pannenlappen kopen

Gisteravond kwam grote zoon koken, dat is altijd praktisch en gezellig met zo’n zoon die op kamers woont, hij eet goed, wij eten goed en we zien elkaar… Hij heeft heerlijke wraps met inhoud (o.a. zelfgemaakte guacamole…) gemaakt. Daarna moesten we van de kinderen zo snel mogelijk de deur uit, zij zouden wel afwassen en Alma zou echt wel op tijd in bed komen. Wij gingen met regenjassen, paraplu’s en mijn scootmobielponcho op pad, de lucht was dreigend en regen was voorspeld. Na een droge wandeling langs de Maas haalden we een café aan het water, waar we zelfs nog op het terras konden zitten en bedachten we dat het koopavond was. Hadden we wat nodig? Ja, pannenlappen en een elegante regenjas voor mij. Ik ben namelijk niet zo handig met hete dingen en de pannenlappen die we hebben, waren te vies om nog te gebruiken. Het waarom van de elegante regenjas spreekt vanzelf.

Opeens besloten we dat we gingen winkelen! Dat is al heel lang niet gebeurd. De regenjas lukte niet, maar bij de HEMA hadden ze wel acht soorten pannenlappen en nog veel meer (breiringen! pennen en potloden! jurkjes voor Alma! dekbedhoezen!). Ik keek mijn ogen uit, wat is er veel te zien en wat kan je daar toch veel kopen en wat is dat toch opwindend om in de stad in een winkel te zijn! Met vier nieuwe pannenlappen, een cadeautje voor de toekomstige schrijfster waar Alma gaat logeren vanavond, nieuwe notitieboekjes voor Sytze en volgens mij nog iets wat ik nu vergeten ben, gingen we verder.

Ik was inmiddels overmoedig, misschien zelfs al mijn grenzen voorbij, de winkels gingen dicht, dus wilde ik gewoon nog wat gaan drinken in een ander café. Eenmaal daar was ik eigenlijk al veel te moe, kreeg ik het koud, en was er te veel herrie, maar ik wilde nog even het fijne van het samen winkelen voortzetten. Na een snel glas bionade/bier gingen we, het was nog steeds droog, door de rustige straten rond half tien naar huis. Na een paar minuten begon helaas toch de regen. Ik had het nog steeds koud, pakte me stevig in met regenjas en poncho, en ging dapper verder. Alleen had ik geen handschoenen bij me (het is toch zomer?) dus ik moest om de beurt mijn linker of rechterhand uit de poncho steken om te sturen en gas te geven. Ik haalde ons huis, de tranen van de pijn (kou=pijn) hoog, en ben in een heet bad gegaan om weer warm te worden. Vanochtend werd ik wakker met handen die voelden alsof ze in brand stonden, pijn en koorts. En het trieste gevoel dat ik ergens een fout heb gemaakt gisteren.

Het hele uitje is een illustratie van mijn ontdekking van gister, die ik gedaan had tijdens een telefoongesprek met mijn oudste zus. Ik vertelde haar hoe moeilijk ik het vind om het stempel invalide op mezelf te drukken, en we hadden het over het aanvaarden van de situatie en onze opvoeding waar niet veel ruimte was geweest om stil te staan bij hoe je je voelt. Maar opeens had ik de vinger op de zere plek, het is niet zozeer dat ik niet aanvaard dat ik invalide ben, maar ik vind dat ik geen recht heb op het stempel invalide, ik mag er geen ruimte, moeite en tijd van anderen voor vragen. Ik kan tenslotte nog een klein stukje lopen, ik ben nog niet zielig genoeg, er zijn altijd anderen die zieliger zijn dan ik, ik moet het gewoon dapper dragen en niet zeuren. Daarmee maak ik het wel lastig voor mijn dierbaren, die niet hetzelfde “anderen zijn altijd zieliger dan ik” idee hebben over mij. Want die moeten dan regelen (soms met een tegenstribbelende Josh) dat die ene vrije stoel bij de toespraak dus echt voor mij is, of dat de rolstoel toch echt naar binnen moet, of dat iemand toch echt even ruimte moet maken zodat ik erlangs kan.

Met als gevolg dat ik niet stilsta bij het feit dat een bezoek aan de HEMA misschien wel opwinding genoeg is en we daarna gewoon naar huis moeten. Met het gevolg dat ik nog steeds geen elegante zomerwanten heb. Met als gevolg dat we een café ingaan waar de muziek zo hard staat dat ik er gelijk bekaf van word en ik niet zeg dat het niet zo’n goed idee is om hier wat te drinken. Met het gevolg dat ik mezelf niet warm genoeg gekleed had voor het uitje, omdat het voor mijn gewone gezonde zelf wel warm genoeg was geweest. Met gevolg dat ik niet de scoot ergens parkeer als het gaat regenen en ik koud word en een taxi naar huis neem, of de scoot op de scheurstand zet en zo snel mogelijk naar huis rijd en mijn lief, met een paraplu, door de regen naar huis laat lopen. Met het gevolg dat ik, ondanks dat ik er dagelijks mee te maken heb, toch elke keer denk dat het toch ook wel mee valt, ook als dat niet zo is.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in buiten, experiment, sarcoïdose, uitje, ziek. Bookmark de permalink .

7 reacties op pannenlappen kopen

  1. Klijnsma zegt:

    Jij hebt gewoon veel mazzel met zo’n man, dochter en zoon! En dat mag best als je semi-invalide bent!

  2. mevrouw Opdebank zegt:

    Ik ben ook niet zo goed in ruimte vragen, maar ik kan dan ook veel verder dan een klein stukje lopen. Dus ik heb er ook geen recht op ;-). Onze opvoedingen hebben trouwens vast overeenkomsten. In mijn geval: schouders eronder, gewoon doorgaan, het is zoals het is, je moet het ermee doen enz. Maar ik heb het idee dat ik qua assertiviteit wel vorderingen maak, al zijn het kleine stapjes. Dat kun jij ook. Dat weet ik zeker. Sterkte!

  3. Ragna zegt:

    Ik voel met je mee lieve Josh, en vind veel van wat je schrift erg herkenbaar.

    Mijn lief en mijn vrienden en familie weten inmiddels dat zo gauw als ik roep: ‘O KAN (NOG) BEST’ zij dan moeten ingrijpen om mij naar een rustiger plekje/taxi/bed te sturen. Dan heb ik mijn grenzen namelijk al zover overschreden dat ze niet eens meer in zicht zijn, en is ‘gezond’ kiezen onmogelijk geworden.

    Vervolgens laat ik mij dan mopperend (ik ben toch geen klein kind, ik ben niet ziek, blablabla) op de juiste plek zetten…

    #aldoendeleertmen

    Succes meissie! Volhouden die hap! (en genieten van al je nieuwe hema spulletjes) .

    • Josh Moll zegt:

      ik heb je wijze raad doorgegeven aan mijn lief, en die ziet wel mogelijkheden voor nog doortastender handelen… Bedankt :))

  4. Ohw, ik vind mezelf nog niet half zo ziek als jij, maar au au, wat schrijf je herkenbaar. Ik zou het precies zo doen. En ja, door het lezen van je stukje herken ik mijn struisvogelgedrag weer even heel hard….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s