaties, maar op een gegeven moment schoot mijn lachen door in huilen. Dat was toen de man, ondanks zijn verlamming, ging paragliden, iets dat hij dolgraag deed voor hij invalide werd. Vanaf dat moment werd ik alleen maar verdrietig van de film.

Ik voel me vaak zo opgesloten in de situatie, in mijn ziekte, in mijn lichaam. Ik voel me soms zo alsof ik nog alleen maar een zieke ben, door de laatste maanden met telkens weer veranderingen in meer en minder ziek, door het gebrek aan routine. Ik weet niet waar ik op kan rekenen, ik weet niet wat ik nog wil, wat ik kan willen. Maar ik kreeg zo’n verlangen naar reizen, naar uitzicht, naar de zee, naar iemand die me kan dragen, naar snelheid, naar tijd, naar rijkdom, naar rennen, naar dingen maken, naar heftig en onbekommerd leven.

In de film was het voor de invalide man belangrijk dat mensen geen medelijden met hem hadden. Ook dat is heel herkenbaar. Medelijden reduceert me tot een zielige zieke, niet meer verantwoordelijk voor mijn eigen leven, en mijn eigen geluk. (Medeleven, betrokkenheid, is heel iets anders, daar hou ik heel erg van.) Op Twitter heb ik een groepje vrouwen die allemaal ziek zijn, en laatst hebben we eventjes uitgewisseld wat de erge dingen zijn die mensen kunnen zeggen. Aan de ene kant zijn  er de bagatelliserende opmerkingen, zoals “het kan altijd erger” of “iedereen is wel eens moe”, en aan de andere kant zijn er de betuttelende opmerkingen, zoals “zou je dat nou wel doen” en “je moet je erbij neerleggen”. Maar ik geloof dat ik het het moeilijkste vind als mensen me iets niet vertellen (zoals dat ze ergens pijn hebben, of zich niet lekker voelen, of verdrietig zijn, of juist iets verrukkelijks hebben meegemaakt) omdat ze medelijden met me hebben, of omdat ze voor me invullen wat ik wel zal denken, of zal voelen.

Ik wil zo graag midden in het leven blijven staan.

 

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in film, sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

10 reacties op les intouchables

  1. BigX070 zegt:

    Geweldig mooi film waarvan de acteerwerk, dialogen en soundtrack prachtig samen komen op het grote scherm. Een echte aanrader!

  2. kelly zegt:

    Thank you for posting. I am wondering what this word means, “bagatelliserende”. Trivializing?

    When I have had hardship and illness, the loss of a baby, I didn’t want pity nor condescension. But I didn’t want everyone to dismiss or avoid my life scenario either. It is hard for other people to remain present and involved. People distance those they perceive as suffering, because they are letting their fear dictate their actions instead of their love.

  3. ninnienikke zegt:

    Medelijden, neen, dat heb ik niet met jou. Ik vind jou gewoon een moedige vrouw, dat wel, en ik probeer me voor te stellen hoe zwaar het is om te leven met een tanende gezondheid. Allé, je kan natuurlijk niet anders, want wat is het alternatief? Maar ik begrijp je ook. Die goesting in dingen die niet kunnen of waarvan je niet meteen weet hoe ze dan wel zouden moeten kunnen, levenslust die gefnuikt wordt of lijkt te worden. We hebben allemaal onze kruisjes te dragen, maar het ene is soms toch echt wel zwaarder dan het andere. Maar jouw woorden zijn altijd zo wijs. Ik zie jou niet minder midden in het leven staan dan vb. ik. Maar het gevoel dat dat niet zo is of niet zoals je zou willen, moet ook door niemand vergoelijkt worden. Jij voelt je zo, en dat is je goed recht. Alleen hoop ik dat je ook beseft hoezeer je mensen beroert en inspireert, vanuit je levenskracht en ervaring!

  4. Alice zegt:

    zolang je erover na blijft denken hoe je dat zou kunnen doen, midden in het leven blijven staan, en daar ook naar handelt, dan doe je dat volgens mij al!

  5. Cara zegt:

    Is ook herkenbaar. Toen ik 11 jaar geleden failliet was met een zuigeling aan mijn borst, slechts een half baantje en een dagelijks groeiende financiële schuld, was waar ik het bangst voor was dat de vriendinnen met wie ik wel eens belde me niet meer zouden vertellen over de leuke dingen die zij wel deden en meemaakte. Dan raak je pas echt uitgesloten van de kleur van het leven. Dat hoeft inderdaad niet.

  6. Coupe900s zegt:

    Of je in Nederland ook kunt paragliden als je een verlamming hebt weet ik niet, maar ik weet wel dat je meteen rolstoel meekunt in een heteluchtballon, en dat is ook heel cool. Gewoon bellen met wat piloten, dan hoor je wel meer.
    Heb het eens meegemaakt , maar dat was in het tijdperk van de analoge foto’s, anders had ik een plaatje kunnen posten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s