op pad

We zijn op pad geweest, mijn lief en ik. Naar de Documenta 13 in Kassel. En het was een goede reis, het experiment is geslaagd.

Om te gaan vergde heel veel voorbereiding, planning, geluk en praten.

Alma kon aansluitend bij tante Hannie en tante Glim (met hun partners, maar de tantes zijn geloof ik het belangrijkst) logeren, ze werd zelfs opgehaald door de eerste en halverwege terug in het land afgezet door de tweede op een feest van een derde tante. Ze hadden het goed met elkaar, we kregen geen telefoontjes van een heimwee-meisje, en volgende keer wil ze wel een hele week logeren.

We hadden een appartement gevonden, met maar 1 trappetje naar beneden (wel eenmaal daar iets meer dan ik verwachtte, maar toch goed te doen), voor een betaalbare prijs via airbnb (hier, we mogen reclame voor ze maken). Het was een super plek, met een luie stoel, een goed bed, stil, en toch makkelijk bereikbaar zodat we elke dag twee keer heen en weer naar de tentoonstelling konden gaan. Ik had de moed verzameld om precies te vragen naar dingen die ik nodig had, om uit te leggen welk comfort ik nodig heb.

We hadden samen veel besproken, bedacht wat voor ons belangrijk was, welke grenzen er in acht gehouden moesten worden, wanneer Sytze mocht ingrijpen. We wisten dat het belangrijkste was dat we dit samen, toch nog, kunnen doen en er van genieten. Ik heb me laten verzorgen, het was Sytze die de broodjes voor het ontbijt ging halen, en heel veel andere dingen regelde.

In Duitsland zijn veel meer invalide parkeerplaatsen, dus konden we altijd dichtbij parkeren. Elk gebouw had een invalide toilet en een oprit voor mijn scoot. Er werd zelfs ergens een lift geregeld ook al was die officieel defect. Sytze mocht gratis met me mee, als begeleider. Ik heb elke dag wel enkele keren uitleg mogen geven over mijn Luggie aan andere jaloerse invaliden, of partners ervan. Hij deed het ook fantastisch! Omdat ik elke dag naar het appartement ging voor een middagdutje, kon hij tussendoor opgeladen worden. We zijn alleen op de laatste dag 20 meter voor de auto blijven steken, ik had teveel door gras en grint gereden en dan trekt de motor sneller leeg.

En de Documenta zelf was een genot. Zoveel kunst gezien! En elke dag waren er prachtige dingen bij, indrukwekkende dingen, dingen waardoor ik ging tintelen om ook weer iets te maken, of om stil van te genieten. Bijvoorbeeld dit:

Een van de Bactrian Princesses uit Centraal Azië, 2500 jaar geleden gemaakt. Prachtige kleine poppetjes van steen, te bewonderen in het brein, in het Fridericianum, waar een mooie mengeling van oude en moderne kunst te zien is.

Ancient meets modern

Nog zo’n prinses, van de Documenta website geplukt…

Het werk van William Kentridge, die er weer was, voor de derde keer, nu met het werk “The Refusal of Time,” een wervelende film over vijf schermen, een kruising tussen schaduwpoppenspel en een performance. Zoals altijd gaat het over apartheid (hij komt uit Zuid Afrika), maar over nog veel meer, over de waarneming van tijd, over de druk die uitgaat van gelijkheid, gelijkvormigheid. Stukje video kan je hier zien.

Ook het werk in het Ottoneum, waar de zaal met het werk van Claire Pentecost indruk op me maakte. Haar idee dat grond meer waard is dan goud (goudstaven van compost, munten van geperste grond, biljetten, waarop bodemdieren en voorvechters van de natuur staan) en haar onderzoekende manier om naar de natuur te kijken vond ik mooi.

Verder was er ook een tentoonstelling waar alle verschillende rijstsoorten die oorspronkelijk in India groeiden te zien waren, een link naar Vandana Shiva, die het protest leidt tegen WTO en hun biopiraterij, waarbij zaden of planten gepatenteerd worden ten koste van de boeren uit de derde wereld.

Er was nog veel meer. Mooie dingen (zoals de video over lesbiennes in Zuid Afrika), schokkende dingen (de gevangen genomen monnik Korbinian Aigner, die in gevangenschap in het concentratiekamp Dachau nog nieuwe appelrassen kweekte en tekende), dingen die me niets zeiden, waar ik zo voorbij liep, dingen waar ik om moest lachen. Er was te veel om te zien. We hebben in onze vier dagen ook niet alles gezien, lang niet. Maar we hebben het vol gehouden, samen, en kunnen genieten, zelfs kunnen ontspannen! Omdat we vasthielden aan het harde regiem van middagdutjes, regelmatig pauze, vroeg naar bed, genoeg pillen slikken, zo min mogelijk extra activiteit naast de Documenta, genoeg eten en drinken, op durven komen voor de ruimte die ik nodig heb om te functioneren, blijven letten op onszelf en elkaar, en genieten van wat wel kan.

Over Josh Moll

Josh Moll, blogger over breien, thuissschool, sarcoïdose en hoogbegaafdheid
Dit bericht werd geplaatst in experiment, kunst, sarcoïdose, uitje, ziek en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op op pad

  1. kelly zegt:

    I love the pictures! And love your shoes.

  2. Joeke Nel zegt:

    Super Josh ,we hebben er ook zo’n zin in ! Goed dat jullie dat gedaan hebben en met zoveel mooie indrukken en ervaringen terug kwamen. Daar kan je weer even op teren .
    Het was fijn , dat jullie hier waren zondag . Liefs

  3. Fantastisch! En wat zie je er goed uit! Ik dacht eerst dat die Bactrian Princesse een afbeelding van onze eigen Koningin was (alle hoogheden lijken op mekaar). Mooi man.

  4. Chaja zegt:

    wat zien jullie er goed uitl. Voor herhaling vatbaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s