rustig

Na mijn vorig bericht heb ik het even heel rustig gehouden op mijn blog, ik wist niet zo goed wat ik moest vertellen. Ik probeer heel rustig te leven en dat gaat me op het moment wel goed af. Het weer werkt mee, de regelmatige stroom van wat extra vakantiedagen van Alma ook. De hangmat is weer opgehangen in de tuin en daar lig ik vaak in te slapen of met mijn iPad te spelen. Ik heb een mislukte rok gemaakt, een gelukte paarse pyjamabroek met roze roosjes, een winterrok van een oude trui en ben nu bezig aan een andere rok. Het vest van Alma is af en ze is er blij mee. Ik slaap weer elke dag overdag een paar uur. Ik werk nog een heel klein beetje. Alle kleerkasten zijn opgeruimd en uitgemest, rigoreus is van alles naar de kringloopwinkel gebracht. Ik lees een mooi boek over de geschiedenis van (geld)schulden (Debt). Ik ga naar het ziekenhuis heen en weer, heb weer thuis een infuus gekregen, ben aan het zoeken naar betere pijnmedicatie. Ben braaf mijn mindfulness oefeningen aan het doen, elke dag. Het is me gelukt om de ketting van Alma’s fiets weer gespannen te krijgen. Ik maak elke dag een tekening. Ben met mijn derde iTunes University serie hoorcolleges begonnen. Met z’n drie zijn we naar de opening van een tentoonstelling geweest, heb daarvan geleerd dat ik nog veel assertiever moet zijn met mijn rolstoel, en mezelf nog beter moet accepteren in die stoel. Ik geniet van Alma’s groeien. Heb twee familiefeesten gemist omdat ik het niet aankon om ervoor helemaal naar Groningen te gaan en dan ook nog feest te vieren. Ik heb een actief leven op Facebook en Twitter en probeer elke dag iemand buiten mijn gezin om te spreken, per telefoon of in het echt. We bewegen ons in de bureaucratie van de dyslexieverklaring (sodeju, wat is bureaucratie toch iets vermoeiends!) voor Alma. We maken voorzichtig vakantieplannen (dankjewel Lys en Jet) om naar Amsterdam te gaan, aan het water. Ik probeer te beseffen hoe het is zonder verwachtingen op progressie, hoe het is om niet te moeten, om halverwege een pen breien te stoppen, om de bladzijde niet uit te lezen, om de naad later pas af te stikken, om te gaan liggen als ik moe ben.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in algemeen, sarcoïdose, ziek. Bookmark de permalink .

Een reactie op rustig

  1. kelly zegt:

    Sometimes for me a time of great turmoil is followed by a time fo reflection. I usually learn a lot about how to improve my outlook during those more quiet times. But the (inner or outer) turmoil was necessary to get there! Thank you for posting.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s